Over mij

Mijn foto
Gent, Oost-Vlaanderen, Belgium

donderdag 12 juni 2014

NA DE ZONDVLOED KWAM MEDARD BOVEN WATER!




 
 
Médard is zo goed als blind binnengekomen in de opvang. Wat botten en knoken met een velletje omheen. Honger had hij niet (meer). Het kon hem eigenlijk allemaal niet zoveel meer schelen...
 
Maar zo zijn we niet getrouwd hé jongen! Meteen alle medicijnkanonnen ingezet en kijk...Médard zièt weer een beetje. Zijn rechteroogje is wellicht verloren en hij eet nog altijd niet zelfstandig, maar hij laat wel flink van zich horen.
 
Médardke wil weer eten, (veel) aaikes en spelen,spelen, spelen - kortom het hele 'kittenspakket' is ondertussen geactiveerd. Nog een paar weken revalideren en hij is helemaal klaar voor de mensenwereld.
 
En ach, met één oog zie je daar méér dan genoeg van toch?
 
UPDATE 7 juli 2014 : Médard is een tijdlang opgenomen geweest bij de dierenarts omdat hij niet zwaar genoeg was om al geopereerd te kunnen worden. Ineens ging zijn conditie achteruit. Snel werd een bataljon aan medicijnen ingezet, maar die sloegen niet aan. Waarna hij getest werd op aids en leucose en wat gevreesd werd, wààr bleek : Médard was aids- en leucosepositief. Het had dan ook geen zin meer om hem nog langer te laten zieltogen op zijn  warmgehouden bedje. Béter zou en kon hij nooit meer worden. Zachtjes is Médarke uit zijn lijden verlost. Een kort leven vol ellende - de schuld van mensen die zonder scrupules dieren achterlaten als voorwerpen en daar blijkbaar niet van wakker liggen!

zondag 13 april 2014

VIER TYPISCHE 'EXEMPLAREN' IN DE OPVANG!











Kat de Goede Hoop heeft zich altijd al ontfermd over de zogenaamde hopeloze gevallen, maar de laatste tijd loopt het wel wat de spuigaten uit.

Op een paar weken tijd zijn deze vier GB's (Grote Bangerikken) binnen gekomen :

Snoetie : kwam al een tijdje eten op één van de voederplekken. Schoot als een haas naar het eten, en schoot als een haas weer weg. Meer een schim, dan een poes eigenlijk. Dan maar weer de onmisbare vangkooi gezet et voilà, mevrouwtje zit nu hoog en droog in haar bench en voelt zich daar goed, zo te zien. Beetje eten, beetje slapen, beetje rondkijken...beetje eten, beetje slapen, beetje rondkijken...maar aanraken is er niet bij! En terugzetten al evenmin, want ondertussen zijn alle mogelijke schuilplaatsen op haar voormalige voederplek weggemaaid door de groendienst en wacht haar één grote, open vlakte. Binnenkort wordt ze gesteriliseerd en dan mag ze vrij rondlopen in de opvang, tussen de andere opvangers.

Kato : geen idee waar Katootje ineens vandaan kwam. Nochtans is ze gevangen op een vaste voederplek, waar de zwervers netjes in kaart waren gebracht. Dachten we. Nog niet iedereen was behandeld, dus de vangkooi gezet (die draait ondertussen overuren). Kijkkijk, een onbekende gevangen. Tam? Gesteriliseerd? Geen van beiden, helaas. Katootje is nog aan het bekomen. Kat de Goede Hoop leeft op ... hoop dat ze niet terug moet gezet worden, want zo leuk is het daar niet. Zeer poesonvriendelijke buurt, waar bovendien binnenkort werkzaamheden beginnen (het lijkt wel alsof heel Gent een bouwwerf is). Zwervers houden niet van al deze veranderingen, dus vooruit Kato, al met al heb je het minder slecht getroffen dan je nu wel denkt. Nog wat wennen, dan ontspannen, waarna een voorzichtig aaike en godweet binnen afzienbare tijd een definitief dak boven je hoofd!

Does : heeft minstens een jaar buiten geleefd. Dàn weer was hij te zien, dàn kwam hij weer een hele tijd niet meer. Was hij nu een zwerfpoes of niet??  Tot hij opdook met dichtgeknepen en ontstoken ogen. Toen was het welletjes geweest. In de vangkooi met die grote jongen! Does bleek doodsbenauwd, dus kreeg hij een tent als nest waar hij zich lekker kon in verstoppen. En natuurlijk op zware antibiotica. De tent is inmiddels verruilt voor een gewoon nest, want Does moet goed opgevolgd kunnen worden. Zijn ogen blijven ontstoken en inmiddels is ook gebleken dat hij wellicht doof is. Doesje volgt je overal met (waterige) argusblik (alsof hij probeert te horen met zijn ogen) maar wanneer hij het niet ziet, kan je hem voorzichtig op de rug aaien. Er zit geen spat kwaad in deze uit de kluiten gewassen kater. Blijf maar lekker binnen jongen, je krijgt alle tijd die je nodig hebt om weer helemaal beter te worden en wie weet...misschien bevalt het binnenhuisleven je op termijn wel!

Gijsje : zie hem liggen, onze grijswitte kastaar. Dat was in het begin wel even anders : in elkaar gedoken in een hoekje blijven zitten en doen alsof hij niet bestond. Hij ziet er nog een beetje geschaafd en geschonden uit (en helemaal proper is hij ook nog niet), maar verder voelt Gijs zich bijna helemaal op zijn gemak. Hij komt al eens aan de vingers ruiken en eet als een grafdelver tot de laatste korrel zijn bordje leeg. Binnenkort mag hij vrij loslopen. Zeer benieuwd hoe hij evolueert en of hij op termijn plaatsbaar is!

En zo heeft iedere zwerver zijn eigen verhaal en (voor-) geschiedenis. Allemaal poezen die in een regulier asiel geen enkele kans maken. Maar ook allemaal poezen die met een zachte aanpak en veel tijd en geduld, best nog een kwaliteitsvol poezenleven kunnen leiden - liefst in nabijheid van mensen.

Echter, daar heeft Kat de Goede Hoop uw hulp voor nodig.

Wie heeft voor dit type poes een veilige plek vrij?
Let wel, dit zijn geen boerderijpoezen!

Snoeteke, Kato, Doezie en Gijs (en nog zoveel anderen), hebben nood aan een huisjetuintjekeukentje-gezin dat het niet erg vindt om (voorlopig) van op een afstandje te genieten van een poes die het ooit zwaar te verduren heeft gehad maar nu volop geniet van het comfortabele binnenbestaan.

Eigen poezen geen bezwaar, daar kunnen al onze zwervers goed mee opschieten. Waar andere mensen het hebben laten afweten, kan u het weer goèd maken!




vrijdag 28 maart 2014

AXA'S KITTENS HEBBEN EEN AARDJE NAAR HUN ...MOE(DE)RTJE!






 
 
Axa en haar kittens gedijen uitstekend. Het zijn stuk voor stuk kleine, maar sterke kittens die geregeld fel miauwend 'op hun strepen staan'. En hoewel Axa zelf beslist niet ouder is dan een maand of tien, bekommert ze zich als een volleerde poezenmoeder over haar zesling.
 
Wanneer ze vrij rondloopt (ook een goede moeder heeft nood aan afwisseling), heeft ze veel weg van een boze waakhond. Ze staat zichzelf niet veel toe. Korte uitstapjes vinden plaats in een straal van om en bij de 3 meter rond de bench, en that's it. Daarna moet er natuurlijk uitgebreid verslag worden uitgebracht aan de achterblijvers. Jaja, je maakt wat mee op die drie vierkante meter. Er wordt dan ook heel wat afgekletst in dit poezenhouden. Haar kroost vaart er wèl bij!
 
 

KLEINE SNORREMANS IN ACTIE!





Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel in de opvang, al zou je er soms wel eens de brui aan geven door de tegenslagen van de laatste tijd. De lentecapriolen van dit 'apejong', maken gelukkig veel goed. Ook hij ging een bikkelhard buitenbestaan tegemoet. Bang, op zijn hoede, voor alles en iedereen wegvluchtend, en elke dag weer afhankelijk van het feit of een goede en opmerkzame ziel hem wat te eten en te drinken wou geven. Deze periode ligt nu gelukkig definitief achter hem. Hij voelt zich opperbest in zijn nieuwe verblijf : een warm nestje, elke dag weer ander speelgoed ter lering en vermaak, en op tijd en stond zijn natje en zijn droogje. Onze Snor moet nog wennen aan het bestaan van mensen zo dicht in zijn buurt en laat zich (nog) niet aanraken, maar ook hier wordt aan gewerkt. Nog even en hij is een echte 'mensenpoes'!

ARME SIEP NIKS TE VROEG IN DE OPVANG!








Zie hem nu toch zitten...arme Siep... Dat komt er van wanneer je van god-en-al-zijn-heiligen verlaten, al die tijd buiten je plan hebt moeten trekken. Of beter : door de eigenaar verlaten! Graatmager, bijna blind, luizen, vlooien, ontstoken tandjes... Maar daar komt binnenkort een eind aan hoor lieverd. Al is het twijfelachtig of het linkeroogje nog gered kan worden. Maar dat je een lieverd bent, dat lijdt geen twijfel. Je laat je tillen, aaien, vleit je op je zijkant en geeft je kopje voor méér, méér, méér. Jongen toch, je bent zoveel tekort gekomen. De komende tijd wordt je dan ook extra in de watten gelegd. Je staat op zware medicijnen, je ogen worden veelvuldig gezalfd en je hebt een warm, zacht en veilig nestje waarin je als een klein bolletje ligt opgerold. Laat alle ontberingen maar gauw achter je lieve vent - vanaf vandaag begint het leven zoals het eigenlijk voor àlle poezen moet zijn : vol aandacht, liefde en affectie!

UPDATE 27 maart : Het is nauwelijks te geloven, maar ook voor Siepie kwam alle hulp te laat. Hij was aids- en leucosepositief, wat meteen verklaart waarom hij er zo ellendig aan toe was. Ronduit verschrikkelijk dat het telkens weer de dieren zijn die opdraaien voor de onverschilligheid en gemakzucht van sommige mensen. Zouden ze voor zichzelf ook zo slecht zorgen? Niemand is verplicht om een (huis-)dier te nemen. Je zou bijna pleiten voor een nieuw vak op school : "Zorg en verantwoordelijkheid voor dier en milieu" - al is de houding van de ouders doorslaggevend natuurlijk, maar je moet toch èrgens beginnen.

Allerliefste Siep, je was zo ontzettend lief dat er een alarmbelletje had moeten rinkelen, want zoals ooit één van de dierenartsen zei : "Dat lijkt er mij zo eentje die te lief is om lang te leven". Ook hier was het kwaad al geschied, hulp kon niet meer baten. Leucose is nu eenmaal op korte termijn dodelijk en gaat, zelfs met levensverlengende medicijnen, gepaard met een onherroepelijk aftakelingsproces. Dit heb ik je met veel pijn in het hart willen besparen. Zoveel liever had ik je nog een lang en kwaliteitsvol bestaan gegund. Je bent hier maar heel kort geweest, maar ik heb ten volle van je genoten. Laten we hopen dat je dat gevoeld hebt...

maandag 24 maart 2014

BRIESEND LEEUWTJE IN VANGKOOI!




 
 
En hier is onze globetrotter. Tijdens de vangactie van de stad Gent in de tuin van een klooster, had hij zich goed verstopt. Niemand die hem had opgemerkt. Dacht hij. Af en toe gaat ondergetekende echter nog wat eten en drinken geven aan de inmiddels behandelde poezen - kwestie dat ze niets tekort komen. En daar had dit klein meneertje (of mevrouwtje?) geen rekening mee gehouden.
 
Op korte pootjes verscheen daar ineens dit pluizebolletje, dus meteen 'op hoge poten' naar huis om de vangkooi op te halen! En twee dagen later was het zover. Blazend en briesend zat hij te wachten op verlossing. En die kwam er. Al denkt hij daar voorlopig anders over...
 
Snorriebollie zit veilig binnen in de droogte en de warmte. Nog een beetje snotterend (veel te vochtig weer voor de buitenpoezen en zeker voor zulke kleintjes) en met een typische, beetje schele 'wormenblik', dus snel het vernietigingswapen milbemax ingezet. Weliswaar door het eten, want er is natuurlijk geen sprake van dat De Snor zich laat aanraken.
 
Tijd voor de leeuwentemmer van dienst om in actie te schieten!

donderdag 13 maart 2014

DE EERSTE PAASKUI...KITTENS ZIJN ER!








Zo. Hier zijn de eerste kleintjes van 2014, in de opvang geboren. Mama Axa, een langharig schildpadje, werd hoogzwanger binnen gebracht. De dierenarts stelde vast dat ze elk moment kon bevallen. Dat heeft al met al nog een dag of 6 geduurd en nu wordt duidelijk waarom : Axa heeft 2 dagen geleden een half dozijn flinke spruiten op de wereld gezet - en dat kan tellen voor zo'n kleine, fijne poes!

Twee roste katertjes, een zwartwit katertje, een getijgerd katertje en dan nog 2 evenbeeldjes van de mama (kattinnetjes dus).

De kittens kunnen nog niet gereserveerd of bezocht worden. Axa is een vrij zenuwachtige poes die snel van haar melk is (we zouden toch niet willen dat die zuur werd, nietwaar?). Het lijkt wel alsof ze zelf verbaasd is over wat haar nu is overkomen. Gelukkig werkt haar moederinstinct perfect en waakt ze als een waakhondje aan de voordeur van haar bench over haar nageslacht. Eén minipiepje van één van de kleintjes en ze spurt naar haar nest. Gewoon even laten bekomen dus...

Voor alle duidelijkheid : de kittens vertrekken per twee. Je mag er toch niet aan denken dat een kitten van 8 weken oud de hele dag alleen wordt gelaten omdat het baasje (of beide baasjes) nu eenmaal fulltime werkt. Ook babypoesjes zijn gezelschapsdieren!