ZWANGERE POES AANGEREDEN ... VIJF DODEN!

Half rechtop in de goot.
Dood.
Buik opengescheurd.
Hoogzwanger.

Meegenomen naar huis.

Donkere lapjeskattin van een maandje of acht.
Vier dode kittens.

Wie laat een poes van acht maanden oud al zwanger worden?
Wie laat een hoogzwangere poes buiten lopen?
Maar vooral, wie rijdt een poes aan en laat haar liggen??

Alle hulp komt te laat.
Het enige wat rest, is haar waardig te begraven, samen met haar ongeborenen.

Arme poes, wat was je leven kort en hoe abrupt is het geëindigd. Je bent helemaal alleen gestorven maar aan je graf stonden twee mensen met de tranen in de ogen, die verdrietig afscheid van je hebben genomen.

Je hebt nu een vaste verblijfplaats. We komen je af en toe groeten. Je bent niet meer alleen...

ONVERWACHT NOG TWEE ZUSJES VAN FLOSKE OPGEDOKEN!

De familie van Floske (zie bericht hieronder) blijkt groter dan verwacht. Een tiental dagen geleden kreeg ik telefoon van de melder dat er nog twee levende kittens waren opgedoken.

Een paar dagen daarvoor werden er ook al twee aangetroffen : eentje lag dood in de tuin en het ander lag te zieltogen op het graspad. Het is snel naar de dierenarts gebracht, waar het werd ingeslapen.

Rune en Romy leken echter OK ook al waren ze ondertussen een weekje of tien oud en zou het dus niet makkelijk worden om hen te vangen en tam te krijgen. Dat eerste viel mee. Beiden liepen binnen enkele minuten het open transportbakje in, waar wat sardientjes lekker in lagen te stinken. Snel het deurtje dichtgeklapt en hebbes!

En ook het tweede viel reuze mee : Rune en Romy waren weliswaar bang, maar wel zeer goed te aaien en zelfs te tillen. En dit allemaal dankzij de liefdevolle inspanningen van zoontje Guus (zie foto met Floske op schoot) die elke vrije minuut op zijn hurken bij de heg zat om hen te lokken en lekkere brokjes te geven. Vooral grijsgestreepte Rune is haar schrik voor mensen op die manier zo goed als verloren. Dank je wel lieve Guus, je hebt het halve werk al voor ons opgeknapt!

Het duo werd ontwormd en ontvlooid en comfortabel geïnstalleerd in hun nep-schapebontnestje.

Wat bleek echter?

Onder het staartje van Rune was er iets niet in orde. Onmiddellijk de dierenarts erbij gehaald die een prolaps constateerde : dit is een uitstulping van de dikke darm en moet zo snel mogelijk verholpen worden. Rune werd direct verdoofd, het stukje darm werd er weer ingeschoven en het gaatje werd met één draadje dichtgenaaid. Net op tijd! Runes darmwand was namelijk aan het scheuren. De volgende fase van deze aandoening is dat het stukje darm afsterft en dat zou een heel wat zwaardere operatie vereisen.

Was Rune buiten blijven lopen dan had ze geen enkele kans gehad om te overleven, nog gezwegen over de vreselijke lijdensweg die haar nu gelukkig bespaard is gebleven.

En zo liggen beide zusjes weer dicht tegen elkaar aan : gezond, veilig, warm en vooral ... met zicht op een definitief onderdak want er staat al een hele lieve adoptant te popelen!

HOE HET VERKEERD BEGON EN TOCH NOG GOED AFLIEP...

Op deze foto is FLoske 8 weken oud . Hij was amper 2 weken toen hij in de opvang kwam en brandweer, ambulance en politie bij elkaar schreeuwde. Onvoorstelbaar wat een gebrul er uit het keeltje van dit kleine kereltje kwam. De boodschap was duidelijk :

ik wil mijn mama en ik heb hongerhongerhonger!

Zowel aan de eerste als aan de tweede nood kon snel voldaan worden. Mama 'Muze', die op dat moment twee kittens had van dezelfde leeftijd, reageerde onmiddellijk met enthousiast gekoer en gekir : hier ben ik!

De verloren (stief-)zoon werd liefdevol in de poten gesloten en op slag werd het muis- en muisstil. Vertrouwde nestwarmte en de lekkerste melk ter wereld - daar kan geen mens tegenop!

En zo kwam een eind aan het luidkeels protest van een achtergelaten kitten dat inmiddels een veilige thuishaven heeft gevonden bij de melders!

KAI, KEDI EN HUN ZUS ZONDER NAAM

Hofbouwlaan (tussen de Kruidtuin en het Citadelpark), anderhalve maand geleden. Een jong zwart poesje schiet de weg op en rent zo snel ze kan naar de overkant. Ze heeft dit waarschijnlijk al vaker gedaan (in het park staat eten), maar deze keer wordt het haar fataal : een auto raakt haar in volle snelheid en zieltogend blijft ze op het asfalt achter. Helaas niet meteen dood. De toestand waarin ze zich bevindt is onbeschrijfelijk. Ik wikkel haar in mijn vest en leg haar in de fietsmand. Alles laten vallen en snel op zoek naar een dierenarts die haar kan laten inslapen. Nog voor ik daar aankom, is ze zonder enig geluid weggegleden…

Een paar dagen later merk ik op een vaste voederplek vlakbij, nog een zwartje. Overduidelijk familie want van dezelfde grootte en net zo’n angsthaas als zijn overleden zus. Hij ziet er niet al te best uit, dus snel de vangkooi gezet alvorens hij hetzelfde lot als de zus moet ondergaan.

En dan blijkt dat er ineens twéé zwartjes komen eten! De hele puberfamilie is simpelweg buitengezwierd!

Gauw de tweede vangkooi ernaast gezet en met een verschil van één dag, zitten ze nu allebei samen in de opvang. Doodsbange wezeltjes die na een paar maanden al de sporen dragen van het harde buitenleven. Vooral Kai ziet er onderkomen uit : zijn oogjes zijn zwaar ontstoken en hij heeft een aantal (vecht?-)wonden op zijn kopje. Geen van beiden laat zich aanraken, dus hopelijk helpt de antibiotica die door het eten wordt gemengd.

Twee van de drie gered. Schrale troost voor hun omgekomen zus die zoals zoveel poezen, het slachtoffer is geworden van de onverschilligheid van de eigenaars. Waarschijnlijk zijn ze het ‘overschot’ van een nestje van vorig jaar dat ze niet zijn kwijtgeraakt, dus dúmpen die handel.

Ongewenst.
Als overtollig huisraad bij het groot vuil gezet.
Opgejaagd en uitgehongerd.

Maar nu veilig binnen en hopen dat de gepaste medicijnen en de onontbeerlijke TLC (Tender, Love and Care) er voor zorgen dat ze aan hun ongewenst avontuur geen blijvende schade overhouden!

MAROUFJE KAN NIET MEER ...

Maandag 30 mei. Maroufje ligt al dagen lusteloos in haar nestje. Je kan er alles mee doen, ze laat probleemloos de wonde verzorgen, maar ze eet of drinkt niets meer uit zichzelf. Af en toe probeert ze zich te verleggen, maar dat gaat moeilijk – ze laat letterlijk haar kopje hangen. Lopen lukt al helemaal niet meer. De behandelende dierenarts vermoedt dat de maden haar uiteindelijk toch te pakken hebben gekregen. Ook al is de wonde zo ver en zo diep mogelijk schoongemaakt en waren er geen maden meer te zien, er kunnen er binnengedrongen zijn via de open wonde - of via de anus, aangezien de kwetsuur daar vlakbij ligt.

Na veel wikken en wegen is uiteindelijk besloten om haar te laten inslapen.

Ze ligt slapjes op haar ‘goede kant’ en legt haar kop en voorpootje op mijn arm. Nu nog kleiner dan ze toch al was, aai ik haar voorzichtig en spreek haar zachtjes toe. Dat het mij zo spijt dat ik te laat was om haar leven te kunnen redden en de belofte voor een betere toekomst niet heb kunnen waarmaken.

Lieve, weerloze Marouf, ik hoop dat je gevoeld hebt dat je welkom en gewenst was en dat je hier even je troosteloze bestaan kon vergeten.

Dit zijn de mensen die jou hierbij geholpen hebben : Sofie (Brussel), Sylvie (Zomergem), Dalie (Waarschoot), Huguette (Gent), Joke (Gent), Liliane (Zaventem) en Brenda (Lokeren).

Aan allen : dank voor jullie steun, want zonder jullie had ik het zelfs niet kunnen proberen…

IS MAROUFJE'S LIJDEN EINDELIJK VOORBIJ?

Maroufje lag onopgemerkt tussen wat late herfstbladeren stilletjes weg te kwijnen. Ze was erg mager, uitgedroogd en aan haar achterkant en staart zat aangekoekte stoelgang. Een opmerkzame voorbijganger die dacht dat daar een weggewaaid kledingstuk lag, heeft haar in de opvang binnengebracht.

Toen alle viezigheid verwijderd was, werd pas echt duidelijk hoe erg ze er aan toe was. Op haar linkerflank zat een diepe, opengescheurde wonde vol etter.

Zaterdagavond, 21u...de eigen dierenarts niet meer bereikbaar... wat te doen? Voorlopig dan maar zelf proberen te behandelen en hopen dat het gauw maandagochtend wordt. Alvast flink veel isobetadine in de wonde gieten, bijvoederen met vloeibare AD (krachtvoeding) en in quarantaine zetten, zodat ze rustig wat kan bekomen.

Wat volgt is niet prettig, noch voor haar, noch voor ons.

Blijkbaar als reactie op de isobetadine wriemelen zich ineens hordes maden uit de wonde. Marouf wordt onrustig en wij ook! Hoe dit te behandelen? Het is duidelijk dat dit niet kan wachten tot maandagochtend, dus er zit niets anders op dan een gespecialiseerde (maar dure) dierenkliniek te bellen. Daar wordt ze onmiddellijk opgenomen en na de aids- leucosetest (negatief), geopereerd.

's Nachts om half één volgt er een telefonisch verslag van de operatie die vrij ingrijpend is geweest. De wonde is opengelegd tot aan de knie - het punt tot waar de maden haar hadden aangevreten (van haar bilspier is niet veel meer over), grondig gereinigd en in de mate van het mogelijke gehecht. Blijkbaar betreft het hier een oude wonde, waardoor er niet veel gezonde huid meer over was om efficiënt te kunnen sluiten. Maroufje zit nu dus met een grote open wonde die drie maal per dag gespoeld moet worden, waarna er twee lagen zalf worden opgesmeerd. Verder staat ze op zware antibiotica, ontstekingsremmers en pijnstillers, want alsof het nog niet genoeg is, wordt Maroufje ook nog eens geplaagd door calici (ontstekingen in de mond), waardoor ze niet kan eten.

Maroufje is nu thuis en moet nog een maand intensieve verzorging hebben, maar heeft een grote slaagkans op een poeswaardig bestaan. We hebben dan ook niet geaarzeld om haar alle kansen te geven die we haar konden bieden, ongeacht de kosten. De baten zijn sowieso altijd groter, namelijk een kwaliteitsvol bestaan voor een poes die in haar eentje zoveel heeft moeten lijden dat je er liever niet te lang bij wilt stilstaan.

Wij hebben haar in de mate van het mogelijke geholpen en laten helpen, maar kunnen dit niet zonder uw steun. De kosten voor de operatie en het (weekend-)verblijf bedragen meer dan 400e.

U kunt ons helpen hààr te helpen door een bijdrage te storten op

001-3034194-13

ovv ‘Steun Maroufje’

Lieve, aanhankelijke Marouf eet alweer kleine beetje alleen en laat zich alle affectie en aandacht onder zacht gespin welgevallen. En avant Marouf, het ergste is voorbij. Er wacht je een liefdevol bestaan dus niet opgeven!

SCHRIJVERS EN HUN POEZEN/SCHRIJVERSPOEZEN

Foto 1 : Truman Capote

Foto 2 : Doris Lessing

Foto 3 : Bernard Shaw

Wanneer de eenzaamheid een schrijver te veel wordt, is daar telkens goed gezelschap. 'Dubbelgepuntmutst, radarbesnord' (Fritzi ten Harmen van der Beek), met bond bekleed.

Aan het zwijgend verbond tussen schrijvers en katten is nu een complete site gewijd, met daarop een schitterende collectie foto's rond dit thema. Van Murakami tot Atwood, van Burroughs tot Perec, van Céline tot Colette en van DeLillo tot Mark Twain, ze stan er allemaal op met hun gestreepte, gitzwarte, sneeuwwitte dan wel slordig gevlekte poezenvrienden. Zie de verliefde blik van Herman Hesse naar zijn cyperse kat, let op de gelijkenissen tussen de blik van Atwood en haar poes. Nederlandse (en Belgische) schrijvers ontbreken helaas en dat terwijl o.a. Gerard Reve, Renate Rubinstein, Willem Frederik Hermans en Tommy Wieringa grote poezenverslaafden zijn. Om van Rudy Kousbroek nog maar te zwijgen!

Kijk en geniet!

writersandkitties.tumblr.com

(NRC-Boeken, 21/4/2011)