TWEE GEHANDICAPTE POEZEN VINDEN IDEALE THUIS

Evarist (rechts) is zwaar

gehandicapt aan beide voorpoten. Ze zijn vergroeid met zijn lijfje waardoor hij hoofdzakelijk op zijn achterpoten loopt.

Boelie (links) was een zeer bange poes die aan allerlei stressverschijnselen leed.

"In augustus 2008 adopteerden wij Boelie en Evarist. Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ze onafscheidelijk geworden zijn!! Als één van de twee 'vermist' is (dierenartsbezoek, buitenspelen, ...) is de ander steevast aan het roepen en zoeken tot ze elkaar gevonden hebben! Vooral Evarist is heel afhankelijk van Boelie. De vrouw (Boelie) is hier de baas!
Ze hebben wel allebei hun probleempjes gehad... Evarist was in het begin de stoere van de 2. Hij begon onmiddellijk alles te verkennen en liet zich zelfs onmiddellijk strelen, op voorwaarde dat je niet in de buurt van zijn pootjes kwam! Hij bleek na een tijdje echter een chronische blaasontsteking te hebben, en staat momenteel op een speciaal diëet. Je hoort soms nog dat hij pijn heeft, maar dat is snel opgelost door hem extra te laten drinken en iets meer speciale brokken te geven. Door deze ziekte verloor hij echter een groot deel van zijn zelfzekerheid. Hij werd terug banger en we zijn helemaal opnieuw moeten beginnen. Hij is voorzichtiger geworden nu, maar is terug op de goede weg. Het is vooral belangrijk dat je hem een veilig plekje geeft en met veel geduld behandelt. Het is heel mooi te mogen zien hoe hij op die manier beetje bij beetje openbloeit. Hij begint zelfs terug te spelen, geeft kopjes, komt soms zelf naast ons liggen in de zetel en begint dan zachtjes te spinnen.
Boelie was in het begin ongelofelijk bang! We hadden zelfs 1 keer schrik dat ze ontsnapt was... Ze bleek toen in een hoekje zodanig opgerold te liggen dat we haar amper konden zien. Na een aantal maanden kwam ze ons elke morgen wekken met veel kopjes en verhaaltjes. Ze komt zelf knuffelen, vertelt ongelofelijk graag, geniet van de aandacht, spint erop los. Zij lijkt haar verleden dus helemaal achter zich gelaten te hebben. Zij heeft echter een ander probleem...
Boelie's verleden heeft zich blijkbaar op haar darmen geslagen. Bij de minste stress (stofzuiger, lawaai buiten, ongekend geluid, vlooienbehandeling, ...) heeft zij diarree en darmkrampen. We dachten eerst dat het puur lichamelijk was en hebben dus heel wat dierenartsbezoeken achter de rug. Pas vorige week kwamen we op het idee om het anders aan te pakken... We zijn bij de apotheker druppeltjes van dr. Vogel gaan halen (homeopathie) tegen de stress. Dit zijn gewone druppeltjes voor mensen, maar ze werken ook bij dieren en brengen geen schade aan zoals andere medicatie. Ze krijgt nu een dikke week druppeltjes en het gaat veel beter met haar! Ik zou dit dus willen aanraden voor iedereen die zulke problemen heeft met zijn/haar dier! Het is zeker het proberen waard.
We hebben er nog geen moment spijt van gehad, en moeten ons zelfs heel erg inhouden om er geen derde poesje bij te nemen! We volgen jullie nog steeds en blijven jullie dankbaar voor jullie inzet om deze twee poesjes-met-problemen toch een tweede kans te willen geven!"

Van schuw naar tam : vóór en na!

FOTO 1 : VOOR

FOTO 2 : NA


Dit zijn (overduidelijk) 'de wittekes'. Op de foto bovenaan zijn ze pas binnengenomen in de opvang, weggehaald uit een ongecontroleerde overpopulatie van kittens en (moeder-)poezen.

Zeven weekjes oud en nog nooit een mensenhand gevoeld! Gevolg : bange blikken en bange lijfjes, angstig tegen elkaar aan gedrukt. Tot ze in de geduldige handen van een collega terecht kwamen. Liefdevol en rustig, met fluwelen handschoenen, zachtjes stimulerend maar nooit forcerend ... en zie ... het resultaat zijn twee bengeltjes van engeltjes die zich na een paar weken moeiteloos laten aaien en tillen.

And last but not least : ze zijn samen geplaatst bij heel lieve mensen. Of hoe met wat goede wil en een zachte hand, een slecht begin tóch een goed einde kan kennen!

Hommage voor Buddy

Lieve Buddy,

een paar maanden geleden ben je in de opvang gekomen in een vreselijke toestand. Je staart was er vermoedelijk afgerukt (want elke dierenarts laat bij amputatie nog een paar wervels staan), je heiligenbeen was weg, je had een grote open rugwonde en tot overmaat van ramp bleek je aidspositief te zijn.

Maar je vertrouwen in de mens was niet verdwenen, al moest je wel met zachtheid behandeld worden. Wat moet je ooit een prachtig kitten zijn geweest; effen rost met zachte, gouden ogen. Wat is er fout gegaan? Wie heeft je zo in de steek gelaten?

Maar hier was je weer even gelukkig. Je kon het goed vinden met de anderen, je at goed, de wonde genas vlot...tot je een paar weken geleden ineens nierinsufficiëntie bleek te hebben. Onmiddellijk werd je op aangepaste voeding gezet en kreeg je medicijnen. Maar het heeft niet mogen baten. Een paar dagen geleden kon je niet meer eten door een zeer pijnlijke ontsteking in de mond. Je probeerde het nog wel, maar begon telkens heel hard te schreeuwen en vloog dan het hele huis door van de pijn. Na een zware kuur met pijnstillers die niet bleken te helpen, heeft de dierenarts je gisteren (22/9) laten inslapen, het was het laatste wat ik voor je kon doen.

Het leven heeft je niet gespaard, maar gelukkig heb je je laatste maanden in comfortabele omstandigheden kunnen doorbrengen. Je was een lieverd, een kater met een ingetogen persoonlijkheid. Ik heb veel van je gehouden...

Zwerfpoezennieuws

Beste poezenvrienden,

Wie ben ik? Wat doe ik? Waarom een blog

Ik ben een particulier uit Gent die zich het lot van de vele zwerfpoezen aantrekt. Op dit moment trek ik elke dag (op de fiets, vanwege geen auto) naar 8 verschillende lokaties waar in totaal zo'n 25-tal poezen op eten en drinken zitten te wachten. Een groot deel van deze poezen is inmiddels gecastreerd/gesteriliseerd, maar er zitten nog heel wat 'nieuwelingen' te wachten om geholpen te worden. Al deze poezenpopulaties bestaan uit een vaste kern, die zich helaas steeds weer op miraculeuze wijze uitbreidt. Niet doordat ze zichzelf voortplanten - zoals reeds gezegd : de meesten kunnen dat gelukkig niet meer - maar wel doordat harteloze poezeneigenaars er hun eigen poes bij dumpen.

Dit zijn dus tamme huispoezen die het harde buitenleven (want dag en nacht overgeleverd aan de grillen van mens en natuur) niet kennen en totaal ontredderd ineens hun plan moeten trekken. Thuis heb ik een kleine poezenopvang waar deze poezen in de mate van het mogelijke (plaats, geld, ... ) worden binnengenomen. Ze worden er door een vaste dierenarts ontvlooid/ontwormd/gevaccineerd (kittens) en de volwassen poezen worden ook gecastreerd of gesteriliseerd, waarna ze naar een goede thuis kunnen vertrekken.En dit is meteen het lastigste onderdeel van het poezenwerk...

Vaak hebben deze poezen toch een zekere zwerfperiode achter de rug waardoor ze schuw en/of ziek zijn geworden, dus het zijn niet de meest makkelijke 'klanten' om geschikte adoptanten voor te vinden. Er heeft dan ook altijd een vrij uitgebreid kenningsmakingsgesprek plaats met de bedoeling dat beide partijen (zowel poes in kwestie als de adoptanten) elkaar goed leren kennen, zodat op basis van deze kennis, een poes kan gekozen worden die het best past bij de specifieke kenmerken van elk gezin.De bedoeling van deze blog is om een aantal van deze poezen aan u voor te stellen met foto en verhaal, want elke poes heeft zijn/haar eigen voorgeschiedenis.

Wilt u hen allemaal bekijken, ga dan naar http://www.katzoektthuis.be/, waar u een overzicht krijgt van alle poezen die op zoek zijn naar een definitieve veilige haven

Maar deze blog is er ook om uw steun te vragen.Ik werk parttime waardoor ik aan de poezen weliswaar wat meer tijd kan besteden, maar dat betekent ook een kleiner inkomen. U kan zich wellicht voorstellen dat zowel de zwerfpoezen (alleen al naar het eten gaat 250 euro per maand) als de opvangpoezen handen vol geld kosten. In een later stadium vindt u onder een apart menu een steunbrief waarin ik meer uitleg geef over hoe dat in zijn werk kan gaan. Vanzelfsprekend zijn ook giften in natura meer dan welkom.

In al deze poezenlevens is het al minstens één keer fout gegaan. Uw hulp kan er toe bijdragen dat ze een tweede kans krijgen, want ook deze zwervers hebben recht op een Waardig Leven!