CASSIE OVERLEEFT EEN VRESELIJKE KLAP. MAAR WAT NU?

 

Cassie lag onbeweeglijk op een laag muurtje. Ze trilde en er kwam bloed uit haar mondje. Ze probeerde verder weg te kruipen, maar dat lukte niet. Goddank was de melder van de Ukkepukjes (zie bericht hieronder) in de buurt die onmiddellijk met haar naar de dierenarts is gegaan. Daar werd ze een paar dagen in observatie gehouden en kreeg ze medicijnen om haar kopje te ontzwellen. Omdat ze daar niet langer kon blijven en het verre van schitterend met haar ging, woont ze nu in Kat de Goede Hoop. Een naam die in haar geval wel heel toepasselijk is...

De verwondingen van Cassie zijn vermoedelijk veroorzaakt door een aanrijding.  Ze kan niet lopen en heeft zelfs moeite met rechtop zitten.  Tenzij je haar aandacht trekt, houdt ze continu haar hoofd naar rechts gedraaid en ze wiebelt bij de minste beweging. Daardoor kan ze moeilijk alleen eten en wordt ze verschillende malen per dag met AD bijgevoederd. Ze staat sinds een paar dagen op cortisone en antibiotica en het lijkt nu wat beter met haar te gaan. Ze krabbelt zelfstandig naar haar kattenbakje en probeert zelf wat te eten.

Eén dezer wordt ze opgenomen bij de dierenarts waar een foto van haar hoofd wordt gemaakt om na te gaan wat precies de schade is en hoe ze het best kan behandeld worden.

Alles gaat moeizaam bij onze kleine Cas, behalve ... het spinnen.  Haar spinmachientje is duidelijk niet geraakt en draait op volle toeren!  Ze is al goed bijgekomen en probeert zich na het eten te wassen. Allemaal redenen om haar niet zomaar op te geven en alles op alles te zetten om te proberen haar levenskwaliteit op te krikken.

Cassie wil leven en wij zullen haar daar zo goed mogelijk bij helpen!

Update 4 november : Cassie heeft gelukkig niets gebroken. Er is wel een ernstig hersenletsel geconstateerd, haar evenwichtsorgaan is geraakt en door de aanrijding is ze nu ook doof.

Volgens de dierenarts kunnen beide handicaps (het omvallen en de doofheid) mettertijd verbeteren. Doordat ze continu scheef loopt, zijn haar spieren verstijfd en kan ze moeilijk eten. Maar ze krijft hulp! En wel van papflesmoeder P. (zie ook het bericht over de ukkepukjes hieronder) die haar tijdelijk opvangt.  Cassie heeft er ineens een zus en een broer bij, en dat blijkt de allerbeste bewegingstherapie te zijn : ze probeert zo goed en zo kwaad als het gaat mee te spelen met de (P-)ukjes en eet nu ook veel beter zelf. En zo is Cassie van de hel in de hemel (-op-aarde) terechtgekomen!

BUITEN GEBOREN...

Dit zijn de UkkePukjes. De enige overlevenden uit het zoveelste nest van een poezenmoeder die zich tot hiertoe op geen enkele manier laat vangen. Mamapoes heeft beschutting op een verlaten boerderij en krijgt elke dag vers eten en drinken, maar natuurlijk moet er een eind komen aan de ongewenste nestjes. De vorige nesten werden nooit gevonden, met als gevolg dat daar nu al verschillende generaties rond lopen - gelukkig inmiddels gesteriliseerd en gecastreerd.

Na veel wikken en wegen is er deze keer dan ook voor geopteerd om de jonkies van 3 weken oud nu al binnen te nemen - zeker gezien de weersomstandigheden, want hoewel er binnen plaats genoeg was, lagen de kittens helaas onder de blote hemel.  De melder zet nu via diverse methoden alles op alles om ervoor te zorgen dat dit mamapoes haar laatste nest was.

De Ukkies werden inmiddels overgedragen aan de zeer gedreven en bedreven 'papflesmoeder' P., van waaruit ze zullen vertrekken naar hun nieuwe thuis.

Even zag het er niet goed uit voor hen, maar dankzij de bekende 'vereende krachten',  hebben ze nu alle kansen op een beschermd en veilig poezenbestaan!

DWEILEN MET DE KRAAN OPEN?

Twee voorbeelden (uit de zovelen) van gedumpte poezen.

Moederpoes Mo werd met haar twee kittens in de kletsende regen aan een school opgemerkt. Daar werkt gelukkig iemand die niet alleen aan de zwervers eten en drinken geeft, maar er ook voor zorgt dat ze gesteriliseerd en gecastreerd worden. Mo en haar kittens waren totaal van slag door de vreemde, vijandige omgeving en het was dan ook niet simpel om hen te pakken te krijgen. Zoals gewoonlijk wint de aanhouder, waardoor het hele gezin nu hoog en droog zit te bekomen in de opvang. Stilletjesaan zijn ze aan het ontdooien. Nog even en ze kunnen naar een rustig gezin vertrekken...

De drie bospluimpjes waren er zo mogelijk nog erger aan toe (geweest), ware het niet dat een goede (dieren-)ziel op het juiste moment en op de juiste plaats, de hond uitliet. Kleine, bange ukjes - amper 7 weekjes oud - maar door de grote honger nog vrij makkelijk te vangen. Totaal vervuild, hun lange vacht geknoopt en geklit, diaree en wormen, graat- en graatmager...hoeveel erger kon het nog worden? Nog veel erger! Maar daar heeft een goede poezenfee dus een stokje voor gestoken. De pluizenbolletjes zijn van een bikkelhard zwerversbestaan gered, en wie weet ook van de dood...

Een druppel op een hete plaat? Alvast niet voor deze poezen. En al kunnen we niet alle poezen van de wereld redden, we hebben dan toch alvast de wereld van déze poezen gered (met dank aan de slagzin van de Spaanse Honden in Nood)!

(KO-) NIJNTJE DE GOEDE HOOP??

Vroeg of laat moest het er van komen. Kat de Goede Hoop die zich altijd al heeft beperkt tot de opvang van gedumpte, verwaarloosde en achtergelaten poezen, heeft nu ook een knaagdier in huis!

Ook gedumpt en achtergelaten natuurlijk. En wel op de parking van de Volvo-garage, waar hij vroeg of laat wel eens onder de wielen van één van de vele toekomende en vertrekkende auto's was terechtgekomen, want Nijntje is zo tam als ... een poes. Als een tamme poes, wel te verstaan.

Een tam dwergkonijntje hoort niet continu buiten te zitten en al helemaal niet met de winter voor de deur. Zodoende woont hij nu tussen de poezen, waar hij zeer nieuwsgierig naar is (en omgekeerd).

Maar blijven kan hij niet. Zijn er onder de lezers konijnenliefhebbers die hem een definitief onderdak kunnen bieden, alvorens hij straks in de war geraakt en begint te miauwen?

Bel dan 0475/96.24.55!

Update 11 oktober : Nijntje is vertrokken naar 't Kabbelthuisje, een konijntjesopvang die hetzelfde doet als Kat de Goede Hoop. En helaas met dezelfde problemen kampt : schaarse middelen, (te) weinig mensen die de handen uit de mouwen steken en teveel opvangers. Voor Nijntje maakt het allemaal niet uit. Hij zit veilig en warm, hoeft nooit meer zijn kostje bij elkaar te scharrelen en heeft konijnenkameraden voor de rest van zijn levensdagen. Het ga je verder goed lieve Nijn en veel dank aan Eveline en Katja!

KRUIMELTJE IN ACTIE!

 

Kruimeltje is ondertussen al een hele Kruimel geworden! Ze eet goed zelf, spint als een spinnekop(-je), gaat (nog een beejte moeilijk) naar het toilet en amuseert zich met...niets (of weinig), zoals alle gezonde kittens. Er moet wel nog het één en ander aangroeien; haar pelsje staat nog wat dun, en rond haar linkeroog (wat er het slechtst aan toe was) is het kaal, maar kleine Kruimel moet nog hééél veel groeien en er is geen enkele reden om aan te nemen dat haar pels hierbij zou achterblijven.

Alles wijst er dus op dat deze onooglijk kleine en vederlichte 'vleermuis' aan het uitgroeien is tot een gezond kitten en later een glanzend zwarte kattin zal worden, aan wie het verleden niet meer aan te zien zal zijn.

Doe zo voort Kruimeltje. Het verleden was slecht (maar gelukkig kort), de toekomst kan alleen maar beter en nog heel lang worden!

KAT DE GOEDE HOOP KRIJGT HULP VAN EEN VAKVROUW!

 

 

 

 

Dit is collega A. Ze heeft een tijdlang in een asiel gewerkt en is dus vertrouwd met het poezenwerk en alles wat daarmee te maken heeft. Mensen denken vaak : "Met dieren werken. Leuk!". De realiteit is echter lang niet altijd zo leuk. Je frot en wroet je de hele dag door vuile benchen vol kattenbakzand, stoelgang waar het niet hoort en ondergeplaste nesten. Je moet goed in de gaten houden wie wanneer in welke dosissen welke medicijnen nodig heeft, waarbij veel inventivieit komt kijken om ervoor te zorgen dat ze de medicijnen ook effectief binnenkrijgen. Je sleept met kattenbakzand, voeding voor de binnen-) en buitenpoezen en je dweilt twee maal per dag het hele huis, aangezien je er woont en je er adoptanten ontvangt. Van de meeste poezen is 'een hoek af', dus het duurt even voor je hen kent en door hebt hoe je hen best aanpakt. En dan is er nog de zeer uitgebreide administratie : elke poes moet ingeschreven worden in een logboek, er moet een opnamefiche van gemaakt worden, het medisch boek moet worden bijgehouden, de adoptiecontracten correct ingevuld, etc...etc...

 

Peanuts voor collega A.! Na nog geen twee dagen leek het wel alsof ze haar hele leven niets anders gedaan had en was ze er bovendien in geslaagd om voor elke poes een 'info-fiche' te maken met alle relevante info over de betreffende poes, die dan op een klembord aan elke bench wordt bevestigd. Zo weet elke eventuele vervanger meteen met wel kaliber poes ze te maken heeft, op welke voeding de poes staat, of ze medicijnen moet krijgen, enzovoort.

 

Naast dit alles is A. ook niet te beroerd om de handen uit te mouwen te steken. Ze maakt de benchen schoon (ook van de poezen die je in ruil daarvoor een mep draaien!), ze is heel secuur met voeding en medicijnen en ze zorgt ervoor dat het huis netjes ligt.

 

De boodschap is duidelijk : Kat de Goede Hoop kan simpelweg niet meer zonder haar!!

 

 

 

 

 

 

 

 

VLEERMUIS 'KRUIMELTJE' OP EEN HAAR NA DOOD...

Kruimel weegt 275 gr en is vermoedelijk acht weken oud. Haar ogen zijn ontstoken, haar neus zit dicht, ze heeft een 'papbuik' (kan geen stoelgang maken) en niest twaalf keren per dag in sessies van zes nieusbuien per keer (niet geteld, is een gok). En natuurlijk eet ze niet zelf...

Wanneer je haar over de bolle buik aait, valt ze helemaal slagzij  met de pootjes wijdopen en opgetrokken. Er komt met enige moeite zoiets als een spingeluidje uit - in elk geval zie je dat ze geniet.

Allerliefste Kruimel, we gaan proberen je erdoor te helpen. Met medicijnen, met oogzalf, met speciale voeding, met buikmassage (en wat olie door het eten), maar vooral ook met een superdosis  LTC (Tender, Love en Caring), want daar knap je duidelijk helemaal van op!

Je ligt het liefst op een fleeze-dekentje in mijn hals, dus heb ik een soort lus gemaakt waar je lekker in kan hangen terwijl ik verder werk. Dat geeft je blijkbaar vertrouwen want je zakt er met uitgestrekte voorpootjes helemaal in weg.

En nu maar hopen dat je onderkomen minilijfje de geleden schade nog kan inhalen...