DAANTJE... DE WERELDKAMPIOEN...?...

Amper vier maandjes oud, en daar lig je dan aan de kant van de weg. Je voorpootje is gebroken, maar je warme hartje klopt gelukkig nog. De dierenarts stelt ook grote, etterende krabwonden vast en schrijft voor alle zekerheid een antischimmelkuur voor.

Voorlopig mag je in quarantaine wat bekomen tot er meer zicht is op wat je (eventueel ) nog allemaal mankeert.

De eerste dagen eet je goed. Met je kwakkelpootje in de lucht huppel je naar je bakje en algauw blijkt wat voor hartveroverende lieverd je wel bent. Daarom word je 'Daantje' genoemd, want je bent overduidelijk Dè Wereldkampioen knuffelen, kopjes geven, spinnen als een spinnenwiel en ... op 3 poten toch nog opgewekt zijn en genieten van alle aandacht!

Maar dan gaat het ineens mis. Je eet niet meer en je hebt hoge koorts. Een langwerkend antibioticum en koorts- en pijnstillende middelen moeten soelaas bieden, doch je gaat alsmaar verder achteruit.

De wonden op je hoofdje breiden zich uit naar je gezicht tot aan je borst. Af en toe word je gek van de jeuk en de pijn en schreeuw je de longen uit je lijf. Wanneer je hele kopje grotesk opzwelt, wordt het hoog tijd om drastisch in te grijpen.

In allerijl word je naar een gerenommeerd dierenziekenhuis gebracht. Géén van de dierenartsen daar, heeft ooit al zoiets gezien. Ondertussen kan je je ogen niet meer openen omdat je hele hoofd vol oedeem blijkt te zitten. Meer dan een uur lang zijn twee dierenartsen met het onderzoek bezig. Allerhande bloedtesten (gelukkig negatief voor aids en leucose), microscopisch onderzoek van huid en haar, swaps en diverse haarplukken die 'op cultuur' gezet worden.

Alle ge-infecteerde stukken worden kaalgeschoren (zowat je halve lijfje) zodat ze later goed ontsmet kunnen worden en ook nu blijkt weer wat voor absolute goeierd je wel bent : met je pootjes gespreid blijf je rustig op je rugje liggen zodat de dokters overal goed aankunnen.

Je wordt aan een infuus gelegd langswaar je vocht, pijnstillers en twee soorten antibiotica krijgt toegdiend. Met een plastiek kapje om je nek wikkel ik je voorzichtig in een reuzegrote, zachte fleeze ... waarna je met een diepe zucht, prompt in een diepe slaap wegzinkt.

Vooruit lieve Daan, laat zien waarin je vooral wereldkampioen bent : in het vechten om te overleven!

De diagnose is op dit moment nog niet duidelijk. Er is echter wel al zicht op de rekening. Zo kost elke nacht dat hij moet opgenomen blijven 40e, zonder medicijnen. Wie wil helpen om dit (in alle opzichten!) 'kostelijke' mannetje te finanieren, kan dan ook een mailtje sturen naar hilde.blok@gmail.com.

Hoe dan ook : fingers crossed!

UPDATE 24 maart '10 : Daantje ligt nog steeds aan het infuus. Hij krijgt cortisone en een breed-spectrum antibiotica. Elke dag wordt hij met fysiologisch water gewassen en ingesmeerd met speciale zalf. Het gevaar is nog lang niet geweken; de eerste 5 dagen zijn cruciaal en die kaap heeft hij nog niet genomen. Op de röntgenfoto blijkt nu ook dat hij een dubbele beenbreuk heeft. Wanneer hij uit de gevarenzone is, zal zijn pootje voorlopig gespalkt worden. Hij is de liefste en aanhankelijkste 'patiënt' die ze daar sinds lang gehad hebben. Daarom alleen al moet hij blijven leven want we kunnen je niet meer missen hoor Daan!

UPDATE 28 maar '10 : gisteren was een kritieke dag voor Daantje. Hij wou ineens niet meer eten en kwam zijn nestje niet uit. Maar kijk, vanmorgen was zijn hele potje leeg en lijkt hij uit de as herrezen. Hij kan ondertussen zijn oogjes weer openhouden (die zaten dichtgekleefd door de wonden erom heen) en maakt geen koorts meer.
Al blijft zijn urine donkergekleurd (wat mogelijk wijst op een leverprobleem), toch willen de dierenartsen het niet opgeven, zeker niet nu ze al zo ver geraakt zijn. Het infuus werd verwijderd want zijn pootje begon te ontsteken. Voor zijn andere (gebroken) pootje, ligt de spalk al klaar. Daan mag voorlopig nog niet naar huis, dus is er heel veel geld nodig om hem de beste medische zorgen te kunnen geven. Het venteke heeft er niet om gevraagd om geboren te worden, laat staan om in zijn toestand te worden achtergelaten langs de kant van de weg. Samen laten wij hem niet in de steek!

UPDATE 2 april '10 : Daantje is ontslagen uit het 'ziekenhuis'! Het afscheid was roerend en dat is heel goed te begrijpen. Al heeft Daantje zijn uiterlijk (op dit moment) niet bepaald mee, hij is een poesje in mini-formaat en met zijn kaalgeschoren koppie en drie omzwachtelde pootjes - eentje rond zijn dubbele beenbreuk en de twee achterpootjes om te beletten dat hij zich openkrabt - gaat hij als een pijl recht naar je hart en laat je niet meer los.

Hij moet nog 4 dagen medicijnen krijgen en dan is het afwachten op het resultaat van het biopt dat een paar dagen geleden genomen is. Hopelijk weten we dan meer (ook de dierenartsen), want het is nog altijd gissen naar de oorzaak van zijn aandoening. Het oedeem is gelukkig verdwenen, maar zijn kopje ligt nog helemaal open tot aan zijn borst.

Het goede nieuws is dan weer dat hij voor de komende veertien dagen bij een gastgezin terecht kan en wèlk gastgezin dan nog ... de adoptanten van Boeli en Evarist (zie blogbericht 'Twee gehandicapte poezen vinden ideale thuis'). Mensen met veel moeilijke-poezen-ervaring, geduld èn tijd, dat kan niet fout gaan. Vanmorgen kwam er al goed nieuws : hij heeft goed gegeten, goed geslapen en verkent strompelend de veranda.

Over een paar dagen komen er foto's van Daantje op de blog en ook op de www.katzoektthuis.be. Deze zijn niet bedoeld om sensatie te wekken, wel om te laten zien hoe hij er aan toe is. Het ziet er allemaal nog zeer kwetsbaar (en gekwetst) uit, dus niet schrikken!

Laat ons hopen dat hij eindelijk uit de gevarenzone is en niet meer moet opgenomen worden. In eerste plaats voor hemzelf, in tweede plaats omwille van de (hoge) rekening. Dankzij uw steun is er al een kleine helft betaald. Daantje gaat ervoor! U toch ook?

AFSCHEID VAN EEN ONBEKENDE ZWERVER

Laat op de avond van 31 januari, werd je door bezorgde mensen binnengebracht. Je was erg mager, vuil, onderkoeld en totaal uitgedroogd. Snel werd een warmwaterbedje voor je klaargemaakt waarop je voorzichtig werd neergelegd, omwikkeld in een zachte fleeze.
Je haalde nauwelijks nog adem...

Hoevelen hebben je zo opgemerkt maar hun ogen voor je gesloten? En hoelang heb je daardoor buiten moeten (over-)leven zonder eten, zonder beschutting?
Tot je niet meer liep, maar strompelde.
Tot je niet meer miauwde, maar in doodsnood je laatste kreten hebt uitgeschreeuwd.

Het enige wat ik nog voor je kon doen, was je warme bedje spreiden. Maar het was te weinig, het was te laat ...

Ooit ben je als aandoenlijk kitten liefdevol in huis genomen. Op je oude dag ben je echter harteloos in de steek gelaten. Maar wéét dat je niet tot op het bittere einde helemaal alleen was; er hebben zich mensen over je ontfermd, je warm ingeduffeld, je troostend toegesproken.

Al hebben we niet kunnen goedmaken wat anderen hebben nagelaten, we hebben geprobeerd om je het laatste stukje te helpen dragen. Je lijden is voorbij, het ga je voor altijd goed...

TWEE GEHANDICAPTE POEZEN VINDEN IDEALE THUIS

Evarist (rechts) is zwaar

gehandicapt aan beide voorpoten. Ze zijn vergroeid met zijn lijfje waardoor hij hoofdzakelijk op zijn achterpoten loopt.

Boelie (links) was een zeer bange poes die aan allerlei stressverschijnselen leed.

"In augustus 2008 adopteerden wij Boelie en Evarist. Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ze onafscheidelijk geworden zijn!! Als één van de twee 'vermist' is (dierenartsbezoek, buitenspelen, ...) is de ander steevast aan het roepen en zoeken tot ze elkaar gevonden hebben! Vooral Evarist is heel afhankelijk van Boelie. De vrouw (Boelie) is hier de baas!
Ze hebben wel allebei hun probleempjes gehad... Evarist was in het begin de stoere van de 2. Hij begon onmiddellijk alles te verkennen en liet zich zelfs onmiddellijk strelen, op voorwaarde dat je niet in de buurt van zijn pootjes kwam! Hij bleek na een tijdje echter een chronische blaasontsteking te hebben, en staat momenteel op een speciaal diëet. Je hoort soms nog dat hij pijn heeft, maar dat is snel opgelost door hem extra te laten drinken en iets meer speciale brokken te geven. Door deze ziekte verloor hij echter een groot deel van zijn zelfzekerheid. Hij werd terug banger en we zijn helemaal opnieuw moeten beginnen. Hij is voorzichtiger geworden nu, maar is terug op de goede weg. Het is vooral belangrijk dat je hem een veilig plekje geeft en met veel geduld behandelt. Het is heel mooi te mogen zien hoe hij op die manier beetje bij beetje openbloeit. Hij begint zelfs terug te spelen, geeft kopjes, komt soms zelf naast ons liggen in de zetel en begint dan zachtjes te spinnen.
Boelie was in het begin ongelofelijk bang! We hadden zelfs 1 keer schrik dat ze ontsnapt was... Ze bleek toen in een hoekje zodanig opgerold te liggen dat we haar amper konden zien. Na een aantal maanden kwam ze ons elke morgen wekken met veel kopjes en verhaaltjes. Ze komt zelf knuffelen, vertelt ongelofelijk graag, geniet van de aandacht, spint erop los. Zij lijkt haar verleden dus helemaal achter zich gelaten te hebben. Zij heeft echter een ander probleem...
Boelie's verleden heeft zich blijkbaar op haar darmen geslagen. Bij de minste stress (stofzuiger, lawaai buiten, ongekend geluid, vlooienbehandeling, ...) heeft zij diarree en darmkrampen. We dachten eerst dat het puur lichamelijk was en hebben dus heel wat dierenartsbezoeken achter de rug. Pas vorige week kwamen we op het idee om het anders aan te pakken... We zijn bij de apotheker druppeltjes van dr. Vogel gaan halen (homeopathie) tegen de stress. Dit zijn gewone druppeltjes voor mensen, maar ze werken ook bij dieren en brengen geen schade aan zoals andere medicatie. Ze krijgt nu een dikke week druppeltjes en het gaat veel beter met haar! Ik zou dit dus willen aanraden voor iedereen die zulke problemen heeft met zijn/haar dier! Het is zeker het proberen waard.
We hebben er nog geen moment spijt van gehad, en moeten ons zelfs heel erg inhouden om er geen derde poesje bij te nemen! We volgen jullie nog steeds en blijven jullie dankbaar voor jullie inzet om deze twee poesjes-met-problemen toch een tweede kans te willen geven!"

Van schuw naar tam : vóór en na!

FOTO 1 : VOOR

FOTO 2 : NA


Dit zijn (overduidelijk) 'de wittekes'. Op de foto bovenaan zijn ze pas binnengenomen in de opvang, weggehaald uit een ongecontroleerde overpopulatie van kittens en (moeder-)poezen.

Zeven weekjes oud en nog nooit een mensenhand gevoeld! Gevolg : bange blikken en bange lijfjes, angstig tegen elkaar aan gedrukt. Tot ze in de geduldige handen van een collega terecht kwamen. Liefdevol en rustig, met fluwelen handschoenen, zachtjes stimulerend maar nooit forcerend ... en zie ... het resultaat zijn twee bengeltjes van engeltjes die zich na een paar weken moeiteloos laten aaien en tillen.

And last but not least : ze zijn samen geplaatst bij heel lieve mensen. Of hoe met wat goede wil en een zachte hand, een slecht begin tóch een goed einde kan kennen!

Hommage voor Buddy

Lieve Buddy,

een paar maanden geleden ben je in de opvang gekomen in een vreselijke toestand. Je staart was er vermoedelijk afgerukt (want elke dierenarts laat bij amputatie nog een paar wervels staan), je heiligenbeen was weg, je had een grote open rugwonde en tot overmaat van ramp bleek je aidspositief te zijn.

Maar je vertrouwen in de mens was niet verdwenen, al moest je wel met zachtheid behandeld worden. Wat moet je ooit een prachtig kitten zijn geweest; effen rost met zachte, gouden ogen. Wat is er fout gegaan? Wie heeft je zo in de steek gelaten?

Maar hier was je weer even gelukkig. Je kon het goed vinden met de anderen, je at goed, de wonde genas vlot...tot je een paar weken geleden ineens nierinsufficiëntie bleek te hebben. Onmiddellijk werd je op aangepaste voeding gezet en kreeg je medicijnen. Maar het heeft niet mogen baten. Een paar dagen geleden kon je niet meer eten door een zeer pijnlijke ontsteking in de mond. Je probeerde het nog wel, maar begon telkens heel hard te schreeuwen en vloog dan het hele huis door van de pijn. Na een zware kuur met pijnstillers die niet bleken te helpen, heeft de dierenarts je gisteren (22/9) laten inslapen, het was het laatste wat ik voor je kon doen.

Het leven heeft je niet gespaard, maar gelukkig heb je je laatste maanden in comfortabele omstandigheden kunnen doorbrengen. Je was een lieverd, een kater met een ingetogen persoonlijkheid. Ik heb veel van je gehouden...

Zwerfpoezennieuws

Beste poezenvrienden,

Wie ben ik? Wat doe ik? Waarom een blog

Ik ben een particulier uit Gent die zich het lot van de vele zwerfpoezen aantrekt. Op dit moment trek ik elke dag (op de fiets, vanwege geen auto) naar 8 verschillende lokaties waar in totaal zo'n 25-tal poezen op eten en drinken zitten te wachten. Een groot deel van deze poezen is inmiddels gecastreerd/gesteriliseerd, maar er zitten nog heel wat 'nieuwelingen' te wachten om geholpen te worden. Al deze poezenpopulaties bestaan uit een vaste kern, die zich helaas steeds weer op miraculeuze wijze uitbreidt. Niet doordat ze zichzelf voortplanten - zoals reeds gezegd : de meesten kunnen dat gelukkig niet meer - maar wel doordat harteloze poezeneigenaars er hun eigen poes bij dumpen.

Dit zijn dus tamme huispoezen die het harde buitenleven (want dag en nacht overgeleverd aan de grillen van mens en natuur) niet kennen en totaal ontredderd ineens hun plan moeten trekken. Thuis heb ik een kleine poezenopvang waar deze poezen in de mate van het mogelijke (plaats, geld, ... ) worden binnengenomen. Ze worden er door een vaste dierenarts ontvlooid/ontwormd/gevaccineerd (kittens) en de volwassen poezen worden ook gecastreerd of gesteriliseerd, waarna ze naar een goede thuis kunnen vertrekken.En dit is meteen het lastigste onderdeel van het poezenwerk...

Vaak hebben deze poezen toch een zekere zwerfperiode achter de rug waardoor ze schuw en/of ziek zijn geworden, dus het zijn niet de meest makkelijke 'klanten' om geschikte adoptanten voor te vinden. Er heeft dan ook altijd een vrij uitgebreid kenningsmakingsgesprek plaats met de bedoeling dat beide partijen (zowel poes in kwestie als de adoptanten) elkaar goed leren kennen, zodat op basis van deze kennis, een poes kan gekozen worden die het best past bij de specifieke kenmerken van elk gezin.De bedoeling van deze blog is om een aantal van deze poezen aan u voor te stellen met foto en verhaal, want elke poes heeft zijn/haar eigen voorgeschiedenis.

Wilt u hen allemaal bekijken, ga dan naar http://www.katzoektthuis.be/, waar u een overzicht krijgt van alle poezen die op zoek zijn naar een definitieve veilige haven

Maar deze blog is er ook om uw steun te vragen.Ik werk parttime waardoor ik aan de poezen weliswaar wat meer tijd kan besteden, maar dat betekent ook een kleiner inkomen. U kan zich wellicht voorstellen dat zowel de zwerfpoezen (alleen al naar het eten gaat 250 euro per maand) als de opvangpoezen handen vol geld kosten. In een later stadium vindt u onder een apart menu een steunbrief waarin ik meer uitleg geef over hoe dat in zijn werk kan gaan. Vanzelfsprekend zijn ook giften in natura meer dan welkom.

In al deze poezenlevens is het al minstens één keer fout gegaan. Uw hulp kan er toe bijdragen dat ze een tweede kans krijgen, want ook deze zwervers hebben recht op een Waardig Leven!