GEDUMPTE ZUSSEN EINDELIJK HERENIGD!

 

Tara werd samen met haar zus gedumpt op een bekende voederplek. Ze liep vrijwel recht in de armen van de voederzetters, dus die aarzelden niet en brachten haar onmiddellijk in de opvang binnen.

Nu zus Tina nog...

Dat was echter een ander paar mouwen. Tina bleek veel banger en werd voortdurend opgejaagd door één van de vaste zwervers. Er was geen sprake van dat ze zo dichtbij zou komen dat ze net zoals haar zus makkelijk te pakken zou zijn. Dan maar met de vangkooi...

Helaas, Tina werd nog één keer opgemerkt en bleek toen met de noorderzon verdwenen. Ze kwam niet meer eten en ook de vangkooi bleef leeg.

Dan maar een ervaren poezenlokker ingezet (ondergetekende zit thuis met een longontsteking). Die trok op een stil moment met een verse portie gerookte makreel naar de plaats waar Tina het laatst werd gezien. En niet te geloven; ze liet eerst van zich horen en na een paar minuten was ze ook te zien : bang en vuil, maar vooral zeer hongerig!

Zo hongerig dat ze vanonder de spijlen van het (gesloten) hek kwam, waardoor ze in de nek kon gegrepen worden en in het transportbakje geduwd werd - weliswaar onder oorverdovend kattengekrijs.

A la minute in de bench bij haar zus gezet en het klagen verstomde terstond. Wat voorzichtige snifjes en snufjes over en weer en je zag hen denken : "toch niet waar zeker?? Dat lijkt zus wel!". Al gauw gooide Tina zich tegen Tara aan en waren ze vertrokken voor een lading liefdesbetuigingen!

Zo mooi om zien hoe die twee van elkaar houden. En al even onbegrijpelijk dat ze door een dief in de nacht (maar dan één die er iets bijzet,  in plaats van wegneemt) onmeedogenloos zijn achtergelaten.

Je wenst de harteloze onmens die dit op zijn geweten (voor zover aanwezig) heeft, eeuwige slapeloosheid toe. Op zijn minst!

SOUZA EERSTE BEVALLEN MOEDERPOES IN 2013 BIJ KAT DE GOEDE HOOP!

 

 

 

 

 

Souza is hoogzwanger binnengekomen in de opvang. De vangkooi stond op één van de voederplekken om een andere poes te pakken te krijgen en kijk : de geheel onbekende en nooit eerder geziene Souza zat erin! Zwanger, erg mager en hoewel een beetje bang (cfr de foto waar ze van haar nest haar muts maakt), erg lief. Van terugzetten was dus geen sprake.

 

Een goede week nadat ze in de opvang is binnengenomen, is ze bevallen van vijf blinde ukkepukken en zoals dat gaat bij de meeste poezenmoeders, was ze op slag verliefd op alle vijf haar koters die ze dag en nacht in innige omhelzing samenhoudt. Behalve een rostwit katertje, een rost katertje en een driekleurige lapjeskattin, zit er nog een pottezwartje bij en eentje net zoals de mama (ook twee meisjes).

 

Het is een rustig nest, dat op een enkel piep na ("ik ben al 6 keer gewassen vandaag!"), geen kik geeft en niets anders doet dan eten en slapen en ... groeien en bloeien. In ideale omstandigheden, zoals het hoort. Godzijdank lekker rustig, warm en droog en niet buiten in de (bijna) nachtelijke vrieskou, zoals het er eerst naar uit zag.

Bij de collega's van Deinze is er door een jogger een gedumpt nest binnengebracht. Niet iedereen treft het dus zo goed als de kleine bollekes hierboven...

Het is de tijd van de zwangeren, de bevallenen,  en dus ook van de gedumpten. Hou ogen en oren goed open en grijp in als het nodig is, want deze achtergelaten, weerloze stumperds zijn van uw daadkracht afhankelijk!

VRIENDEN VOOR HET LEVEN!

 

 

Ieder van hen heeft zijn eigen verhaal, allemaal hebben ze een verleden waarin het flink mis is gegaan. Mensenvrienden worden ze nooit helemaal meer - hun vertouwen in de mens is flink beschadigd.

Maar kijk eens hoe ze van elkaar genieten!

 

 

PINO EN PINA

Tijgerbroer en zwarte zus zijn buiten geboren en hebben daar heel lang hun plan moeten trekken. Altijd waren ze in elkaar's buurt. Ze zijn samen gevangen, hebben samen in dezelfde bench kunnen wennen aan het binnenleven en zijn na màànden socializeren, nu redelijk goed aaibaar.

 En plaatsbaar. Want tussen de Pientjes en de mens komt het langzaam maar zeker weer helemaal goed!

 

EBENEZER EN POESPOES

Ebenezer is zo goed als blind ten gevolge van onbehandelde nies. Hij woont al een hele tijd in Kat de Goede Hoop, dus kent feilloos zijn weg. Steeds op zijn hoede voor de (onbekende) mens, maar elke nieuwe opvanger is meteen zijn beste vriend. Of vriendin. Poespoes is de mama van Bonnie (zie www.katzoektthuis.be, menu 'adoptie katten en kittens'). Ze is verschillende keren buiten bevallen (van vele nestjes die 'verloren' zijn gegaan) en is nog lang niet toe aan menselijk contact. Ondertussen voelt ze zich perfect gelukkig in poezengezelschap!

 

PINO EN FELIX

Pino is hierboven al voorgesteld. Felix is pas binnen in de opvang. Hij komt al jaren op een vast tijdstip op één van de vele voederplekken. Afgelopen zomer bleek dat hij niet goed meer kon eten. Er liep slijm uit zijn mond en hij waste zich niet meer. Geen enkele vangmethode slaagde in de opzet. Plotsklaps kwam hij zo dichtbij dat hij kon geaaid worden. Kort en vliegensvlug. Nadat hij van de schrik bekomen was, bleek hij het eigenlijk best wel leuk te vinden. En van het één kwam het ander. Tijdens een lange aai, werd hij in de nek gegrepen en in de transportbak-met-open-dak gezet. Waarna de tandarts heel wat werk met hem had. Kort en goed : Felix heeft nog twee tanden over en begint zich stilletjesaan te ontspannen in zijn bench : hij ligt lekker in zijn nestje en eet zijn potje leeg waar je bij bent. En o ja; als Pino langskomt gedraagt hij zich als een verliefde kattin!

 

ELLIE EN DUIKIE

Rare naam ... Duikie... Eigenlijk heet ze Duikelaar. Ze schuilde bij de dierenarts in een soort grote pantoffel, waar ze steeds in wegdook van zodra je op tien meter was genaderd. Wanneer je deed alsof je niet bestond, gedroeg ze zich als een gewone kat : lekker hangen in de hangmat, spelen met benchgenootjes en smullen maar van al het smakelijks dat haar nu werd voorgeschoteld en waar ze vroeger naar op jacht moest. Altijd op de vlucht, dagen zonder eten, maar nu eindelijk een dak boven het hoofd en elke dag een maaltijd...dit moest het paradijs zijn!

Helaas bleken er ook mensen te wonen...

Maar daarom niet getreurd. Duikie heeft zich tesamen geslagen met Ellie en heeft de tijd van haar leven!

Ellie komt uit een totaal uitgeleefd en onbewoonbaar verklaard  huis, waar ze samen met een 40-tal soortgenoten werd achtergelaten. Onder druk van de gemeente die er mee dreigde alle poezen te laten vangen en af te maken, werden er een aantal (privé-)opvangen gealarmeerd en ingeschakeld. Op twee dagen tijd werden alle verwilderde, zieke, uitgehongerde en verwaarloosde poezen gevangen en veilig op diverse  plaatsen ondergebracht. Ellie is één van hen. Ze was zwaar ondervoed, had hevige nies en had een panische angst voor mensen. Ze heeft lang in een bench moeten recuperen, zowel van het fysisch als van het psychisch leed. Haar ogen komen nooit meer helemaal goed, ze blijft hypergevoelig voor elke bruuske beweging of onverwacht geluid, maar... aaien is inmiddels toegestaan! Samen met poezenmaatje Duikie vormt ze het perfecte koppel want zoveel is zeker : die twee houden van elkaar!

 

 

 

 

STOKOUD EN DOODZIEK KERELTJE EINDELIJK BINNEN IN OPVANG!

Kareltje kwam al een tijdje eten op één van de voederplekken op het UZ. Hij was er niet altijd, en àls hij er was nam hij als een haas de benen van zodra hij 'bezoek' kreeg. Vlak voor de sneeuw viel, had de groendienst van het UZ alle bladeren op een hoop geharkt en daar maakte hij zijn pleisterplaats van. Voortaan lag hij te slapen op de bladeren, in een hoekje tegen de muur.

Heel diep te slapen. Zodanig diep dat hij je niet hoorde aankomen.Nu was het zaak om voorzichtig een relatie met hem op te bouwen : het bakje eten steeds dichterbij neerzetten, hem ondertussen zachtjes toesprekend. Kareltje veerde op, maar liep uiteindelijk niet meer weg.

Maar toen kwam de sneeuw. Veel sneeuw. En de ijzige vrieskou...

De relatie-opbouw moest met spoed versneld worden, vooral omdat Kareltje er slechter en slechter begon uit te zien.
Op de plaats waar hij altijd sliep, werd een klein doosje gezet, omwikkeld met plastiek en binnenin geïsoleerd met isomo en stro. De eerste dagen was hij niet meer te zien. Er zijn nu eenmaal zwerfpoezen die je wil helpen maar die de hulpactie eerder als een ingreep op hun vertrouwde plek zien en naar ergens anders trekken.

Blijven lokken, blijven het eten op dezelfde plek zetten en blijven hopen dat hij weer zal opduiken (er wordt wat afgehoopt door de zwerfpoezenverzorgers!).

Een paar dagen geleden lag hij ineens in zijn doosje... en hij blééf liggen. Ik kon steeds dichterbij komen en zelfs het eten in zijn doosje zetten, waarna hij behoedzaam kwam ruiken...en ik hem tenslotte kon aaien.

Nu kon ik ook zien hoe slecht hij er aan toe was. Hij kon zijn ontstoken ogen nauwelijks openhouden, ademde rochelend, niesde continu en nog het meest aangrijpende was, dat hij hartverscheurend en heel luid miauwde van zodra ik naderbij kwam.

Hàndelen geblazen! Transportbak-met-open-dak mee, op een paar meter van hem neergezet, in de nek gegrepen en als een gekeeld varken hem erin gezet, waarna met de voet het dak dichtgekwakt. Hèbbes!!

Niks te vroeg, want dit is wat de dierenarts vandaag bij hem heeft vastgesteld :

- hij heeft geen tanden meer
- hij is (vermoedelijk) ouder dan 15 jaar
- hij heeft een zware longontsteking
- hij zit aan de rechterkant met een zeer pijnlijke oorontsteking, waardoor hij voortdurend met die kant tegen de bench wrijft
- hij wordt bewoond door zo'n vijftigtal (niet geteld) teken, in alle maten en kleuren
- hij is erg vuil en door al zijn aandoeningen (plus een verstopte neus), wast hij zich niet meer
- hij is doof

en tot slot moet ik hem zeer goed in de gaten houden, want het is niet zeker of hij wel kan plassen.

Hij staat op zware antibioticia, ontstekings-, koorts- en pijnremmers, slijmoplossers, stronghold en frontline combo en (een kleine dosis) morfine.

Helaas is hij niet gecastreerd (wat er voorlopig niet inzit), waardoor goed mogelijk is dat hij ook nog eens Aids-positief is. Even afwachten of en hoe de medicijnen aanslaan, alvorens hem te laten testen.

Recht evenredig aan wat hij allemaal mankeert, is hij de liefste, zachtaardigste, hardst-spinnende en van knuffels-genietende zwerver die ooit in de opvang is binnen gekomen.

Dit oude mannetje heeft geluk (bij een ongeluk) gehad. Vele anderen zijn volkomen op zichzelf aangewezen. Er moet geen tekeningetje bij gemaakt worden hoe dat afloopt.

Daarom, hou ogen en oren wijd open! Ga nooit zomaar voorbij aan een dier-in-nood. Kan u zèlf niet helpen, roep dan  zo snel mogelijk de hulp in van mensen die bereid zijn en over de nodige kennis en kunde beschikken. Blijven zoeken tot u er één te pakken krijgt. Ze bestààn. En ondertussen niet bij de pakken blijven neerzitten : steek de handen uit de mouwen en probeer in afwachting van deskundige hulp, het lijden van het dier te verlichten. Zorg voor beschutting en vers eten en drinken en indien mogelijk, ga er dan alvast mee naar de dierenarts. Ook al is het uw (huis-)dier niet, u wordt er echt niet (veel) armer van en wat u er voor terugkrijgt is van onschatbare waarde : het onbetaalbare gevoel dat u iets goeds hebt gedaan voor een weerloos dier dat zonder u een afschuwelijke dood had moeten sterven!

UPDATE 12 FEBRUARI : Vanmorgen is Kareltje meegegaan met de dierenarts voor castratie. Ze zou dan eindelijk eens goed in zijn rechteroor kunnen kijken (terwijl hij toch verdoofd was), want inmiddels was wel duidelijk dat de behandeling met de oordruppels niet het gewenste resultaat had. Daarnet belde ze. Het gezwel in zijn oor blijkt een grote tumor die doorloopt tot in zijn keel. Zelfs het gehele binnenoor weghalen, zou dus geen oplossing zijn. Ze kon niet zien waar de tumor eindigde of hoe wijd hij vertakt zat. Kareltje sliep weliswaar al, maar er zat helaas niets anders op dan om hem definitief te laten inslapen.

Vanmorgen was hij er nog, nu niet meer. En hij komt ook niet meer terug...

Het was hem nochtans zo gegund; nog een paar maanden, een jaartje misschien... Hij lag zo lekker in het zonnetje te genieten. En hij heeft zo afgezien buiten. Je zag aan heel zijn gedrag dat hij ongetwijfeld al een hele tijd op de dool was. Maar je zag ook hoe graag hij wou geaaid en 'gekieteld' worden. Zijn aanvankelijke terughoudendheid maakte al snel plaats voor een luid soort gesnurk wat voor spinnen moest doorgaan. En eens hij vertrokken was moest je niet denken dat je hem zo maar weer in de steek kon laten. Hij smeekte bijna : doe maar, blijf nog even, zo is het goed...

Allerliefste Karel, desondanks wat je hebt meegemaakt ben je altijd je zachtaardige zelf gebleven. Je hebt niet lang kunnen genieten van het binnenleven en helaas heb ik niet lang kunnen genieten van jou. Maar samen hebben toch nog een overgetelijke (te korte) tijd meegemaakt.

Je leven is te vroeg geëindigd, maar gelukkig wel in alle rust en pijnloos. Naast het verdriet omdat je er niet meer bent, ben ik hoe dan ook blij dat je nog even hebt kunnen proeven van hoe een poezenleven moet zijn : comfortabel in de warmte, met veel aandacht en geborgenheid.

Dag mannetje, slaap zacht, er kan je nu niets meer gebeuren...

HET MOOISTE KERSTCADEAU OOIT!

Dit is Mozes. Ineens was hij daar, op één van de voederplekken. Weliswaar nogal op onorthodoxe wijze namelijk...op drie poten. Zijn linkervoorpoot hield hij als een dirigeerstokje recht voor zich uit en zo stak hij een gevaarlijke baan over. Actie geboden!

Peanuts, zo leek het. Mozes liet zich aaien en was dus makkelijk in een transportbakje te krijgen. Dat bleek buiten het spreekwoordelijke 'een kat in het nauw maakt rare sprongen' gerekend. Mozes was er even snel weer uit, als hij erin was gezet en nam de benen, of liever gezegd : de (drie) poten.

Dagenlang werd hij niet meer opgemerkt.

Was hij dan toch naar huis?
Was hij aangereden en had hij zich - gewond - verstopt?
Of was hij op slag dood en opgehaald door het asiel?

Hoe dan ook was het gedaan met de rust (voor zover het ooit kalm is op het zwerfpoezenfront).

Elke dag op hetzelfde uur naar dezelfde plek en via allerlei lokgeluiden hopen op zijn terugkeer.
Voorbijgangers zijn inmiddels gewend aan die (ongevaarlijke) poezengek...

Een paar dagen voor Kerstavond dook hij weer op. Nog steeds met zijn linkervoorpootje horizontaal voor zich uitgestrekt.
Voorzichtig nu.  Geen overhaast prutswerk. Langzaamaan, dag per dag, de verstoorde relatie weer opbouwen.

Kerstavond of geen Kerstavond (voor ondergetekende - alsook voor de zwervers - een dag zoals alle andere),  met iets extra lekkers naar de plek waar Mozes nu alweer een paar dagen kwam eten.

Niet te geloven. Hij bleef zitten, liet zich makkelijk aaien en at rustig door. Driewerf helaas...geen transportbakje bij...

Wat te doen? Snel naar huis het bakje ophalen? Of geen risico nemen en iemand bellen die er eentje kon brengen? Maar wie kon er gestoord worden op Kerstavond??

Neen, dit moest ik zelf oplossen.

Fietstas leeggemaakt. Mozes in de armen genomen, voorzichtig in de fietstas laten zakken, natte doos die daar al een paar dagen lag omgekeerd over hem heen gezet, de 'gaten' opgevuld met alle plastieken zakken die ik maar bij had, klep dicht, met twee fietselastieken 'ingesnoerd'...en zo, met inmiddels wildkloppend hart, te voet naar huis, hem ondertussen geruststellend toesprekend (deze keer weinig of geen voorbijgangers).

Allerliefste Mozes heeft de hele weg lang geen kik gegeven en liet zich, toen we eindelijk thuis waren, gewillig in de armen naar boven dragen alwaar hij in een bench kon bekomen.

Hij is inmiddels opgenomen bij de dierenarts die hem de liefste-der-lieve poezen vindt.

Elk jaar is het weer Kerstavond, elk jaar probeer je er iets moois van te maken maar deze is ongetwijfeld de meest memorabele!

GROENDIENST PARK GEEFT GROEN LICHT VOOR PLAATSING SCHUILHOKJES!

Eindelijk! De Groendienst heeft groen licht gegeven om nu ook vooraan in het park schuilhokjes te mogen zetten. Jaren geleden was er met Katzoekthuis een stilzwijgende afspraak gemaakt dat er één schuilhokje per park mocht staan. De maten werden niet opgegeven, dus is er een soort van 'pyramide' gemaakt met tal van gaten in, zodat zoveel mogelijk poezen er hun schuiloord van konden maken. En dat doen ze dan ook!

Helaas was er tot op heden niets voor 'de Moppies'. Jarenlang hebben ze onder de blote hemel moeten leven, met hun doornatte pelsjes 'schuilend' (sic!) onder een halfkale, kletsnatte struik. Arme donders, ze zijn niet de enigen die hier van wakker gelegen hebben...

Maar afgelopen week was het dus zover. Even werd er nog gesuggereerd om de vier zwervers over te brengen naar de zwerfpoezenlocatie aan de rotsen (midden in het park), maar voor wie vertrouwd is met zwerfpoezen weet dat dit geen haalbare kaart is : de nieuwkomers worden weggejaagd en keren bovendien per direct terug naar hun oude plek (die daar niet zover vandaan is).

Genoeg geklaagd. De hokjes staan zeer verdoken opgesteld, niemand kan daar last van hebben. Vanaf nu begint een (iets) beter leven voor mijn dierbare zwervers, die nu niet alleen onderdak hebben maar ook elke dag verse stukjes vlees krijgen, bij diverse slagers opgehaald en aan huis bezorgd door mevrouw G., wiens inzet een hart onder de riem is, voor mens zowel als voor dier!

VOOR DE DERDE (EN LAATSTE° KEER) KRUIMEL EN CASSIE!

Kruimeltje is geplaatst! Hieronder een bericht van haar nieuwe ouders :

"We zijn al 2 dagen ver en Crouton voelt zich zo op haar gemak!!! Ze volgt ons overal :)


Eerst verstopte ze zich in een hoek onder een kast maar snel vond ze haar lievelingsplekje: een warme buis in de badkamer. De eerste nacht is ze bij ons blijven slapen en haar gespin heeft ons meerdere keren wakker gemaakt! Ze spint voortdurend!

Ze eet al van de eerste dag.

Ze is wel blij dat ze 24u lang mag rondlopen en ze verkent graag alles.

We horen haar overal door haar 'astma' dus dat is soms wel handig!

Gisteren volk gehad, ze was wat bang maar al heel snel liet ze zich aaien.

Ze kent haar naam al een beetje.

Ze niest soms nog, maar zonder slijmen.

Kortom, we zijn tot over onze oren verliefd op haar!

Heel veel dank voor al uw werk, ze past perfect bij ons!"

Júllie zijn bedankt, beste Kristof en Stéphanie, om dit zorgenkindje voor de rest van haar levensdagen een veilige haven te willen bieden!

En dan is er nog onze kleine Cassie (zie bericht van 28 oktober). Hoe slecht kan je leven beginnen? Bar slecht, zo blijkt. Maar hier en daar  is er toch nog een mens te vinden met het  (poezen-)hart op de juiste plaats en vooral met daadkracht, want een poes-in-nood heeft weinig aan wat meelevende omstanders - er moet nu eenmaal gehandeld worden in het leven, anders verandert er niets. En dat is dan ook gebeurd. In dit geval zelfs door meerdere mensen. Cassie is opgemerkt, naar de dierenarts gebracht, in de opvang gekomen en overgedragen aan opvangmama P. Alwaar haar scheefstaand koppie en hardnekkige doofheid niet beletten dat ze de kerstboom helpt afbreken. Alle slingers en lampjes hangen intussen aan één kant, de kerstboom helt vervaarlijk over, mààààr....Cassie vertrekt binnenkort naar haar definitieve thuis : een alleenstaande dame die met gehandicapte en gehoorgestoorde kinderen werkt, en op een appartement woont.

Een (Kerst-)wens die uitkomt - een prachtige aflsuiter van 2012!