"DURF DENKEN"...??...

In de universitaire plantentuin leeft al een hele tijd een aantal poezen. In samenwerking met Katzoektthuis wordt de populatie onder controle gehouden door sterilisatie/castratie en door zoveel mogelijk poezen te herplaatsen. Vlakbij één van de uitgangen woont mevrouw T. die voor haar eigen deur de poezen eten en drinken geeft. Een kleine, vaste groep poezen (inmiddels allemaal behandeld) weet dit zeer goed en komt 's avonds na sluitingsuur (de hekken zijn dan gesloten), bij haar eten.

Althans, tot voor kort...

Een week of twee geleden is er namelijk een hekwerk geplaatst over de gehele lengte en breedte van de bestaande poort, zodanig dat de poezen er niet meer door kunnen, wat betekent dat ze zonder eten of drinken opgesloten zitten in de plantentuin. Wat is hiervan de bedoeling? Hen uithongeren en zo het poezenprobleem 'oplossen'? Wij vrezen het, want ondanks diverse mails naar het hoofd van de plantentuin om hierover tenminste eens met elkaar te overleggen, bleef het tot nu toe bij een oorverdovende stilte.

De poezen vinden er wel wat op (zie laatste foto) en wij ook (zo blijven we aandringen op overleg), maar ondertussen houden wij ons hart vast voor wat er met hen kan gebeuren. Sommigen klimmen tegen het traliewerk op en klauteren over de gevaarlijke spijlpunten. De bangerikskes worden op een andere manier door ons geholpen.

Uren en dagen hebben wij in onze vrije tijd 'op wacht' gestaan bij de vangkooien. Meerdere zwangere kattinnen werden gesteriliseerd waardoor voorkomen werd dat de populatie zich kon uitbreiden. Mevrouw T. heeft (of beter : had) zicht op deze groep en meldde ons de eventuele nieuwe poezen, die dan op hun beurt weer geholpen konden worden. Zo zijn er in de afgelopen 2 jaar alleen al van af deze locatie, 11 poezen binnengenomen die na behandeling allemaal naar een goede thuis vertrokken zijn.

Dat wordt voortaan onmogelijk gemaakt door deze dieronvriendelijke methode die de instroom van poezen zeker niet belet (er zijn nog andere ingangen), maar die er wel voor zorgt dat we langzamerhand het overzicht zullen verliezen op wie behandeld is en wie niet, en wie sociaal genoeg is om geplaatst te kunnen worden.

De slogan 'Durf denken' mag vanaf nu gevolgd worden door '...de rest doen wij dan wel voor u!'

Wordt vervolgd!

TSJIPOEI ... EEN POESJE OF EEN VOGELVERSCHRIKKERTJE??

Tsjipoei is een week of tien geleden geboren op een boerderij. De oude boer is dood, de boerin is 88 jaar oud en de twee zonen zijn ook niet meer zo piép. Sterilisatie en castratie? Daar hangen ze hun geld niet aan. Eten geven? Daar zorgen die beesten toch zeker zèlf wel voor. Het gevolg hiervan is een zieke populatie met magere (zeg maar : uitgemergelde) en snotterende poezen die zich helaas ongebreideld voortplanten. Naast de deur woont godzijdank een Goede Fee, gezegend met een groot poezenhart maar helaas ook met een kleine beurs - iets wat wel vaker voorkomt onder zwerfpoezenhelpers. De Goede Fee doet wat ze kan (voor zover toegelaten door ... de reus -> de echtgenoot) : ze zet eten en drinken, ze raapt (letterlijk!) de doodzieken op en brengt hen naar de dierenarts en ze zoekt voor de gezonde poezen in de mate van het mogelijke een nieuwe thuis.

Met het laatse winternestje is het nog maar weer eens fout gegaan; Tsjipoei is geboren in een nestje van vier en is de enige overlevende. Op de foto's is het niet echt duidelijk te zien, maar ze is regelrecht een vogelverschrikkertje van een katje : puntig snoetje, grote oren, een nekje als een elastiekje zo dun, haar lijfje daarentegen is een opgeblazen ballon en haar staart is niet meer dan een lange, dunne draad. Last but not least heeft ze kale plekken door ondervoeding, een stugge harde pels en hevige diarree, waar ze ondanks verschillende soorten medicijnen maar niet van afgeraakt.

De Goede Fee zag ook wel dat er van alles mis met haar was, en nam haar in huis. Dat was echter buiten de reus gerekend die per direct verordonneerde om haar weer buiten te zetten. Aangezien dat Tsjipoei's dood betekend zou hebben, nam ze onmiddellijk contact op met de dierenarts, die haar naar hier heeft doorverwezen.

En zo is Tsjipoei dus in de opvang terechtgekomen. Niet meteen het ideale Kerstcadeautje misschien - een bange en boze meid (want buiten geboren), die zich oprolt als een egeltje zodra je haar aanraakt (of klaarligt met de pootjes in de lucht, gereed om toe te slaan - niet dat we daar van onder de indruk zijn), maar wat een groot, klein gelukzakje als je haar huidige situatie vergelijkt met die van haar gestorven zusjes en broertjes.

De poezenpopulatie is inmiddels 'vanzelf' gehalveerd. Daar hoeft waarschijnlijk geen tekeningetje bij gemaakt te worden. Het betekent eenvoudigweg dat de zieken zich verstoppen om te liggen creperen. Aan de collega's van Deinze is gevraagd om vangkooien te zetten, zodat de gezonden gesteriliseerd en gecastreerd kunnen worden.

En al maak ik mij veel zorgen om Tsjipoei's onophoudelijke diarree (het is nog maar de vraag of en hoe het ooit goed komt), ze is veilig onder dak en wordt goed opgevolgd - de Goede Fee kan eindelijk op haar twee oren slapen!

OVER HET TRAGISCHE EN KORTE BESTAAN VAN EEN KLEINE VERSCHOPPELING

B I B I

Bibi werd op één van de voederplaatsen gedropt toen hij nauwelijks 6 weken oud was, midden in de periode dat het vrijwel ononderbroken slagregende (de zondvloed, die iedereen zich nog wel kan herinneren). In de vier daaropvolgende weken worden herhaalde pogingen ondernomen om hem te pakken te krijgen. Het werd alsmaar kouder, het vroor alsmaar harder, het sneeuwde alsmaar meer. Maar Bibi bleef angstig in zijn kartonnen doosje zitten bibberen - geen enkel vangsysteem had het gewenste effect, integendeel. Wanneer hij je zag (of hoorde) afkomen, schoot hij uit zijn schuilplaats de natte struiken in en bewoog niet meer, tot je weer vertrok. Ondertussen meldde de vaste voederzetter dat hij er abnormaal dik uitzag, terwijl hij toch nauwelijks kwam eten. Het was méér dan hoog tijd om drastisch in te grijpen. Hieronder het verslag van een geslaagde vangactie.

"Het vroor dat het kraakte (letterlijk!). Op kousevoeten naderde ik het doosje waarin hij zich verstopt had. Telkens er een trein met veel lawaai voorbij raasde, maakte ik van de gelegenheid gebruik om één pas dichterbij te komen. Het was deze keer niet moeilijk om hem te vinden. Helemaal in zijn eentje, zat hij zachtjes te jammeren. Hartverscheurende, héél stille miauwtjes - zéér ongewoon voor een zwerfpoesje want de meesten laten zich niet horen, in welke toestand ze zich ook bevinden. Zo traag als in de vrieskou maar mogelijk was schoof ik het losse deurtje van een transportbakje voor de opening van de doos en ... hebbes! Vlug het doosje op zijn kant gezet, snelbinders errond, op de bagagedrager van de fiets gezet en hem de hele weg zachtjes toegesproken. Eindelijk naar huis!"

Alwaar hij tot aan zijn ellebogen in een warmwaterbadje wordt gezet, want hoewel hij een steenharde buik als een biljartbal heeft, zit hij helemaal onder de diaree. Hij vindt het blijkbaar heerlijk want spint erbij als een spinfabriek, laat zich ontspannen wassen en wordt in een grote badhanddoek gedraaid en in een zacht en warm nestje neergevleid. Met lekkere Sheba-paté vlakbij zijn babyneusje, maar die staat er een paar uur later nog. Onaangeroerd.

En dan begint de ellende.

Hij slaakt kreten van pijn en verlegt zich voortdurend, waardoor hij zich blootgooit. Ik neem hem in bed, wrijf over zijn rugje, masseer zijn harde buik en neem hem in mijn armen, waardoor hij tenminste warm blijft. Het is duidelijk dat hij af en toe een fikse kramp krijgt, maar tegen dan is het vèr over middernacht - onmogelijk om op dat uur nog een invoelende dierenarts te vinden die hem wil onderzoeken en opnemen. Tussen 2u n 7u 's ochtends ligt hij relatief stil, met open ogen te kijken en te luisteren naar wat ik allemaal aan hem vertel.

Wanneer zijn geweeklaag ononderbroken herbegint en hij met niets meer te troosten is, weet ik dat zijn laatste uur geslagen heeft. Ik kleed mij aan en bel de dierenarts met de vraag of ik hem mag brengen.

En dan ligt hij plotseling doodstil, met zijn kopje op zijn voorpoten.

Een paar minuten later is hij gestorven, voorgoed verlost van zijn pijn.

Kleine Bibi was ongewenst en is als een verstoteling de ijskoude wereld ingeschopt. Volgens de dierenarts zelfs letterlijk, wat zijn afschuwelijk harde, dikke buik en zijn angst voor mensen zou verklaren.

Dat de gewetenloze die hem dit heeft aangedaan, voor eeuwig moge branden in de hel, bij voorkeur op een laag pitje!

(Poezen-)collega S. laat hem op haar kosten cremeren, waarna hij in een prachtig poezenvaasje hier in huis een speciaal plaatsje krijgt.

Als symbool voor alle zwerfpoezen die onbeschermd zijn overgeleverd aan de onmeedogenloze grillen van mens en natuur...

DIERENWELZIJNSPRIJS STAD GENT

Het is weer zover! Al lijkt het nog maar pas geleden, de stad Gent reikt in het voorjaar van 2011 alweer de tweede Dierenwelzijnsprijs uit. Deze gaat naar mensen die zich in het Gentse inzetten voor het welzijn van dieren en de bevolking sensibiliseren van het belang hiervan. Het spreekt vanzelf dat je als particulier zoals ik, minder bereik en uitstraling hebt dan als organsatie, maar toch wil ik een oproep doen naar alle lezers van deze blog om mij te nomineren.

Onderaan dit bericht vind je de website waar je naartoe moet surfen en rechts bovenaan, staan er twee versies van het formulier dat moet ingevuld worden. Helaas kan dat niet electronisch, dus uitprinten dan maar en per post versturen. Laat jullie echter niet weerhouden door deze kleine barrière. De prijzenpot is niet bijzonder groot, maar het is er mij vooral om te doen om via de nieuwskanalen die dan ter beschikking staan aan de lezers te laten weten dat het zwerfpoezenprobleem veel groter is dan algemeen wordt gedacht en dat we met veel te weinig 'aanpakkers' zijn om hen allemaal te kunnen helpen. Een wervingsoproep dus, in de hoop dat er iemand tussen zit die effectief de handen uit de mouwen wil steken.

Ga per direct naar
http://www.gent.be/dierenwelzijnsprijs
en help hierdoor niet zozeer mij, als wel de vele gedumpte poezen die niet alleen de zondvloed van vorige week hebben moeten doorstaan, maar nu ook nog eens dag en nacht de koude moeten trotseren.

Duimen maar weer!

LOEKI EN LUKA...2 KATERTJES UIT EEN PLOEG VAN BIJNA 50 POEZEN

Loeki en Luca komen uit een (particuliere!) poezenploeg van bijna 50 poezen. De eigenaars wonen in een huis van het OCMW, dat de opdracht heeft gegeven om de poezen 'op te ruimen'. Voor 10 van hen kwamen wij te laat. Ondertussen zijn al 16 poezen veilig onder dak, waaronder deze twee onderkomen kittens.

De poezen leven in zeer bedenkelijke omstandigheden. Zo hebben de eigenaars niet voldoende financiële middelen om de poezen fatsoenlijk te voederen, met als gevolg dat ze bij de buren de afvalzakken stuk trekken. Waarna die er emmers koud water overheen gieten en er met de bezemsteel achteraan jagen.

Het levenspad van Loeki en Luca is tot hiertoe dus niet bepaald over rozen gegaan. Ze zijn erg mager, hebben dikke buiken van de wormen, niezen en hun ogen zitten dichtgeplakt, maar na een paar dagen krachtvoer en medicijnen voelen ze zich duidelijk al veel beter. Ze eten alleen en gooien al eens een balletje in de lucht, al slapen ze nog erg veel.

Een zusterorganisatie zal ervoor zorgen dat de tien poezen die mogen blijven, gecastreerd en gesteriliseerd worden. Ondertussen staat ons daar nog een lange weg te wachten (en veel kosten), want er moeten nog heel wat poezen 'verhuizen' en behandeld worden.

De vraag is altijd dezelfde : waar moeten ze naartoe? Alle opvangen zitten bomvol en de tijd dringt. U kan helpen door deze poesjes te adopteren, zodat wij weer plaats hebben voor de volgende(-n). Ga naar www.katzoektthuis.be , want vanaf morgen 15 oktober staan ook Nienke en Neeltje erop, twee zeer rustige en zachtaardige getijgerde zusjes die nu eindelijk wel eens willen weten wat dat is : affectie krijgen!

BANGE NIPPER AL NA 24 UUR ONTDOOID!

Dit s het verhaal van de wonderbaarlijke transformatie van een angstig en ziek zwerfkitten naar een aanraakbaar venteke dat al bijna alleen eet. De medicijnen slaan goed aan, Nipper was na 24 u koortsvrij en dat is natuurlijk de reden dat hij weer zelfstandig kan eten. En hij kan nog véél meer alleen. Hij wast zich alleen, hij kan alleen op zijn rugje rollen en ligt dan een beetje te 'luchtfietsen' (wat kan je meer doen wanneer je op je rug ligt...), hij geeft al eens een speelse tik tegen een speelgoedmuis en wanneer je hem voorzichtig onder zijn kinnetje aait, komt er zowaar een geluidje uit dat op spinnen lijkt.

Beentjes strekken, teentjes rekken ... het komt helemaal goed met deze kleine angsthaas!

OP HET NIPPERTJE GERED...

Dit is Nipper. Acht weekjes oud/jong, maar helaas heeft hij al een heel zwerversbestaan achter zich. Hoe hij zich daarbj voelt valt grotendeels uit de foto af te leiden : hij is vuil er erg mager, zijn neusje hangt vol snot, zijn linkeroogje kan waarschijnlijk niet meer gered worden, een dkke buik vol wormen en alsof dit nog niet genoeg is, heeft hij een etterende open wonde op de rug, waarschijnlijk door zich uit de prikkeldraad te willen losrukken. Nipper is bang van mensen en had door zijn zware nies, geen interesse meer in eten. Het is dus lang, làng wachten geweest tot dit kleine mannetje zich liet vangen.

Hij is ontwormd en ontvlooid, de wonde op zijn rug wordt ontsmet en hij staat op zware antibiotica en pijn- en koortsstillers. Hiertoe wordt hij in een dikke badhanddoek gewikkeld, waar enkel zijn kopje nog bovenuit steekt. Gretig slikt hij dan via een spuitje de vloeibare AD (krachtvoer) naar binnen en zo kan ook moeiteloos zalf in zijn oogjes worden gedaan.

Hij is gisteren laat op de avond binnengekomen en vanmorgen heeft hij zelfstandig zijn eerste hapjes Sheba-paté gegeten, waarna een mini-wasbeurtje volgde.

Nipper is op het nippertje gered. Vele anderen hebben minder geluk en sterven een langzame dood door allerlei infecties, waaronder onverzorgde niesziekte die vaak tot longontsteking leidt.

Help dierenleed voorkomen en steun daarom broodnodige initiatieven zoals Kat De Goede Hoop ... in de hoop dat er zo steeds minder en minder 'Nippertjes' zijn!