WAT ER KAN GEBEUREN WANNEER NIEMAND NAAR JE OMKIJKT...

Capri komt al jaren eten op een vaste voederplek. Of beter : méé smullen van het eten van de zwerfpoezen. Hij is supertam en vlakbij is er een woonwijkje, dus daar zou hij wel thuishoren. Dachten we.

Ondertussen ging hij er wel steeds slechter uitzien, maar goed, nog verre van alarmerend. Kat de Goede Hoop ontfermt zich hoofdzakelijk over achtergelaten zwerfpoezen en probeert (pro-béért) zich niet het hoofd te breken over de (onverzorgde) poezen van particulieren, want dan is het hek van de dam.

Maar vanavond wàs het dan zover. Het hek was inderdaad van de dam. Luid klagend kwam Capri aan gestrompeld, telkens door zijn rechterachterpoot knikkend en om de paar passen, bleef hij liggen. Alàrm!

Per direct de hulp van een collega ingeroepen die snel ter plaatse was met een transportbakje. En maar goed dat we met z'n tweeën waren, want er kwam flink veel geduw en gewurm aan te pas, om hem er in te krijgen.

Wat er precies met zijn poot aan de hand is, dat bekijkt de dierenarts morgen wel, maar in elk geval ziet zijn staart zwàrt van de vlooien(-uitwerpselen), heeft hij zijn oren open gekrabt door de hevige oormijt, niest hij flink en...is hij niet gecastreerd.

Capri is dus overduidelijk een kat-in-nood en dan maakt herkomst niet zoveel uit; hij is nu onder onze hoede en zal geholpen worden.

De eerste pijnstiller heeft hij ondertussen achter de kiezen en ziedaar...zijn eerste eetbakje ook. De inhoud ervan, wel te verstaan.

Rol je maar lekker op in je comfortabele nestje lieve man en slaap zo zacht mogelijk, want morgen staan 'de grote werken' op het programma!

MORIAANTJE ZO ZWART ALS ROET...

ging eens wandelen zonder hoed...
maar wèl met een bruingestreept pelsje met véél wit.

Geweest.

Op zekere dag werd ze door een oplettende passant ontdekt in een keldergat en  in afwachting van opvanghulp, op een klein koertje gezet met hoge muren.

Van waaruit ze helaas ontsnapte...

En toen kwam Kat de Goede Hoop eraan te pas! Overal aangebeld, de vangkooi op diverse plaatsen gezet en de achterbuur ingeschakeld die vanuit zijn zoldervenster met een verrekijker 'op de loer' lag. Diverse keren werd de poes gespot, maar op mysterieuze wijze verdween ze telkens weer en doordat ze geen interesse had in eten (dat was al gebleken toen ze op het koertje zat), liep ze niet in de kooi.

Die ondertussen bij heel vriendelijke Turkse mensen in de achtertuin stond, en ons zouden verwittigen wanneer ze de poes zagen.

Op dag 6 hadden we eindelijk prijs. Er was een staart gezien. Aan een staart hangt - meestal - een poes, dus alles laten vallen en uitgerukt!

En inderdaad, daar zat ze, goed verscholen in het piepkleine holletje van een hoge schouw. Algauw werd duidelijk dat dit telkens haar 'vluchtroute' was geweest (en haar schuilplaats) : van zodra ze zich in het nauw voelde, had ze zich 'gewoon' door de schouw laten zakken en langs het holletje kroop ze dan weer naar buiten.

Allemaal goed en wel, maar hoè kregen we haar er weer uit? En dat niet alleen, hoe kregen we haar in een transportbakje of de vangkooi?

En hièr verschijnt de mannelijke Turkse bewoner op het toneel. Helemaal uitgedost in een prachtig pak, klaar om naar een familiefeest te gaan - zoals alle andere leden van het gezin, die vanuit de keuken ongeduldig toekeken.

Pak uit, werkbroek aan, twee stokken van een meter of vijf à zes aan elkaar getaped, met een ladder het dak op en voorzichtig raggen, met de stok zo diep mogelijk door de schouw.

Ondertussen stonden melder Ireen en ondergetekende onder aan de schouw klaar, met een dwangkooi (helemaal iets anders dan een vangkooi, maar eveneens zeer praktisch) tegen de kleine opening geduwd, een deken er over heen,  het schuifdeurtje in aanslag om er van boven af in te kunnen schuiven van zodra de poes - die zich in het nauw voelde - zou overlopen in het bakje.

En hupsakee, binnen de minuut kat-in't-bakkie!

Onbekenden omhels je niet zomaar, maar we hebben hen wèl uitgebreid en enthousiast bedankt voor de onontbeerlijke hulp.

'Ireentje' zit hier nu dus zo zwart als roet (zie de bijgaande foto's) en mager tot op de graat, maar is oh zo lièèèf!

Na een (halve) wasbeurt, is ze goddank beginnen eten (mevrouwtje prefereert korrels) en over een paar dagen wordt ze nagekeken door de dierenarts.

Oef!

OUD ZWERVERTJE EIN-DE-LIJK IN VANGKOOI!

Bekijk deze jongen goed!

Hij kan met moeite zijn ogen openhouden, heeft zware nies, zijn mond sluit niet goed en, wellicht door zware tandproblemen, kan hij zich niet meer wassen.
Dit is dus hoe het poezen vergaat die maandenlang op de dool zijn...

Zwerfpoezen, waarvan veel mensen nog steeds beweren dat ze 'hun plan' wel trekken.
Beschutting? Niet nodig, ze zullen wel een plekje vinden tussen de struiken (die blijkbaar niet nat worden).
Eten? Ze zullen wel muizen en vogels vangen. Waarna weer reden om te klagen over het feit dat poezen jagers zijn en blijven.

En vanzelfsprekend gaan ze geheel uit zichzelf op consultatie bij de dokter wanneer ze iets mankeren.

Voor eens en voor àltijd : naar Fabeltesland met dit fabeltje!

Poezen zijn huisdieren en horen als volwaardige gezinsleden behandeld te worden. Ze moeten op tijd eten en drinken krijgen, hebben recht op alle noodzakelijke medische verzorging en moeten op tijd worden binnengeroepen, hoe graag ze ('s nachts) ook buitenlopen. Net zoals bij kinderen (die ook van ons afhankelijk zijn en bvb. elke avond lang willen opblijven) bepaalt de mens wat het beste is voor het welzijn van de poes.

Dit is helaas niet gebeurd bij deze arme jongen. Het is nog niet zeker welke tol hij daarvoor op termijn zal moeten betalen (hij wordt binnenkort getest op aids en leucose), maar 100% zeker is wèl dat hij zich al een hele tijd ellendig voelt.

Met dank aan de mensen die hem eerst persé moesten hebben en hem vervolgens in de steek hebben gelaten.

Voor de zoveelste keer : adopteren is voor 't leven en nièt voor even!

DE VERLOREN ZOON IS TERUG!

En wie kwamen we diep in de nacht tegen op wandel met de hond? Onze rode (nacht)-ridder!

Door de slechte kwaliteit van de foto's lijkt hij rosser en groter dan hij is, maar wat doet dat er toe - volgroeid is hij in  elk geval nog niet en leuk vindt hij het daar evenmin. Minutenlang blijft hij luid miauwend achter ons aan tsjokken, tot hij afhaakt.

En terwijl wij in ons warme bedje kruipen, zoekt hij naar een droge plek waar hij zonder opgeschrikt te moeten worden, zijn ogen even kan sluiten.

Hèlp deze jongen (en zijn getijgerde vriend)!

ONMEEDOGENLOOS ACHTERGELATEN!

Op één van de voederplekken in het Gentse, zijn twee poezen afgezet. Op de foto's is er maar één te zien, want de ander was blijkbaar even op de wandel. Tijger is een gecastreerde kater en Roetie is een zeer lichtgekleurd, effenrost katertje van een maandje of 10 oud. Foto's van hem volgen later.

Tijger en Roetie zijn supertam, lopen 's nachts mee wanneer de hond wordt uitgelaten en hangen tegen elkaar aan, als twee scheve torens van Pisa. Aan beiden is goed te zien dat ze totaal van hun melk zijn door de nieuwe situatie. Huispoezen die gewend zijn om binnen te leven en nu hun plan moeten trekken onder kletsnat gebladerte - het is werkelijk hartbrekend wanneer je hen daar ziet zitten met hun doorweekte pels...

In de haast is een transportbak tot schuilhokje omgebouwd en zo diep mogelijk tussen de struiken verscholen, zodat zij er wèl bij kunnen, maar de groendienst (die tegenwoordig de opdracht krijgt om alles zo kaal mogelijk te maaien) voorlopig niet.

De ervaring leert echter dat het niet lang zal duren, alvorens dit enige stukje comfort dat ze hebben, ineens zal verdwenen zijn.

De opvang zit tsjokvol, vandaar volgende oproep : wie o wie is bereid om 2 supersociale, lieve en aanhankelijke poezen een veilig (en droog) onderdak te bieden? Wie haalt hen van de straat en voorkomt zo dat ze verwilderen en ziek worden?

Kortom, wie zorgt er voor dat ze niet meer bang en op hun hoede moeten zijn, maar zich heerlijk ontspannen kunnen rekken en strekken in een warm nestje, zoals elke poes verdient?

Bel snel naar 0475/96.24.55 en verlos hen uit deze (natte) poel van ellende!

VEERTIEN DAGEN ZONDER ETEN OF DRINKEN!

 

Drie weken geleden kregen we een noodmelding binnen : een onbekend aantal poezen was achtergelaten in een leegstaand appartement. De huurders waren er gerechtelijk uitgezet en hadden de deur achter zich dichtgetrokken. We kwamen zo snel mogelijk ter plaatse, maar konden voorlopig niets anders doen dan een briefje achterlaten voor de eigenaar, zodat die ons kon contacteren wanneer hij ter plaatse was om schoon te maken.

 

Afwachten tot er reactie kwam. En die kwam idd. Alleen niet zoals we gehoopt hadden. De melder belde ons nogmaals met de boodschap dat de poezen ineens allemaal verdwenen waren. Op hoge poten naar daar...om hetzelfde vast te stellen : niemand meer te zien! Waarna een intensief buurtonderzoek begon : wie was de eigenaar, hoe hem te bereiken en waarom was hij niet ingegaan op ons aanbod om te helpen??

 

De odyssee om hem op te sporen laat ik hier achterwege, in elk geval kan gerust gesteld worden dat, werden we per uur betaald, we nu miljonair waren. Want niet alleen de eigenaar moest opgespoord en gecontacteerd worden, maar ook de ex-huurders. We wilden nu wel eens weten over hoeveel poezen het exact ging en waar die naartoe waren...

 

Het spreekwoordelijke lange verhaal, kort samengevat : de eigenaar (die ter plaatse drie lijken had gevonden en de rest van de poezen op straat had gezet!) liet toe om vangkooien te zetten in het appartement, zodat de poezen de mogelijkheid hadden om 'naar huis' te komen...

 

Op die manier hadden we al gauw 2 katers en 1 kattin gevangen.  Daarna niets meer...

 

Waar waren de anderen?? En aangezien elke bron over een verschillend aantal sprak, hoe konden we weten wanneer we konden stoppen met vangen?

 

Dus nogmaals een rondgang bij alle aanpalende buren met het vriendelijk verzoek om ons te bellen van zodra zij een ronddwalende poes op zouden merken.

 

Ondertussen verstreken er 2 weken...

 

Tot we gisteren telefoon kregen. Een buurman, wiens achterbouw op de begane grond, via een gangetje doorloopt tot onder het appartement in kwestie, had een poes opgemerkt. Laten vallen wat valt en als een hazewind uitgerukt! Collega W. (inmiddels tot kapitein van het vliegwezen gebombardeerd) nam de leiding en keerde terug met niet één...maar met zomaar eventjes vier poezen!

 

Ze hadden zich allemaal verstopt in de achterbouw en zijn daar 14 dagen lang, zonder eten of drinken blijven zitten. En dàt bij deze weersomstandigheden...

 

Wat er aan te zien is. Op wat kale plekken na is zwartje Nero er nog het best aan toe, hoewel vanzelfsprekend erg mager. Zwartwitte Naoto is compleet ingevallen, maar eet gelukkig zelfstandig.

 

Bij het zien van bruintje Mimi en zus Myako, schieten woorden tekort. Tranen in de ogen, een uitroep van medelijden en (letterlijk) alles uit de kast halen om hen te helpen : een blik tonijn opentrekken, kipfilet koken, stukjes smeerkaas geven, kleine porties carnibest (rauw vlees) voederen...allemaal met mondjesmaat, want deze poezen zijn het stadium van uithongering voorbij - eten interesseert hen niet meer...

 

Ondertussen eet Mimi al een beetje zèlf, maar Myako moet gedwangvoederd worden. Ze wurgt van eten en is totaal uitgedroogd. Doordat ze de zus ziet eten, probeert ze toch een beetje mee te proeven, dus laten we hopen dat we voor deze 2 nog niet te laat zijn...

 

De afgelopen dagen waren zeer zwaar (en niets wijst er op dat de komende, lichter zullen zijn). Kat de Goede Hoop wordt overstelpt met meldingen en weet niet waar éérst dweilen (met de kraan open, zoals veel mensen dan zeggen).

 

Indachtig de slagzin van onze website "Voor de wereld ben je slechts een dier, maar voor een dier ben je zijn hele wereld", doen wij onversaagd verder, al is het soms met lood in de schoenen...

ALLES STAAT OF VALT MET (OF ZONDER) MEDEWERKING!

 

 

Dit is Neon. Nog niet zo lang geleden verscheen hij samen met zijn broertje op de Facebookpagina van iemand uit het Gentse met de volgende mededeling : "In het tuinhuis gevonden. Moeten hier zo rap mogelijk weg".

Na het gebruikelijke 'veel geblaat zonder wol'-commentaar, schoot Kat de Goede Hoop dan maar weer in actie.

 

Helaas net te laat, want moederpoes had de kittens ondertussen verlegd naar een onbekende plaats.

 

Aangezien wij niet het type zijn om bij de pakken te blijven neerzitten, werd de melder opgespoord. En gevonden. Waarna die alle medewerking weigerde : "We hebben alles dichtgetimmerd, zodat ze er niet meer in kunnen. Ons probleem is opgelost en de rest kan ons niet schelen."

 

Meer aansporing hadden we niet nodig! Zo snel we konden werden er flyers gemaakt en vervolgens gebust bij de buren met aanpalende tuinen. Binnen de 24 uur kregen we van tal van buren, positieve reacties.

 

Ondertussen staan er op cruciale plaatsen vangkooien, en werden al vier poezen (allemaal jonger dan een jaar, wellicht 'overblijvers' van de vorige generatie) naar de dierenarts gebracht voor sterilisatie en castratie.

 

Tot voor kort echter geen spoor van de twee kleintjes. Tot vandaag...

 

"Ik ben net terug van reis en vind hier uw flyertje in de bus. Er is een kitten van af het dakterras naar beneden gevallen en het loopt hier nu in de tuin. Kan u het komen halen?"

 

En zo is Neon dus bij ons beland. Amper 5 weken oud, tot voor kort nog gezond (cfr de foto's die eerder op FB verschenen), maar nu dringend aan verzorging toe. Zijn neus zit vol snot (daardoor ruikt hij niks en eet hij niet), zijn ogen dichtgeplakt en niezenniezenniezen.

 

Maar voor de rest is hij OK. Toen de melder ons binnen liet in zijn tuin en we hem riepen, kwam hij direct aangesneld zo snel zijn korte pootjes rennen konden. En dat voor een poesje dat nooit een mens had gezien (of enkel van ver)!

 

Daar ben je dan eindelijk kleine kabouter. Nu nog je broertje (in de hoop dat hij nog leeft) en natuurlijk ook je mama.

 

Want wie ons kent, weet ondertussen al : wij geven niet op!