KAI, KEDI EN HUN ZUS ZONDER NAAM

Hofbouwlaan (tussen de Kruidtuin en het Citadelpark), anderhalve maand geleden. Een jong zwart poesje schiet de weg op en rent zo snel ze kan naar de overkant. Ze heeft dit waarschijnlijk al vaker gedaan (in het park staat eten), maar deze keer wordt het haar fataal : een auto raakt haar in volle snelheid en zieltogend blijft ze op het asfalt achter. Helaas niet meteen dood. De toestand waarin ze zich bevindt is onbeschrijfelijk. Ik wikkel haar in mijn vest en leg haar in de fietsmand. Alles laten vallen en snel op zoek naar een dierenarts die haar kan laten inslapen. Nog voor ik daar aankom, is ze zonder enig geluid weggegleden…

Een paar dagen later merk ik op een vaste voederplek vlakbij, nog een zwartje. Overduidelijk familie want van dezelfde grootte en net zo’n angsthaas als zijn overleden zus. Hij ziet er niet al te best uit, dus snel de vangkooi gezet alvorens hij hetzelfde lot als de zus moet ondergaan.

En dan blijkt dat er ineens twéé zwartjes komen eten! De hele puberfamilie is simpelweg buitengezwierd!

Gauw de tweede vangkooi ernaast gezet en met een verschil van één dag, zitten ze nu allebei samen in de opvang. Doodsbange wezeltjes die na een paar maanden al de sporen dragen van het harde buitenleven. Vooral Kai ziet er onderkomen uit : zijn oogjes zijn zwaar ontstoken en hij heeft een aantal (vecht?-)wonden op zijn kopje. Geen van beiden laat zich aanraken, dus hopelijk helpt de antibiotica die door het eten wordt gemengd.

Twee van de drie gered. Schrale troost voor hun omgekomen zus die zoals zoveel poezen, het slachtoffer is geworden van de onverschilligheid van de eigenaars. Waarschijnlijk zijn ze het ‘overschot’ van een nestje van vorig jaar dat ze niet zijn kwijtgeraakt, dus dúmpen die handel.

Ongewenst.
Als overtollig huisraad bij het groot vuil gezet.
Opgejaagd en uitgehongerd.

Maar nu veilig binnen en hopen dat de gepaste medicijnen en de onontbeerlijke TLC (Tender, Love and Care) er voor zorgen dat ze aan hun ongewenst avontuur geen blijvende schade overhouden!

MAROUFJE KAN NIET MEER ...

Maandag 30 mei. Maroufje ligt al dagen lusteloos in haar nestje. Je kan er alles mee doen, ze laat probleemloos de wonde verzorgen, maar ze eet of drinkt niets meer uit zichzelf. Af en toe probeert ze zich te verleggen, maar dat gaat moeilijk – ze laat letterlijk haar kopje hangen. Lopen lukt al helemaal niet meer. De behandelende dierenarts vermoedt dat de maden haar uiteindelijk toch te pakken hebben gekregen. Ook al is de wonde zo ver en zo diep mogelijk schoongemaakt en waren er geen maden meer te zien, er kunnen er binnengedrongen zijn via de open wonde - of via de anus, aangezien de kwetsuur daar vlakbij ligt.

Na veel wikken en wegen is uiteindelijk besloten om haar te laten inslapen.

Ze ligt slapjes op haar ‘goede kant’ en legt haar kop en voorpootje op mijn arm. Nu nog kleiner dan ze toch al was, aai ik haar voorzichtig en spreek haar zachtjes toe. Dat het mij zo spijt dat ik te laat was om haar leven te kunnen redden en de belofte voor een betere toekomst niet heb kunnen waarmaken.

Lieve, weerloze Marouf, ik hoop dat je gevoeld hebt dat je welkom en gewenst was en dat je hier even je troosteloze bestaan kon vergeten.

Dit zijn de mensen die jou hierbij geholpen hebben : Sofie (Brussel), Sylvie (Zomergem), Dalie (Waarschoot), Huguette (Gent), Joke (Gent), Liliane (Zaventem) en Brenda (Lokeren).

Aan allen : dank voor jullie steun, want zonder jullie had ik het zelfs niet kunnen proberen…

IS MAROUFJE'S LIJDEN EINDELIJK VOORBIJ?

Maroufje lag onopgemerkt tussen wat late herfstbladeren stilletjes weg te kwijnen. Ze was erg mager, uitgedroogd en aan haar achterkant en staart zat aangekoekte stoelgang. Een opmerkzame voorbijganger die dacht dat daar een weggewaaid kledingstuk lag, heeft haar in de opvang binnengebracht.

Toen alle viezigheid verwijderd was, werd pas echt duidelijk hoe erg ze er aan toe was. Op haar linkerflank zat een diepe, opengescheurde wonde vol etter.

Zaterdagavond, 21u...de eigen dierenarts niet meer bereikbaar... wat te doen? Voorlopig dan maar zelf proberen te behandelen en hopen dat het gauw maandagochtend wordt. Alvast flink veel isobetadine in de wonde gieten, bijvoederen met vloeibare AD (krachtvoeding) en in quarantaine zetten, zodat ze rustig wat kan bekomen.

Wat volgt is niet prettig, noch voor haar, noch voor ons.

Blijkbaar als reactie op de isobetadine wriemelen zich ineens hordes maden uit de wonde. Marouf wordt onrustig en wij ook! Hoe dit te behandelen? Het is duidelijk dat dit niet kan wachten tot maandagochtend, dus er zit niets anders op dan een gespecialiseerde (maar dure) dierenkliniek te bellen. Daar wordt ze onmiddellijk opgenomen en na de aids- leucosetest (negatief), geopereerd.

's Nachts om half één volgt er een telefonisch verslag van de operatie die vrij ingrijpend is geweest. De wonde is opengelegd tot aan de knie - het punt tot waar de maden haar hadden aangevreten (van haar bilspier is niet veel meer over), grondig gereinigd en in de mate van het mogelijke gehecht. Blijkbaar betreft het hier een oude wonde, waardoor er niet veel gezonde huid meer over was om efficiënt te kunnen sluiten. Maroufje zit nu dus met een grote open wonde die drie maal per dag gespoeld moet worden, waarna er twee lagen zalf worden opgesmeerd. Verder staat ze op zware antibiotica, ontstekingsremmers en pijnstillers, want alsof het nog niet genoeg is, wordt Maroufje ook nog eens geplaagd door calici (ontstekingen in de mond), waardoor ze niet kan eten.

Maroufje is nu thuis en moet nog een maand intensieve verzorging hebben, maar heeft een grote slaagkans op een poeswaardig bestaan. We hebben dan ook niet geaarzeld om haar alle kansen te geven die we haar konden bieden, ongeacht de kosten. De baten zijn sowieso altijd groter, namelijk een kwaliteitsvol bestaan voor een poes die in haar eentje zoveel heeft moeten lijden dat je er liever niet te lang bij wilt stilstaan.

Wij hebben haar in de mate van het mogelijke geholpen en laten helpen, maar kunnen dit niet zonder uw steun. De kosten voor de operatie en het (weekend-)verblijf bedragen meer dan 400e.

U kunt ons helpen hààr te helpen door een bijdrage te storten op

001-3034194-13

ovv ‘Steun Maroufje’

Lieve, aanhankelijke Marouf eet alweer kleine beetje alleen en laat zich alle affectie en aandacht onder zacht gespin welgevallen. En avant Marouf, het ergste is voorbij. Er wacht je een liefdevol bestaan dus niet opgeven!

SCHRIJVERS EN HUN POEZEN/SCHRIJVERSPOEZEN

Foto 1 : Truman Capote

Foto 2 : Doris Lessing

Foto 3 : Bernard Shaw

Wanneer de eenzaamheid een schrijver te veel wordt, is daar telkens goed gezelschap. 'Dubbelgepuntmutst, radarbesnord' (Fritzi ten Harmen van der Beek), met bond bekleed.

Aan het zwijgend verbond tussen schrijvers en katten is nu een complete site gewijd, met daarop een schitterende collectie foto's rond dit thema. Van Murakami tot Atwood, van Burroughs tot Perec, van Céline tot Colette en van DeLillo tot Mark Twain, ze stan er allemaal op met hun gestreepte, gitzwarte, sneeuwwitte dan wel slordig gevlekte poezenvrienden. Zie de verliefde blik van Herman Hesse naar zijn cyperse kat, let op de gelijkenissen tussen de blik van Atwood en haar poes. Nederlandse (en Belgische) schrijvers ontbreken helaas en dat terwijl o.a. Gerard Reve, Renate Rubinstein, Willem Frederik Hermans en Tommy Wieringa grote poezenverslaafden zijn. Om van Rudy Kousbroek nog maar te zwijgen!

Kijk en geniet!

writersandkitties.tumblr.com

(NRC-Boeken, 21/4/2011)

EN DE WINNAAAAR IS...

Hieronder de officiële perstekst van de Stad Gent :

De Stad Gent reikte op donderdag 24 maart 2011 voor de tweede maal de Dierenwelzijnsprijs uit. Die prijs is een onderscheiding die wordt toegekend aan een persoon, een organisatie (vzw) of een professional die zich op bijzondere wijze inzet voor het welzijn van dieren in Gent. De prijs wil het respect voor dieren aanmoedigen. Goede initiatieven rond dierenwelzijn in de Gentse context kunnen hierdoor breder uitgedragen worden en anderen inspireren. De laureaten van de Dierenwelzijnsprijs ontvangen als 1e prijs 500 euro, als 2e en 3e prijs elk 250 euro. Ze blijven gedurende één jaar de gezichten van het dierenwelzijn in de Gentse context.

Op maandag 4 oktober 2010 (Werelddierendag) werd een oproep gedaan om kandidaten te nomineren. Tot dinsdag 30 november 2010 konden kandidaten worden voorgedragen. Een onafhankelijke jury met als voorzitter Michel Vandenbosch (GAIA) en met vertegenwoordigers van een aantal stadsdiensten, de Universiteit Gent, FOD Dierenwelzijn Gent en een vertegenwoordiging van de Wachtdienst Gentse Dierenartsen, koos uit vijftien voorgedragen kandidaten drie laureaten.

Elke persoon (vrijwilliger, buurtbewoner of professional) of een organisatie (vzw) die bijzondere inspanningen of prestaties levert en zo het dierenwelzijn een positieve Gentse identiteit geeft, kon voor deze prijs in aanmerking komen, met uitzondering van de stads- en andere overheidsdiensten. Tevens moest de kandidaat blijk geven van een grote betrokkenheid (wonen, leven, werken) met Gent.

Een goed beleid rond dieren is niet alleen een kwestie van juridische maatregelen. Die volstaan immers niet. Gent wil er zijn burgers van overtuigen dat dieren bij de samenleving horen en dus ook bij een stad als Gent. Zonder dieren zou de stad aan levendigheid en waarde inboeten. De Dierenwelzijnsprijs heeft tot doel om het welzijn van dieren in de kijker te stellen en mensen over hun relatie met dieren te laten nadenken.

De drie laureaten voor de Dierenwelzijnsprijs Gent 2011 zijn:

• 1e plaats: mevrouw Hilde Blok
  De zwerfkattenproblematiek blijft een maatschappijbreed probleem dat ook in Gent een belangrijke plaats inneemt in functie van het dierenwelzijn. Hilde Blok is iemand die reeds gedurende meer dan zes jaar individueel actief bezig is met de opvang van zwerfkatten. Principieel neemt mevrouw Blok geen katten aan van particulieren, maar gaat het enkel om zwerfkatten die ze op voederplaatsen aantreft.

  Hilde Blok werkt curatief door voor de nog plaatsbare zwerfkatten, na sterilisatie en de nodige verzorging, een nieuwe thuis te zoeken. Enkel dieren die door hun schuwheid niet kunnen aarden binnenshuis worden (na sterilisatie) terug uitgezet.

  Zij probeert zo goed mogelijk samen te werken met andere personen die zich inzetten voor katten (bijvoorbeeld door af en toe een kat op te vangen of zelf door te verwijzen naar erkende asielen). Zij maakt gebruik van adoptiecontracten en biedt eveneens haar katten ter adoptie aan via de website van vzw Kat zoekt thuis (www.katzoektthuis.be).

  Tot slot vindt de jury dat mevrouw Blok een duidelijke visie heeft rond de opvang van katten (inrichting, hygiëne, accommodatie kattenverblijven, enz.). Ze investeert veel tijd in de meest schuchtere dieren om ze socialer te maken naar mensen toe. Ze heeft veel ervaring in het diervriendelijk vangen van katten en het screenen van potentiële adoptanten. Door dit laatste hebben de door haar bemiddelde adopties een groot slaagpercentage.

  De volledige financiering van dit project waardoor zo’n 70 à 80 katten per jaar worden behandeld, wordt bijna volledig gedragen door haarzelf.

Aan alle mensen die dit mede mogelijk maakten, uit mijn en poezensnaam : driewerf hoera, merci, bedankt en miàuw, miàuw, miàààuw!

"DURF DENKEN"...??...

In de universitaire plantentuin leeft al een hele tijd een aantal poezen. In samenwerking met Katzoektthuis wordt de populatie onder controle gehouden door sterilisatie/castratie en door zoveel mogelijk poezen te herplaatsen. Vlakbij één van de uitgangen woont mevrouw T. die voor haar eigen deur de poezen eten en drinken geeft. Een kleine, vaste groep poezen (inmiddels allemaal behandeld) weet dit zeer goed en komt 's avonds na sluitingsuur (de hekken zijn dan gesloten), bij haar eten.

Althans, tot voor kort...

Een week of twee geleden is er namelijk een hekwerk geplaatst over de gehele lengte en breedte van de bestaande poort, zodanig dat de poezen er niet meer door kunnen, wat betekent dat ze zonder eten of drinken opgesloten zitten in de plantentuin. Wat is hiervan de bedoeling? Hen uithongeren en zo het poezenprobleem 'oplossen'? Wij vrezen het, want ondanks diverse mails naar het hoofd van de plantentuin om hierover tenminste eens met elkaar te overleggen, bleef het tot nu toe bij een oorverdovende stilte.

De poezen vinden er wel wat op (zie laatste foto) en wij ook (zo blijven we aandringen op overleg), maar ondertussen houden wij ons hart vast voor wat er met hen kan gebeuren. Sommigen klimmen tegen het traliewerk op en klauteren over de gevaarlijke spijlpunten. De bangerikskes worden op een andere manier door ons geholpen.

Uren en dagen hebben wij in onze vrije tijd 'op wacht' gestaan bij de vangkooien. Meerdere zwangere kattinnen werden gesteriliseerd waardoor voorkomen werd dat de populatie zich kon uitbreiden. Mevrouw T. heeft (of beter : had) zicht op deze groep en meldde ons de eventuele nieuwe poezen, die dan op hun beurt weer geholpen konden worden. Zo zijn er in de afgelopen 2 jaar alleen al van af deze locatie, 11 poezen binnengenomen die na behandeling allemaal naar een goede thuis vertrokken zijn.

Dat wordt voortaan onmogelijk gemaakt door deze dieronvriendelijke methode die de instroom van poezen zeker niet belet (er zijn nog andere ingangen), maar die er wel voor zorgt dat we langzamerhand het overzicht zullen verliezen op wie behandeld is en wie niet, en wie sociaal genoeg is om geplaatst te kunnen worden.

De slogan 'Durf denken' mag vanaf nu gevolgd worden door '...de rest doen wij dan wel voor u!'

Wordt vervolgd!

TSJIPOEI ... EEN POESJE OF EEN VOGELVERSCHRIKKERTJE??

Tsjipoei is een week of tien geleden geboren op een boerderij. De oude boer is dood, de boerin is 88 jaar oud en de twee zonen zijn ook niet meer zo piép. Sterilisatie en castratie? Daar hangen ze hun geld niet aan. Eten geven? Daar zorgen die beesten toch zeker zèlf wel voor. Het gevolg hiervan is een zieke populatie met magere (zeg maar : uitgemergelde) en snotterende poezen die zich helaas ongebreideld voortplanten. Naast de deur woont godzijdank een Goede Fee, gezegend met een groot poezenhart maar helaas ook met een kleine beurs - iets wat wel vaker voorkomt onder zwerfpoezenhelpers. De Goede Fee doet wat ze kan (voor zover toegelaten door ... de reus -> de echtgenoot) : ze zet eten en drinken, ze raapt (letterlijk!) de doodzieken op en brengt hen naar de dierenarts en ze zoekt voor de gezonde poezen in de mate van het mogelijke een nieuwe thuis.

Met het laatse winternestje is het nog maar weer eens fout gegaan; Tsjipoei is geboren in een nestje van vier en is de enige overlevende. Op de foto's is het niet echt duidelijk te zien, maar ze is regelrecht een vogelverschrikkertje van een katje : puntig snoetje, grote oren, een nekje als een elastiekje zo dun, haar lijfje daarentegen is een opgeblazen ballon en haar staart is niet meer dan een lange, dunne draad. Last but not least heeft ze kale plekken door ondervoeding, een stugge harde pels en hevige diarree, waar ze ondanks verschillende soorten medicijnen maar niet van afgeraakt.

De Goede Fee zag ook wel dat er van alles mis met haar was, en nam haar in huis. Dat was echter buiten de reus gerekend die per direct verordonneerde om haar weer buiten te zetten. Aangezien dat Tsjipoei's dood betekend zou hebben, nam ze onmiddellijk contact op met de dierenarts, die haar naar hier heeft doorverwezen.

En zo is Tsjipoei dus in de opvang terechtgekomen. Niet meteen het ideale Kerstcadeautje misschien - een bange en boze meid (want buiten geboren), die zich oprolt als een egeltje zodra je haar aanraakt (of klaarligt met de pootjes in de lucht, gereed om toe te slaan - niet dat we daar van onder de indruk zijn), maar wat een groot, klein gelukzakje als je haar huidige situatie vergelijkt met die van haar gestorven zusjes en broertjes.

De poezenpopulatie is inmiddels 'vanzelf' gehalveerd. Daar hoeft waarschijnlijk geen tekeningetje bij gemaakt te worden. Het betekent eenvoudigweg dat de zieken zich verstoppen om te liggen creperen. Aan de collega's van Deinze is gevraagd om vangkooien te zetten, zodat de gezonden gesteriliseerd en gecastreerd kunnen worden.

En al maak ik mij veel zorgen om Tsjipoei's onophoudelijke diarree (het is nog maar de vraag of en hoe het ooit goed komt), ze is veilig onder dak en wordt goed opgevolgd - de Goede Fee kan eindelijk op haar twee oren slapen!