Kat De Goede Hoop

KOMT ALLEN DAARHEEN!

2012-01-29T10:14:00.000-08:00

Aanstaande zaterdag 4 februari staat KatDeGoedeHoop met een standje op een evenement in de Vooruit (Gent). Samen met een aantal collega's wordt er chocolade-op-een-stokje verkocht waarmee je heerlijke chocolademelk kan maken. Alle poezen die nog een thuis zoeken worden met een mooie foto en een kort verhaal voorgesteld. Iedereen welkom en mocht je er niet kunnen bij zijn dan kan je de chocoladestokjes bestellen via mail : hilde.blok@gmail.com of telefonisch op 0475/96.24.55. Voor één stokje betaal je € 1,50, voor grotere bestellingen maken we een speciale prijs. Gewoon doèn!!!

VERWAARLOOSDE PERS MOET PLAN TREKKEN IN WEER EN WIND

2011-12-29T08:39:00.000-08:00

Dibi werd aangetroffen in een tuin bij – gelukkig – zeer poesvriendelijke mensen. Van ver leek zijn toestand nog mee te vallen. Hij kwam meteen op het eten af en liet zich gewillig strelen.

Van dichtbij, was het echter even schrikken : zijn gezicht zat vol aangekoekt vuil (vooral uit zijn ogen) en zijn vacht bestond hoofdzakelijk uit klitten, klodders en ei-grote knopen. Er was geen kammen aan. Eerst werd nog geprobeerd om thuis wat weg te knippen (wat tot de bijgaande foto ‘coupe maison’ leidde), maar zijn ondervacht was kletsnat en rook erg vies.

‘Natuurlijk’ bijna weekend maar gezien zijn toestand, wilde de dierenarts hem er nog tussen nemen. Het ‘schaap’ werd geschoren, de ogen schoongemaakt en frontline (tegen de vlooien) bleek méér dan nodig, want Dibi zat vol ongewenste compagnons.

Ondertussen ligt de ‘naaktpers’ in zijn bibberende bloterik te bekomen van zowel zijn transformatie als de castratie en is het te hopen dat hij er geen identiteitscrisis aan overhoudt!

Velen willen een pers, weinigen weten hoe hen te verzorgen of houden het niet vol. Bovendien worden ze gekweekt (en miskweekt) voor het geld en dàt terwijl er zoveel ‘misdeelden’ buiten moeten overleven of in tsjokvolle opvangen en asielen moedeloos op een nieuwe thuis zitten te wachten. Of op de dood...

Doe er niet aan mee! Maar kijk wel mee uit naar een nieuwe thuis voor deze allerliefste, rustige jongen, want van een dankbare poes gesproken… zijn ogen spreken boekdelen!

Update 11 januari 2012 : Dibi is ondertussen verhuisd naar een waar poezenparadijs, met aan het hoofd van het huishouden een geboren en getogen poezenmadam die àlles weet van perzen en andere langharigen. Na regen komt zonneschijn, precies zoals ik hem beloofd had!

SCHRIJNENDE EN ONHOUDBARE TOESTAND IN DENDERMONDE

2011-12-09T07:39:00.000-08:00

Op 2 december verscheen een alarmerend bericht op de website van Zwerfkat/Limburg. Op onderstaande link is het verdere verloop te lezen :

http://www.zwerfkat.com/wat_maken_we_mee.php

Later kreeg iedereen die hulp had aangeboden een mail van Zwerfkat dat er hoogdringendheid vereist was inzake het weghalen van de poezen : de stad had twee grote asielen ingeschakeld die maandag 5 december alle poezen zouden komen weghalen. Met voorspelbaregevolgen.

Verscheidene instanties waren al jaren op de hoogte van deze situatie, maar nu de poezeneigenaar zich vrijwillig in de psychiatrie had laten opnemen, kregen bonafide hulpverleners nauwelijks de tijd om de poezen fatsoenlijk weg te halen en voor allemaal een veilig onderkomen te zoeken.

Geen tijd te verliezen; alle poezen moesten daar weg vóór de ‘deadline’. Een paar collega’s gemobiliseerd en zaterdag 3 december naar de plaats des onheils. En dat is niets teveel gezegd.

Aangezien de eigenaar met een leefloon moest rondkomen (750e) en daar 600e van naar de poezen ging, had hij geen geld meer voor vuilniszakken (noch om welke rekening dan ook te betalen, dus geen water, verwarming of verlichting meer). Bijgevolg is jarenlang het vuile kattenbakzand in huis opgestapeld in lege papieren zakken die zich na verloop van tijd zo hoog tegen muren en deuren opstapelden dat er nauwelijks meer plaats overbleef om door het gat van de deur te kunnen. De zakken scheurden open en het vuil bleef liggen waar het terecht kwam : in alle gangen en op alle treden van de trap. Op het eind werden de kattenbakken, die boordenvol versteend vuil stonden, niet meer verschoond en deden de (uiteindelijk bleek : 56) poezen overal hun behoefte. De vloeren waren spekglad door de urine, de karige meubelen doorweekt en overal lag stoelgang. De penetrante stank benam je de adem.

De meeste poezen waren inmiddels doodsbang door het in- en uitgeloop van alle vreemde mensen, maar gelukkig waren de hulpverleners (die van over het hele Vlaamse land kwamen toegestroomd) voor geen kleintje vervaard en zijn dezelfde dag nog alle 56 poezen daar weggehaald.

Dion, Ellie, Droppie en Foxie (die jarenlang op het kerkhof van Dendermonde heeft geleefd), konden hier terecht. Hun vorige baasje heeft hen misschien met de beste bedoeling binnen genomen, maar de meeste poezen zijn ernstig ziek. Gelukkig was de grote tuin professioneel afgezet (volgens een collega moet dat minstens 3500e gekost hebben) zodat geen enkele poes kon ontsnappen. Er waren een aantal aidspoezen bij en een aantal niezers, maar de meeste poezen waren voldoende gevoed. Volgens Lindsey (de initiatiefneemster van de reddingsactie), ging hij er regelmatig mee naar de dierenarts - te voet, want een auto (of fiets) bezat hij niet. En hulp aanvaarden wou hij niet.

Al met al is door de inzet van velen, onnoemelijk veel poezenleed voorkomen. Maar het is in de eerste plaats dankzij de daadkracht van Lindsey en de onontbeerlijke hulp en mobilisatiecampagne van Zwerfkat (die zelf een 26 poezen hebben opgenomen, waaronder de aidspoezen) dat wij allemaal geweten hebben wat er aan de hand was en in actie konden schieten.

Het is onduidelijk wat er met het huis en de man gaat gebeuren. Hij schijnt een onverbeterlijke ‘poezenverzamelaar’ te zijn, dus het is deze keer de opdracht voor de bevoegde instanties (hij heeft geen familie meer, noch vrienden of kennissen) om hem in de gaten te houden en te begeleiden, zodat over een paar jaar de hele problematiek niet wéér op de schouders van vrijwilligers terecht komt!

LANG GELEDEN WAS ER EENS ...

2011-12-02T07:43:00.000-08:00

Een Engelse mevrouw, een oude villa en heel veel poezen.

In een dorp aan de Leie, op de splitsing van de rivier, stond tien jaar geleden een oude, vrijstaande villa. De villa stond midden in een grote tuin en werd bewoond door een oudere vrouw en een veertigtal poezen.

Alle poezen waren opvangers. Velen waren ziek of zelfs gewond. Mevrouw P., verlaten door haar man, leefde van een bestaansminimum. Ze had nauwelijks geld om de poezen te voeden, laat staan dat er iets overbleef voor de medische verzorging. De meeste poezen waren dan ook niet gesteriliseerd of gecastreerd. Het duurde niet lang of de mensen wisten haar te vinden als het ging over een poes waar ze geen blijf mee wisten. Dozen vol kittens werden aan de voordeur achtergelaten. Wetend dat alles beter was dan honderd meter verder aan de Leie gedumpt te worden, durfde ze geen ‘nee’ te zeggen en werden alle poezen liefdevol binnengenomen.

Eventjes leek het erop dat ze wat hulp kreeg. Dierenhelpster A. engageerde zich een tijdlang en gaf zoveel mogelijk voedsel en het geld dat ze kon missen. Helaas was ze op datzelfde moment ook betrokken bij een slopende en hopeloze reddingsactie van een aantal zwanen en ganzen die ernstig bedreigd werden. En zoals dat meestal gaat met mensen die wakker liggen van dierenleed en hun handen uit de mouwen steken, stond ook zij er helemaal alleen voor. Op het laatst woog ze nog maar 42 kg en kwam ze met een zware depressie voor lange tijd thuis te zitten. Toen stonden Mevrouw P. en haar vele poezen er pas écht alleen voor…

Langzamerhand liep de situatie uit de hand. Het aantal poezen nam alsmaar toe. De ooit zo statige, prachtige villa met de vele erkertjes, terrasjes en de oude veranda begon te vervallen. Het rijkelijk gemeubileerde interieur werd afgedekt; kamers werden gesloten en nooit meer betreden. De tuin verwilderde. Mevrouw P., totaal wanhopig door al het poezenleed, trok zich verbitterd terug uit de maatschappij.

En hier eindigt het gekende deel van het verhaal. Volgens de buren is mevrouw P. een paar jaar geleden verhuisd naar O., samen met een twintigtal poezen.

De sprookjesachtige villa, waar ooit zoveel verworpenen welkom waren, is nu verbouwd tot een moderne bed & breakfast, de geschiedenis van lief en leed voorgoed wèg gerenoveerd.

Een fascinerend verhaal, met een onaf einde. Vele vragen blijven open.

Hoe is deze Engelse mevrouw in het dorp A. terecht gekomen? Het huis was haar eigendom, (ze was er erg aan gehecht), ooit leidde ze een rijkelijk bestaan, later was ze aan de bedelstaf – wat is haar achtergrond, haar herkomst? Wanneer is zij met het opvangen van zwervers, gedumpte en andere ongewenste poezen begonnen? Hoe komt het dat ze niet méér hulp gezocht (of gevonden) heeft? Zijn er nog anderen die haar geholpen hebben? Wat is er uiteindelijk met alle andere poezen gebeurd? Want er waren er veel meer dan die twintig die ze meegenomen heeft.

Allemaal vragen waar ik een antwoord op wil vinden.
Wordt vervolgd…

AMBROOSJE VOOR DE OPERATIE, VlAK ERNA ... EN NU!

2011-11-18T07:12:00.001-08:00

Op vraag van zovelen die met hem begaan zijn, hierbij wat foto's van vóór de operatie, er vlak na en hoe hij er nu uitziet. Verder commentaar overbodig, dacht ik zo!

Behalve misschien dat hij nu samen met dove Tipi een vertederend koppeltje vormt. Boeike is 'godfather' over hen beiden en zo vormen de kreupele, de blinde en de dove een onverbrekelijk trio!

BOEIKE IS VOOR DE ZOVEELSTE KEER REDDINGSBOEI!

2011-11-06T06:54:00.000-08:00

Wie herinnert zich Boeike nog? Hij woog slechts anderhalve kilo toen hij binnenkwam, zijn ogen zaten dichtgeplakt, neus en gezicht hingen vol snot en zijn vacht bestond uit klitten en klodders. Hij werd helemaal opgeknapt en is zes weken lang, drie maal per dag, op schoot genomen om te dwangvoederen met vloeibare AD. Een paar maanden later kon hij gecastreerd worden. Al blijft hij een product van de firma 'Schots & Scheef' (Boei kan zijn ledematen niet strekken en heeft een onderbeet), hij voelt zich nu opperbest en ontfermt zich steevast over de nieuwe kittens - bij voorkeur die waar 'een hoek af is' (lees hiervoor ook het bericht van 10 september 2010 op deze blog).

Zo ook over dove Tipi, die in het begin erg in de war was door de vele nieuwe indrukken maar al gauw bij Boei een veilige en stabiele haven vond. Boeike is altijd en eeuwig zijn rustige, onverstoorbare zelf waar elk bangig kitten zich warm tegenaan vleit en bij wie het uiteindelijk ontspannen in slaap valt. Waarna Boei er één van zijn leeuwenpootjes overheen legt.

En net deze jongen vertrekt binnenkort naar een nieuwe thuis. Weliswaar de beste poezenhome ter wereld, maar over een paar weken zijn de kittens dus hun steun en toeverlaat kwijt.

Geen reden om hem hier te houden, wèl een gelegenheid om deze goeie lobbes eens extra in de bloemetjes te zetten. Bedankt lieve Boei, je hebt niet alleen betekenis gegeven aan het leven van vele kittens maar ook aan het mijne!

DOVE TIPI NU VEILIG ONDER DAK

2011-10-20T07:30:00.000-07:00

Men neme : een klein West-Vlaams boerendorp, een niet-gesteriliseerde witte kattin en wat onverschillige mensen. Men krijgt : nest na nest na nest, met (incest-)kittens die al op 4 weken op straat lopen, overreden worden of 'verdwijnen'...

Ook Tipi stond dit lot te wachten.

Zo doof als een kwartel bleef ze doodleuk zitten waar ze zat : midden op straat, of lekker warm op de kap van een wagen (of eronder). Op getoeter en getromp reageerde ze vanzelfsprekend niet. Iedereen stoorde er zich aan, niemand ondernam iets. Of toch wel. De zeldzame aanpakker had er tenslotte genoeg van en stapte naar de eigenaar : 'Mevrouw, één van de kittens van uw kattin zit voortdurend buiten. Eén dezer dagen wordt het overreden!". Het antwoord kwam even snel als de deur werd dichtgegooid : "En dan?!"...

Het heeft geen zin om met zo'n mensen in discussie te gaan. Tipi werd binnen genomen en naar hier overgebracht. Moederpoes is inmiddels gesteriliseerd op kosten van de aanpakker. Er zijn zo van die momenten/situaties dat je je van 'mijn en dijn' niet teveel moet aantrekken - zeker niet als het welzijn van dieren op het spel staat.

Daarom, zoals de Vara (Nederlandse televisiezender) zegt : wees verschillig! Trek het u aan en doè er wat aan.

Tipis is, behalve doof ook slechtziend en heeft een (lichte) motorische storing. Door haar lieftallige uiterlijk (spierwit met blauwe oogjes die niet meer van kleur veranderen), zet ik haar voorlopig liever niet op internet. Is er iemand die dit leest die haar een veilige en liefdevolle thuis kan bieden? Ze kan niet zo goed (lang) alleen zijn - daar zal haar doofheid wel voor iets tussen zitten - dus best bij iemand die veel tijd met haar kan doorbrengen!

DE GEBROEDERS A. GENIETEN VAN ELKAAR EN VAN HET LEVEN

2011-10-02T08:17:00.000-07:00

Alleen maar goed nieuws : door diverse bijdragen van over het hele Vlaamse land, is Ambroosje 's operatie volledig betaald!

Hij was 6 weken oud toen zijn beide oogjes noodgedwongen werden verwijderd en woog toen amper 350 gr. Het was erop of eronder voor dit lieftallige kereltje dat desondanks hevige pijnen zoveel poezenliefde gaf als zijn kleine lijfje maar kon geven.
De (geslaagde) operatie heeft hem gelukkig niet veranderd, hij is nog altijd hetzelfde aanhankelijke, spinnende schootzittertje van weleer, maar dan zonder pijn.

Zoals te zien is op de foto’s, gooien beide broertjes zich nu weer met volle teugen in het normale poezenleven, al zal Antatole wel altijd een verminderd zicht houden. Blinde Ambroosius trekt wonderbaarlijk goed zijn plan, vooral door zijn rustige natuur. Soms lijkt het wel alsof hij nadenkt over elke stap die hij zet, zo voorzichtig is hij. Zijn kalme inborst spaart hem voor onverwachte botsingen en valpartijen en op die manier kweekt hij langzamerhand steeds meer zelfvertrouwen.

Zijn zicht was niet meer te redden, maar dankzij het team van Clos Fleuris en alle milde schenkers die de operatie mogelijk hebben gemaakt, heeft hij nu toch weer goede vooruitzichten : voor de rest van zijn dagen een dak boven zijn hoofd, zoveel eten en drinken als er in zijn bolle buikje kan (en dat is véél) en net zoveel aandacht en affectie als hij maar wil (nooit genoeg).

Ik wil jullie allemaal hartelijk danken voor jullie vrijgevigheid. Al kan nooit meer goedgemaakt worden wat verkeerd is gegaan, reken maar dat hij gekoesterd en geknuffeld wordt als geen één!

AMBROOSJE O ZO BROOS

2011-09-13T07:38:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag werden Ambroosjes beide ogen verwijderd. Links zat effectief vrijwel geen oog meer en toen de dierenarts het rechteroog wou verwijderen viel het er gewoon uit , totaal veretterd.

De operatie is goed verlopen, hij krijgt nu antibiotica en pijnstillers.

Hij is prinsheerlijk geïnstalleerd op zijn warmwaterbedje, met een knuffelbeer en wat zachte speelgoedjes en wordt natuurlijk extra veel ‘bepampeld en bepoteld’. Je hebt kittens die daar een hekel aan hebben en zich meteen loswringen, maar voor Ambroos kan er niet genoeg geknuffeld worden. Aandoenlijk grappig om te zien hoe hij zich ‘voor dood’ laat neervallen wanneer je over zijn buikje aait en eindeloos lang zijn minikoppie tegen je gezicht aanwrijft.

Na de verdoving, kwamen zijn darmpjes niet op gang met een ernstige constipatie tot gevolg. Hij was lusteloos en wou niet meer eten. Dierenarts Marlous is hem tijdens het weekend verschillende keren flink komen masseren wat goddank tot de gewenste verlossing heeft geleid.

Af en toe (en onder begeleiding) mag hij uit de bench en het is verbazingwekkend om te zien hoe voorzichtig hij zich dan beweegt. De zetel kent hij ondertussen op zijn duimpje; van zodra hij geen vaste grond meer onder zijn (voor-)pootjes voelt, stopt hij.

Ambroosje is gered van een zeer pijnlijke dood. De operatie is verricht door Clos Fleuris en daar hangt een fiks prijskaartje aan vast. Zij zijn echter de meest gespecialiseerde dierenartsen en hebben ondertussen ook al heel wat expertise opgebouwd, waardoor de ‘speciallekes’ bij hen altijd in goede handen zijn.

Er moet nog 250e gespaard worden om de volledige rekening te kunnen betalen. Wie zich geroepen voelt, mag welke bijdrage dan ook storten op :

001-3034194-13
onder vermelding van ‘Steun Ambroosje’.

Een lange naam, voor een piepklein mannetje…hopelijk nog met héél lang leven voor zich!

NOGMAALS MAX EN VOOR DE LAATSTE KEER, DROEFIE

2011-09-13T07:12:00.000-07:00

Max doet het zeer goed. Zijn pels is aan het verdikken en door de cortisone-behandeling krabt en bijt hij zich veel minder. Terwijl hij verdoofd was voor de castratie is er van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem een langwerkende anti-jeukprik te geven en hem nog eens goed te ontwormen en te ontvlooien, want Max laat zich onder geen enkele voorwaarde aanraken.
Integendeel. Het duurt zo’n 20 minuten alvorens zijn bench verschoond is omdat hij voortdurend naar voren schiet om aan te vallen. Vuilnisblikken, pollepels…het kan allemaal dienen om hem tijdens de verschoning op een afstand te houden. Met de vorige winter nog vers in het geheugen, blijft hij de komende lekker binnen. Over een veertiental dagen gaat de deur van de bench open, zodat hij vrij kan rondlopen en – zoals dat meestal gaat bij dit type poes – slapen en eten in zijn veilige huisje.
Het voornaamste is dat hij goed verzorgd wordt en een onderdak heeft – we zien dan wel wat de toekomst voor hem brengt.

Droefie deed het in het begin erg goed. Hij at goed, waste zich en gebruikte zijn nestje om lekker in te slapen (en niet om in te plassen, zoals ‘beroepszwervers’ soms doen). Even had ik de hoop dat hij op zou knappen, waarna hij nog jàren zou kunnen genieten van een comfortabel binnenleven.
Maar het was hem niet gegund.
Na de aanvankelijke opleving zakte hij – letterlijk – zienderogen in elkaar. Hij at al liggend, vermagerde sterk en sliep 23 van de 24 uur.
Droefie was te zeer ondermijnd door het bikkelharde buitenbestaan en er was geen hoop meer dat hij hiervan zou herstellen.

Afgelopen woensdag heeft de dierenarts hem ingeslapen.

Uit onderzoek bleek dat zijn linkervoorpoot compleet in tweeën was gebroken; een gecompliceerde breuk met vlijmscherpe botranden, die nooit vanzelf was geheeld en hem uitermate veel pijn gekost moet hebben. De weinige tanden die hij nog had, zaten vol ontstekingen en abcessen en bovendien leed hij hoogstwaarschijnlijk aan de dodelijke ziekte FIP.
Jarenlang is hij overgeleverd geweest aan de grillen van mens en natuur, met alle gevolgen vandien. Dat hij de laatste twee maanden van zijn leven een veilig en beschermd leven heeft geleid, is dan ook maar een schrale troost.

Lieve, bange Droefie, je blijft voor altijd in mijn herinnering als de meest droevige zwerver die ik ooit op mijn poezenpad heb ontmoet. Ik heb je veel te laat en slechts een heel klein beetje kunnen helpen maar weet dat je dan toch op het eind van je leven omringd werd met veel warmte en alle liefde die ik je maar kon geven. De vorige barre winter heb je helaas moeten doorstaan, maar godzijdank zullen alle volgende je voorgoed bespaard blijven…

AMBROOSJE EN ANATOLE...HOE KWETSBAAR KUN JE ZIJN?

2011-08-28T09:00:00.000-07:00

Na zoveel jaren zwerfpoezenwerk, schrik je niet zo makkelijk meer, maar bij het zien van deze twee hummeltjes moest ik toch even slikken. De foto's zijn gemaakt nadat ze onderhanden waren genomen, wat hier wil zeggen : nadat de etterkorsten van hun gezicht waren gepeld. Het linkeroog van Anatole komt goed, zijn rechteroogje zal geopereerd moeten worden. Ambroosje is er slechter aan toe. Hij is niet alleen een stuk kleiner, maar zal vermoedelijk ook nog beide ogen verliezen. Links zit er eigenlijk al geen oog meer, en aan de rechterkant hangt er een soort uitwas waar vermoedelijk zijn oog inzit. Morgenavond worden ze onderzocht door de dierenarts.

Waarschijnlijk vinden veel mensen dat het beter is hen meteen te laten inslapen - zeker Ambroosje.

Dat is gemakkelijk gezegd van op een afstand. Van dichtbij zie je echter twee piepkleine kereltjes die zich voor het eerst in hun prille leventje min of meer goed voelen : lekker op temperatuur dankzij het warmwaterbedje, verlost van ontelbare vlooien, zalf in de oogjes, natuurlijk op antibiotica en ontstekingsremmers (dus geen koorts meer) en allebei vallen ze om van genot wanneer je over hun buikje wrijft. Kortom, misschien wel voor het eerst sinds hun geboorte genieten ze van een normaal poezenleven.

Wie kan hier een eind aan maken??

Ik niet!

KAI EN KEDI, (HELAAS) MET EEN VERVOLG...

2011-08-28T08:26:00.000-07:00

Een paar dagen geleden zag ik hem voor het eerst tussen de struiken zitten, zwart en o zo bang. Nog een broertje van Kai en Kedi?? Het kon bijna niet anders; hetzelfde onvolwassen postuur, dezelfde angst en die herkenbare dikke staart. Nummer vier dus. In dat geval alweer een verwilderde en dus onplaatsbare poes. Niet aan denken, zorgen voor later. Zo snel mogelijk de vangkooi zetten want hij heeft al lang genoeg in zijn eentje moeten buiten leven in dat rotweer.

Dus gisteren met de vangkooi op pad. "Poes, poesie, kom dan, éten!"
Niemand te zien.
Ik trek naar de volgende voederplek en keer even later terug.

En daar ligt hij dan. Iemand moet hem op de stoep hebben gelegd. Zo stil, zo koud en zo nat als je maar kan zijn wanneer je roerloos en onbeschermd, onafgebroken felle hagelregen over je heen hebt gehad.

Velen onder ons die dit werk doen hebben het al ervaren : je komt vaak te laat. De keren dat je op tijd was, ben je zo weer vergeten. De keren dat je te laat komt blijven op je netvlies gebrand.

Zo ook met het achtergelaten, eenzame broertje van Kai en Kedi. Ik heb hem nauwelijks gekend, maar de aanblik van zijn natte, gebroken lichaam zal mij nog lang bijblijven...

"ZWERVERS TREKKEN WEL HUN PLAN"...DROEFIE EN MAX BEWIJZEN HET TEGENDEEL!

2011-07-17T07:51:00.000-07:00

In de reportage op AVS (naar aanleiding van de toekenning van de Dierenwelzijnsprijs), zag het er allemaal idyllisch uit : 5 weldoorvoede zwervers die op hun gemak kwamen eten uit een goedgevulde pot, onder een stralend lentezonnetje. De reden dat ze er zo goed uitzagen (en -zien) is omdat ze verzorgd worden als huiskatten (of beter : zoals huiskatten verzorgd zouden moeten worden), wat betekent dat ze allemaal gesteriliseerd of gecastreerd zijn, regelmatig ontwormd en ontvlooid worden en elke dag vers eten en te drinken krijgen. Het enige wat ze daar missen is een schuilplaats. De Stad Gent laat één (é-é-n) schuilhokje per park toe en aangezien er al één staat voor de grote zwerversgroep bij de rotsen (Citadelpark), zijn deze vijf blootgesteld aan weer en wind en in de winter aan de snerpende kou en ijzige sneeuw. En daar biedt een overhangend (kaal) struikje geen bescherming tegen!

Nochtans zijn ze er veel beter aan toe dan de zwervers waar helemaal niét naar omgekeken wordt. De zwervers die in hun eentje elke dag weer opnieuw hun kostje bij elkaar moeten scharrelen, altijd op hun hoede, altijd op de vlucht, soms dagen zonder (fatsoenlijk) eten en in warme periodes zonder een druppel water. In de winter zijn ze dan weer blootgesteld aan slagregen, vrieskou en sneeuw. De bewering dat zwerfpoezen altijd wel èrgens een schuilplaatsje vinden kan weerlegd worden aan de hand van een lijst met tegenvoorbeelden van hier tot in Tokio en hoort bijgevolg thuis in Fabeltjesland.

De foto’s van Max en Droefie spreken voor zich.

Max is plots opgedoken op het keldermuurtje hier beneden. Klokvast rond half 12 ’s nachts kwam hij over het grasveld aangesjokt en het was pas bij volle maan dat ik kon zien hoe erg hij er aan toe was : terwijl hij eet lopen de tranen uit zijn ontstoken ogen, zijn beide flanken zijn kaal gekrabt en –gelikt tot bloedens toe, hij ziet bruin van de vlooien en de luizen, hij heeft ‘frommeloren’ (kapot gekrabt door een zware en zeer pijnlijke oorontsteking, waardoor hij stokdoof is) en natuurlijk vergaat hij van de wormen.

Niet getalmd of getreuzeld. Meteen alle vangmethoden ingezet, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Hoewel ik dichtbij eten en drinken mocht zetten, liet hij zich onder geen enkel beding aanraken (via‘de nekgreep’ zou hij dan in een transportbak met open bak gezet kunnen worden) en van in een vangkooi lopen was al helemaal geen sprake. De ‘Delhaizedames’ zetten op een halve kilometer hier vandaan ook elke dag eten en drinken voor hun zwerversploeg, en het was duidelijk dat hij eerst langs daar was gepasseerd, alvorens hier zijn toetje (gerookte makreel) te komen halen. Het voorspelde slechte weer voor 14 juli gaf echter de doorslag. Hij moèst en zóu daarvóór gevangen worden. Dan maar met de ‘lusmethode’, er zat niets anders op…

Je neemt een holle plastic buis waar je een dubbel touw doortrekt. Aan het ene eind hou je een lus die groot genoeg is voor het kopje van de poes en aan het andere eind leg je in elk eind touw een knoop om te beletten dat het weer de buis inschiet. Bij Max leek het in het begin wel een circusact : de lus hing vóór zijn etenspot en hij stak er gewoon zijn kop doorheen om aan zijn eten te kunnen (het gaat lang niet altijd zo makkelijk!). Zaak is om supersnel aan de knopenkant het touw aan te trekken, zodat de lus strak om de nek zit en poes niet meer weg kan. En nóg belangrijker is het transportbakje met open dak vlakbij te zetten, zodat je zo gauw als je kunt de poes erin kan ‘mikken’, het dak dichtklappen, het touw lossen en de stok terugtrekken, waarna het dak gesloten kan worden. Dat is precies zoals het bij Max gegaan is en het is niet bepaald de leukste vangmethode (zacht uitgedrukt) maar Max heeft zoveel kwalen en aandoeningen dat het doel hier de middelen heiligt.

Als je denkt aan het kleine wurmpje dat hij bij zijn geboorte was, hoe zijn moeder hem helemaal heeft schoongelikt waarna hij lekker tegen haar aan, veilig en verzadigd in slaap kon vallen, hoe zijn nieuwe gezin hem (misschien) als het kloeke beertje dat hij op 8 weken geweestzal zijn vertederd uit het nest heeft getild om hem mee naar huis te nemen (want het is overduidelijk dat hij mensen van dichtbij heeft meegemaakt) en hoe zijn leven verder is verlopen : ziek, vervuild, vereenzaamd, totaal op zichzelf aangewezen, dan is het niet moeilijk om te besluiten dat hij hier alle kansen krijgt die hem ontnomen zijn ook al is het zeer twijfelachtig of Max ooit nog een kwaliteitsvol bestaan kan leiden. Hij krijgt zware antibiotica en ontstekingsremmers door zijn (hoogwaardige) voeding, hij ligt droog en warm, hij kan alle angst en waakzaamheid van zich afleggen (al zal hij daar veel tijd voor nodig hebben), vluchten hoeft niet meer…

Droefies levensverhaal is zo mogelijk nog droeviger. Hij komt al jarenlang af en toe eten op een gecontroleerde voederplaats, maar was tot op heden met geen enkele vangmethode te lokken. Telkens wanneer je daar met de (vang-)kooi stond (waarvoor steeds een chauffeur ingeschakeld werd die ook nog eens bereid moest zijn om een paar uur bij de kooi ‘te posten’, want ten eerste kon de kooi op die plek niet alleen worden gelaten en ten tweede liep er natuurlijk regelmatig de verkeerde poes in), was hij niet te zien. En als hij tevoorschijn kwam, bleef hij altijd op afstand. Ondertussen was er steeds méér mis met hem. Eerst werd hij bruin (Droefie is oorspronkelijk zwart), toen kaler en kaler (hij krabde zich vrijwel voortdurend), toen hield hij zijn linkervoorpoot stijf voor zich uit in de lucht en liep hij te manken, toen begon hij uit zijn neus te bloeden, en toen … kwam hij ineens tot aan de fiets, waar iets extr lekkers op hem stond te wachten. Dat ging drie dagen goed, waarna hij weer voor weken verdween en ik dacht dat hij dood was. Tot hij weer opdook. En gisteren was het dan eindelijk zover. Alsof hij niet anders gewend was, liep hij afgaande op de visgeur, doodgemoedereerd het open transportbakje in, waarna ik de deur kon sluiten. Tegelijkertijd de langdurigste en de makkelijkste vangactie ooit!

Ook Droefie (die zo heet omdat hij de droevigste blik in zijn ogen heeft die ik ooit bij een poes heb gezien) wordt verzorgd met antibiotica en ontstekingsremmers. En ook bij Droefie kun je je afvragen of het nog goed komt. Maar ook hij zal zijn laatste levensjaren (-dagen? –weken?) niet langer meer in droefheid moeten doorbrengen.

Eind goed al goed. Althans, voor Max en Droefie. Maar om de spreuk van de organisatie ‘Spaanse Honden in Nood’ te citeren : je kunt misschien niet alle poezen van de wereld redden, maar je kunt wel de wereld van één poes (in dit geval twee) redden!

ZWANGERE POES AANGEREDEN ... VIJF DODEN!

2011-07-17T06:52:00.000-07:00

Half rechtop in de goot.
Dood.
Buik opengescheurd.
Hoogzwanger.

Meegenomen naar huis.

Donkere lapjeskattin van een maandje of acht.
Vier dode kittens.

Wie laat een poes van acht maanden oud al zwanger worden?
Wie laat een hoogzwangere poes buiten lopen?
Maar vooral, wie rijdt een poes aan en laat haar liggen??

Alle hulp komt te laat.
Het enige wat rest, is haar waardig te begraven, samen met haar ongeborenen.

Arme poes, wat was je leven kort en hoe abrupt is het geëindigd. Je bent helemaal alleen gestorven maar aan je graf stonden twee mensen met de tranen in de ogen, die verdrietig afscheid van je hebben genomen.

Je hebt nu een vaste verblijfplaats. We komen je af en toe groeten. Je bent niet meer alleen...

ONVERWACHT NOG TWEE ZUSJES VAN FLOSKE OPGEDOKEN!

2011-07-10T08:44:00.000-07:00

De familie van Floske (zie bericht hieronder) blijkt groter dan verwacht. Een tiental dagen geleden kreeg ik telefoon van de melder dat er nog twee levende kittens waren opgedoken.

Een paar dagen daarvoor werden er ook al twee aangetroffen : eentje lag dood in de tuin en het ander lag te zieltogen op het graspad. Het is snel naar de dierenarts gebracht, waar het werd ingeslapen.

Rune en Romy leken echter OK ook al waren ze ondertussen een weekje of tien oud en zou het dus niet makkelijk worden om hen te vangen en tam te krijgen. Dat eerste viel mee. Beiden liepen binnen enkele minuten het open transportbakje in, waar wat sardientjes lekker in lagen te stinken. Snel het deurtje dichtgeklapt en hebbes!

En ook het tweede viel reuze mee : Rune en Romy waren weliswaar bang, maar wel zeer goed te aaien en zelfs te tillen. En dit allemaal dankzij de liefdevolle inspanningen van zoontje Guus (zie foto met Floske op schoot) die elke vrije minuut op zijn hurken bij de heg zat om hen te lokken en lekkere brokjes te geven. Vooral grijsgestreepte Rune is haar schrik voor mensen op die manier zo goed als verloren. Dank je wel lieve Guus, je hebt het halve werk al voor ons opgeknapt!

Het duo werd ontwormd en ontvlooid en comfortabel geïnstalleerd in hun nep-schapebontnestje.

Wat bleek echter?

Onder het staartje van Rune was er iets niet in orde. Onmiddellijk de dierenarts erbij gehaald die een prolaps constateerde : dit is een uitstulping van de dikke darm en moet zo snel mogelijk verholpen worden. Rune werd direct verdoofd, het stukje darm werd er weer ingeschoven en het gaatje werd met één draadje dichtgenaaid. Net op tijd! Runes darmwand was namelijk aan het scheuren. De volgende fase van deze aandoening is dat het stukje darm afsterft en dat zou een heel wat zwaardere operatie vereisen.

Was Rune buiten blijven lopen dan had ze geen enkele kans gehad om te overleven, nog gezwegen over de vreselijke lijdensweg die haar nu gelukkig bespaard is gebleven.

En zo liggen beide zusjes weer dicht tegen elkaar aan : gezond, veilig, warm en vooral ... met zicht op een definitief onderdak want er staat al een hele lieve adoptant te popelen!

HOE HET VERKEERD BEGON EN TOCH NOG GOED AFLIEP...

2011-06-23T03:23:00.000-07:00

Op deze foto is FLoske 8 weken oud . Hij was amper 2 weken toen hij in de opvang kwam en brandweer, ambulance en politie bij elkaar schreeuwde. Onvoorstelbaar wat een gebrul er uit het keeltje van dit kleine kereltje kwam. De boodschap was duidelijk :

ik wil mijn mama en ik heb hongerhongerhonger!

Zowel aan de eerste als aan de tweede nood kon snel voldaan worden. Mama 'Muze', die op dat moment twee kittens had van dezelfde leeftijd, reageerde onmiddellijk met enthousiast gekoer en gekir : hier ben ik!

De verloren (stief-)zoon werd liefdevol in de poten gesloten en op slag werd het muis- en muisstil. Vertrouwde nestwarmte en de lekkerste melk ter wereld - daar kan geen mens tegenop!

En zo kwam een eind aan het luidkeels protest van een achtergelaten kitten dat inmiddels een veilige thuishaven heeft gevonden bij de melders!

KAI, KEDI EN HUN ZUS ZONDER NAAM

2011-06-12T09:05:00.000-07:00

Hofbouwlaan (tussen de Kruidtuin en het Citadelpark), anderhalve maand geleden. Een jong zwart poesje schiet de weg op en rent zo snel ze kan naar de overkant. Ze heeft dit waarschijnlijk al vaker gedaan (in het park staat eten), maar deze keer wordt het haar fataal : een auto raakt haar in volle snelheid en zieltogend blijft ze op het asfalt achter. Helaas niet meteen dood. De toestand waarin ze zich bevindt is onbeschrijfelijk. Ik wikkel haar in mijn vest en leg haar in de fietsmand. Alles laten vallen en snel op zoek naar een dierenarts die haar kan laten inslapen. Nog voor ik daar aankom, is ze zonder enig geluid weggegleden…

Een paar dagen later merk ik op een vaste voederplek vlakbij, nog een zwartje. Overduidelijk familie want van dezelfde grootte en net zo’n angsthaas als zijn overleden zus. Hij ziet er niet al te best uit, dus snel de vangkooi gezet alvorens hij hetzelfde lot als de zus moet ondergaan.

En dan blijkt dat er ineens twéé zwartjes komen eten! De hele puberfamilie is simpelweg buitengezwierd!

Gauw de tweede vangkooi ernaast gezet en met een verschil van één dag, zitten ze nu allebei samen in de opvang. Doodsbange wezeltjes die na een paar maanden al de sporen dragen van het harde buitenleven. Vooral Kai ziet er onderkomen uit : zijn oogjes zijn zwaar ontstoken en hij heeft een aantal (vecht?-)wonden op zijn kopje. Geen van beiden laat zich aanraken, dus hopelijk helpt de antibiotica die door het eten wordt gemengd.

Twee van de drie gered. Schrale troost voor hun omgekomen zus die zoals zoveel poezen, het slachtoffer is geworden van de onverschilligheid van de eigenaars. Waarschijnlijk zijn ze het ‘overschot’ van een nestje van vorig jaar dat ze niet zijn kwijtgeraakt, dus dúmpen die handel.

Ongewenst.
Als overtollig huisraad bij het groot vuil gezet.
Opgejaagd en uitgehongerd.

Maar nu veilig binnen en hopen dat de gepaste medicijnen en de onontbeerlijke TLC (Tender, Love and Care) er voor zorgen dat ze aan hun ongewenst avontuur geen blijvende schade overhouden!

MAROUFJE KAN NIET MEER ...

2011-05-31T07:12:00.000-07:00

Maandag 30 mei. Maroufje ligt al dagen lusteloos in haar nestje. Je kan er alles mee doen, ze laat probleemloos de wonde verzorgen, maar ze eet of drinkt niets meer uit zichzelf. Af en toe probeert ze zich te verleggen, maar dat gaat moeilijk – ze laat letterlijk haar kopje hangen. Lopen lukt al helemaal niet meer. De behandelende dierenarts vermoedt dat de maden haar uiteindelijk toch te pakken hebben gekregen. Ook al is de wonde zo ver en zo diep mogelijk schoongemaakt en waren er geen maden meer te zien, er kunnen er binnengedrongen zijn via de open wonde - of via de anus, aangezien de kwetsuur daar vlakbij ligt.

Na veel wikken en wegen is uiteindelijk besloten om haar te laten inslapen.

Ze ligt slapjes op haar ‘goede kant’ en legt haar kop en voorpootje op mijn arm. Nu nog kleiner dan ze toch al was, aai ik haar voorzichtig en spreek haar zachtjes toe. Dat het mij zo spijt dat ik te laat was om haar leven te kunnen redden en de belofte voor een betere toekomst niet heb kunnen waarmaken.

Lieve, weerloze Marouf, ik hoop dat je gevoeld hebt dat je welkom en gewenst was en dat je hier even je troosteloze bestaan kon vergeten.

Dit zijn de mensen die jou hierbij geholpen hebben : Sofie (Brussel), Sylvie (Zomergem), Dalie (Waarschoot), Huguette (Gent), Joke (Gent), Liliane (Zaventem) en Brenda (Lokeren).

Aan allen : dank voor jullie steun, want zonder jullie had ik het zelfs niet kunnen proberen…

IS MAROUFJE'S LIJDEN EINDELIJK VOORBIJ?

2011-05-15T08:00:00.000-07:00

Maroufje lag onopgemerkt tussen wat late herfstbladeren stilletjes weg te kwijnen. Ze was erg mager, uitgedroogd en aan haar achterkant en staart zat aangekoekte stoelgang. Een opmerkzame voorbijganger die dacht dat daar een weggewaaid kledingstuk lag, heeft haar in de opvang binnengebracht.

Toen alle viezigheid verwijderd was, werd pas echt duidelijk hoe erg ze er aan toe was. Op haar linkerflank zat een diepe, opengescheurde wonde vol etter.

Zaterdagavond, 21u...de eigen dierenarts niet meer bereikbaar... wat te doen? Voorlopig dan maar zelf proberen te behandelen en hopen dat het gauw maandagochtend wordt. Alvast flink veel isobetadine in de wonde gieten, bijvoederen met vloeibare AD (krachtvoeding) en in quarantaine zetten, zodat ze rustig wat kan bekomen.

Wat volgt is niet prettig, noch voor haar, noch voor ons.

Blijkbaar als reactie op de isobetadine wriemelen zich ineens hordes maden uit de wonde. Marouf wordt onrustig en wij ook! Hoe dit te behandelen? Het is duidelijk dat dit niet kan wachten tot maandagochtend, dus er zit niets anders op dan een gespecialiseerde (maar dure) dierenkliniek te bellen. Daar wordt ze onmiddellijk opgenomen en na de aids- leucosetest (negatief), geopereerd.

's Nachts om half één volgt er een telefonisch verslag van de operatie die vrij ingrijpend is geweest. De wonde is opengelegd tot aan de knie - het punt tot waar de maden haar hadden aangevreten (van haar bilspier is niet veel meer over), grondig gereinigd en in de mate van het mogelijke gehecht. Blijkbaar betreft het hier een oude wonde, waardoor er niet veel gezonde huid meer over was om efficiënt te kunnen sluiten. Maroufje zit nu dus met een grote open wonde die drie maal per dag gespoeld moet worden, waarna er twee lagen zalf worden opgesmeerd. Verder staat ze op zware antibiotica, ontstekingsremmers en pijnstillers, want alsof het nog niet genoeg is, wordt Maroufje ook nog eens geplaagd door calici (ontstekingen in de mond), waardoor ze niet kan eten.

Maroufje is nu thuis en moet nog een maand intensieve verzorging hebben, maar heeft een grote slaagkans op een poeswaardig bestaan. We hebben dan ook niet geaarzeld om haar alle kansen te geven die we haar konden bieden, ongeacht de kosten. De baten zijn sowieso altijd groter, namelijk een kwaliteitsvol bestaan voor een poes die in haar eentje zoveel heeft moeten lijden dat je er liever niet te lang bij wilt stilstaan.

Wij hebben haar in de mate van het mogelijke geholpen en laten helpen, maar kunnen dit niet zonder uw steun. De kosten voor de operatie en het (weekend-)verblijf bedragen meer dan 400e.

U kunt ons helpen hààr te helpen door een bijdrage te storten op

001-3034194-13

ovv ‘Steun Maroufje’

Lieve, aanhankelijke Marouf eet alweer kleine beetje alleen en laat zich alle affectie en aandacht onder zacht gespin welgevallen. En avant Marouf, het ergste is voorbij. Er wacht je een liefdevol bestaan dus niet opgeven!

SCHRIJVERS EN HUN POEZEN/SCHRIJVERSPOEZEN

2011-05-05T06:47:00.000-07:00

Foto 1 : Truman Capote

Foto 2 : Doris Lessing

Foto 3 : Bernard Shaw

Wanneer de eenzaamheid een schrijver te veel wordt, is daar telkens goed gezelschap. 'Dubbelgepuntmutst, radarbesnord' (Fritzi ten Harmen van der Beek), met bond bekleed.

Aan het zwijgend verbond tussen schrijvers en katten is nu een complete site gewijd, met daarop een schitterende collectie foto's rond dit thema. Van Murakami tot Atwood, van Burroughs tot Perec, van Céline tot Colette en van DeLillo tot Mark Twain, ze stan er allemaal op met hun gestreepte, gitzwarte, sneeuwwitte dan wel slordig gevlekte poezenvrienden. Zie de verliefde blik van Herman Hesse naar zijn cyperse kat, let op de gelijkenissen tussen de blik van Atwood en haar poes. Nederlandse (en Belgische) schrijvers ontbreken helaas en dat terwijl o.a. Gerard Reve, Renate Rubinstein, Willem Frederik Hermans en Tommy Wieringa grote poezenverslaafden zijn. Om van Rudy Kousbroek nog maar te zwijgen!

Kijk en geniet!

writersandkitties.tumblr.com

(NRC-Boeken, 21/4/2011)

EN DE WINNAAAAR IS...

2011-03-28T10:47:00.000-07:00

Hieronder de officiële perstekst van de Stad Gent :

De Stad Gent reikte op donderdag 24 maart 2011 voor de tweede maal de Dierenwelzijnsprijs uit. Die prijs is een onderscheiding die wordt toegekend aan een persoon, een organisatie (vzw) of een professional die zich op bijzondere wijze inzet voor het welzijn van dieren in Gent. De prijs wil het respect voor dieren aanmoedigen. Goede initiatieven rond dierenwelzijn in de Gentse context kunnen hierdoor breder uitgedragen worden en anderen inspireren. De laureaten van de Dierenwelzijnsprijs ontvangen als 1e prijs 500 euro, als 2e en 3e prijs elk 250 euro. Ze blijven gedurende één jaar de gezichten van het dierenwelzijn in de Gentse context.

Op maandag 4 oktober 2010 (Werelddierendag) werd een oproep gedaan om kandidaten te nomineren. Tot dinsdag 30 november 2010 konden kandidaten worden voorgedragen. Een onafhankelijke jury met als voorzitter Michel Vandenbosch (GAIA) en met vertegenwoordigers van een aantal stadsdiensten, de Universiteit Gent, FOD Dierenwelzijn Gent en een vertegenwoordiging van de Wachtdienst Gentse Dierenartsen, koos uit vijftien voorgedragen kandidaten drie laureaten.

Elke persoon (vrijwilliger, buurtbewoner of professional) of een organisatie (vzw) die bijzondere inspanningen of prestaties levert en zo het dierenwelzijn een positieve Gentse identiteit geeft, kon voor deze prijs in aanmerking komen, met uitzondering van de stads- en andere overheidsdiensten. Tevens moest de kandidaat blijk geven van een grote betrokkenheid (wonen, leven, werken) met Gent.

Een goed beleid rond dieren is niet alleen een kwestie van juridische maatregelen. Die volstaan immers niet. Gent wil er zijn burgers van overtuigen dat dieren bij de samenleving horen en dus ook bij een stad als Gent. Zonder dieren zou de stad aan levendigheid en waarde inboeten. De Dierenwelzijnsprijs heeft tot doel om het welzijn van dieren in de kijker te stellen en mensen over hun relatie met dieren te laten nadenken.

De drie laureaten voor de Dierenwelzijnsprijs Gent 2011 zijn:

1e plaats: mevrouw Hilde Blok
De zwerfkattenproblematiek blijft een maatschappijbreed probleem dat ook in Gent een belangrijke plaats inneemt in functie van het dierenwelzijn. Hilde Blok is iemand die reeds gedurende meer dan zes jaar individueel actief bezig is met de opvang van zwerfkatten. Principieel neemt mevrouw Blok geen katten aan van particulieren, maar gaat het enkel om zwerfkatten die ze op voederplaatsen aantreft.
Hilde Blok werkt curatief door voor de nog plaatsbare zwerfkatten, na sterilisatie en de nodige verzorging, een nieuwe thuis te zoeken. Enkel dieren die door hun schuwheid niet kunnen aarden binnenshuis worden (na sterilisatie) terug uitgezet.

Zij probeert zo goed mogelijk samen te werken met andere personen die zich inzetten voor katten (bijvoorbeeld door af en toe een kat op te vangen of zelf door te verwijzen naar erkende asielen). Zij maakt gebruik van adoptiecontracten en biedt eveneens haar katten ter adoptie aan via de website van vzw Kat zoekt thuis (www.katzoektthuis.be).

Tot slot vindt de jury dat mevrouw Blok een duidelijke visie heeft rond de opvang van katten (inrichting, hygiëne, accommodatie kattenverblijven, enz.). Ze investeert veel tijd in de meest schuchtere dieren om ze socialer te maken naar mensen toe. Ze heeft veel ervaring in het diervriendelijk vangen van katten en het screenen van potentiële adoptanten. Door dit laatste hebben de door haar bemiddelde adopties een groot slaagpercentage.

De volledige financiering van dit project waardoor zo’n 70 à 80 katten per jaar worden behandeld, wordt bijna volledig gedragen door haarzelf.

Aan alle mensen die dit mede mogelijk maakten, uit mijn en poezensnaam : driewerf hoera, merci, bedankt en miàuw, miàuw, miàààuw!

"DURF DENKEN"...??...

2011-03-17T06:59:00.000-07:00

In de universitaire plantentuin leeft al een hele tijd een aantal poezen. In samenwerking met Katzoektthuis wordt de populatie onder controle gehouden door sterilisatie/castratie en door zoveel mogelijk poezen te herplaatsen. Vlakbij één van de uitgangen woont mevrouw T. die voor haar eigen deur de poezen eten en drinken geeft. Een kleine, vaste groep poezen (inmiddels allemaal behandeld) weet dit zeer goed en komt 's avonds na sluitingsuur (de hekken zijn dan gesloten), bij haar eten.

Althans, tot voor kort...

Een week of twee geleden is er namelijk een hekwerk geplaatst over de gehele lengte en breedte van de bestaande poort, zodanig dat de poezen er niet meer door kunnen, wat betekent dat ze zonder eten of drinken opgesloten zitten in de plantentuin. Wat is hiervan de bedoeling? Hen uithongeren en zo het poezenprobleem 'oplossen'? Wij vrezen het, want ondanks diverse mails naar het hoofd van de plantentuin om hierover tenminste eens met elkaar te overleggen, bleef het tot nu toe bij een oorverdovende stilte.

De poezen vinden er wel wat op (zie laatste foto) en wij ook (zo blijven we aandringen op overleg), maar ondertussen houden wij ons hart vast voor wat er met hen kan gebeuren. Sommigen klimmen tegen het traliewerk op en klauteren over de gevaarlijke spijlpunten. De bangerikskes worden op een andere manier door ons geholpen.

Uren en dagen hebben wij in onze vrije tijd 'op wacht' gestaan bij de vangkooien. Meerdere zwangere kattinnen werden gesteriliseerd waardoor voorkomen werd dat de populatie zich kon uitbreiden. Mevrouw T. heeft (of beter : had) zicht op deze groep en meldde ons de eventuele nieuwe poezen, die dan op hun beurt weer geholpen konden worden. Zo zijn er in de afgelopen 2 jaar alleen al van af deze locatie, 11 poezen binnengenomen die na behandeling allemaal naar een goede thuis vertrokken zijn.

Dat wordt voortaan onmogelijk gemaakt door deze dieronvriendelijke methode die de instroom van poezen zeker niet belet (er zijn nog andere ingangen), maar die er wel voor zorgt dat we langzamerhand het overzicht zullen verliezen op wie behandeld is en wie niet, en wie sociaal genoeg is om geplaatst te kunnen worden.

De slogan 'Durf denken' mag vanaf nu gevolgd worden door '...de rest doen wij dan wel voor u!'

Wordt vervolgd!

TSJIPOEI ... EEN POESJE OF EEN VOGELVERSCHRIKKERTJE??

2011-01-18T07:06:00.000-08:00

Tsjipoei is een week of tien geleden geboren op een boerderij. De oude boer is dood, de boerin is 88 jaar oud en de twee zonen zijn ook niet meer zo piép. Sterilisatie en castratie? Daar hangen ze hun geld niet aan. Eten geven? Daar zorgen die beesten toch zeker zèlf wel voor. Het gevolg hiervan is een zieke populatie met magere (zeg maar : uitgemergelde) en snotterende poezen die zich helaas ongebreideld voortplanten. Naast de deur woont godzijdank een Goede Fee, gezegend met een groot poezenhart maar helaas ook met een kleine beurs - iets wat wel vaker voorkomt onder zwerfpoezenhelpers. De Goede Fee doet wat ze kan (voor zover toegelaten door ... de reus -> de echtgenoot) : ze zet eten en drinken, ze raapt (letterlijk!) de doodzieken op en brengt hen naar de dierenarts en ze zoekt voor de gezonde poezen in de mate van het mogelijke een nieuwe thuis.

Met het laatse winternestje is het nog maar weer eens fout gegaan; Tsjipoei is geboren in een nestje van vier en is de enige overlevende. Op de foto's is het niet echt duidelijk te zien, maar ze is regelrecht een vogelverschrikkertje van een katje : puntig snoetje, grote oren, een nekje als een elastiekje zo dun, haar lijfje daarentegen is een opgeblazen ballon en haar staart is niet meer dan een lange, dunne draad. Last but not least heeft ze kale plekken door ondervoeding, een stugge harde pels en hevige diarree, waar ze ondanks verschillende soorten medicijnen maar niet van afgeraakt.

De Goede Fee zag ook wel dat er van alles mis met haar was, en nam haar in huis. Dat was echter buiten de reus gerekend die per direct verordonneerde om haar weer buiten te zetten. Aangezien dat Tsjipoei's dood betekend zou hebben, nam ze onmiddellijk contact op met de dierenarts, die haar naar hier heeft doorverwezen.

En zo is Tsjipoei dus in de opvang terechtgekomen. Niet meteen het ideale Kerstcadeautje misschien - een bange en boze meid (want buiten geboren), die zich oprolt als een egeltje zodra je haar aanraakt (of klaarligt met de pootjes in de lucht, gereed om toe te slaan - niet dat we daar van onder de indruk zijn), maar wat een groot, klein gelukzakje als je haar huidige situatie vergelijkt met die van haar gestorven zusjes en broertjes.

De poezenpopulatie is inmiddels 'vanzelf' gehalveerd. Daar hoeft waarschijnlijk geen tekeningetje bij gemaakt te worden. Het betekent eenvoudigweg dat de zieken zich verstoppen om te liggen creperen. Aan de collega's van Deinze is gevraagd om vangkooien te zetten, zodat de gezonden gesteriliseerd en gecastreerd kunnen worden.

En al maak ik mij veel zorgen om Tsjipoei's onophoudelijke diarree (het is nog maar de vraag of en hoe het ooit goed komt), ze is veilig onder dak en wordt goed opgevolgd - de Goede Fee kan eindelijk op haar twee oren slapen!

OVER HET TRAGISCHE EN KORTE BESTAAN VAN EEN KLEINE VERSCHOPPELING

2010-12-12T09:33:00.001-08:00

B I B I

Bibi werd op één van de voederplaatsen gedropt toen hij nauwelijks 6 weken oud was, midden in de periode dat het vrijwel ononderbroken slagregende (de zondvloed, die iedereen zich nog wel kan herinneren). In de vier daaropvolgende weken worden herhaalde pogingen ondernomen om hem te pakken te krijgen. Het werd alsmaar kouder, het vroor alsmaar harder, het sneeuwde alsmaar meer. Maar Bibi bleef angstig in zijn kartonnen doosje zitten bibberen - geen enkel vangsysteem had het gewenste effect, integendeel. Wanneer hij je zag (of hoorde) afkomen, schoot hij uit zijn schuilplaats de natte struiken in en bewoog niet meer, tot je weer vertrok. Ondertussen meldde de vaste voederzetter dat hij er abnormaal dik uitzag, terwijl hij toch nauwelijks kwam eten. Het was méér dan hoog tijd om drastisch in te grijpen. Hieronder het verslag van een geslaagde vangactie.

"Het vroor dat het kraakte (letterlijk!). Op kousevoeten naderde ik het doosje waarin hij zich verstopt had. Telkens er een trein met veel lawaai voorbij raasde, maakte ik van de gelegenheid gebruik om één pas dichterbij te komen. Het was deze keer niet moeilijk om hem te vinden. Helemaal in zijn eentje, zat hij zachtjes te jammeren. Hartverscheurende, héél stille miauwtjes - zéér ongewoon voor een zwerfpoesje want de meesten laten zich niet horen, in welke toestand ze zich ook bevinden. Zo traag als in de vrieskou maar mogelijk was schoof ik het losse deurtje van een transportbakje voor de opening van de doos en ... hebbes! Vlug het doosje op zijn kant gezet, snelbinders errond, op de bagagedrager van de fiets gezet en hem de hele weg zachtjes toegesproken. Eindelijk naar huis!"

Alwaar hij tot aan zijn ellebogen in een warmwaterbadje wordt gezet, want hoewel hij een steenharde buik als een biljartbal heeft, zit hij helemaal onder de diaree. Hij vindt het blijkbaar heerlijk want spint erbij als een spinfabriek, laat zich ontspannen wassen en wordt in een grote badhanddoek gedraaid en in een zacht en warm nestje neergevleid. Met lekkere Sheba-paté vlakbij zijn babyneusje, maar die staat er een paar uur later nog. Onaangeroerd.

En dan begint de ellende.

Hij slaakt kreten van pijn en verlegt zich voortdurend, waardoor hij zich blootgooit. Ik neem hem in bed, wrijf over zijn rugje, masseer zijn harde buik en neem hem in mijn armen, waardoor hij tenminste warm blijft. Het is duidelijk dat hij af en toe een fikse kramp krijgt, maar tegen dan is het vèr over middernacht - onmogelijk om op dat uur nog een invoelende dierenarts te vinden die hem wil onderzoeken en opnemen. Tussen 2u n 7u 's ochtends ligt hij relatief stil, met open ogen te kijken en te luisteren naar wat ik allemaal aan hem vertel.

Wanneer zijn geweeklaag ononderbroken herbegint en hij met niets meer te troosten is, weet ik dat zijn laatste uur geslagen heeft. Ik kleed mij aan en bel de dierenarts met de vraag of ik hem mag brengen.

En dan ligt hij plotseling doodstil, met zijn kopje op zijn voorpoten.

Een paar minuten later is hij gestorven, voorgoed verlost van zijn pijn.

Kleine Bibi was ongewenst en is als een verstoteling de ijskoude wereld ingeschopt. Volgens de dierenarts zelfs letterlijk, wat zijn afschuwelijk harde, dikke buik en zijn angst voor mensen zou verklaren.

Dat de gewetenloze die hem dit heeft aangedaan, voor eeuwig moge branden in de hel, bij voorkeur op een laag pitje!

(Poezen-)collega S. laat hem op haar kosten cremeren, waarna hij in een prachtig poezenvaasje hier in huis een speciaal plaatsje krijgt.

Als symbool voor alle zwerfpoezen die onbeschermd zijn overgeleverd aan de onmeedogenloze grillen van mens en natuur...

DIERENWELZIJNSPRIJS STAD GENT

2010-11-21T09:27:00.000-08:00

Het is weer zover! Al lijkt het nog maar pas geleden, de stad Gent reikt in het voorjaar van 2011 alweer de tweede Dierenwelzijnsprijs uit. Deze gaat naar mensen die zich in het Gentse inzetten voor het welzijn van dieren en de bevolking sensibiliseren van het belang hiervan. Het spreekt vanzelf dat je als particulier zoals ik, minder bereik en uitstraling hebt dan als organsatie, maar toch wil ik een oproep doen naar alle lezers van deze blog om mij te nomineren.

Onderaan dit bericht vind je de website waar je naartoe moet surfen en rechts bovenaan, staan er twee versies van het formulier dat moet ingevuld worden. Helaas kan dat niet electronisch, dus uitprinten dan maar en per post versturen. Laat jullie echter niet weerhouden door deze kleine barrière. De prijzenpot is niet bijzonder groot, maar het is er mij vooral om te doen om via de nieuwskanalen die dan ter beschikking staan aan de lezers te laten weten dat het zwerfpoezenprobleem veel groter is dan algemeen wordt gedacht en dat we met veel te weinig 'aanpakkers' zijn om hen allemaal te kunnen helpen. Een wervingsoproep dus, in de hoop dat er iemand tussen zit die effectief de handen uit de mouwen wil steken.

Ga per direct naar
http://www.gent.be/dierenwelzijnsprijs
en help hierdoor niet zozeer mij, als wel de vele gedumpte poezen die niet alleen de zondvloed van vorige week hebben moeten doorstaan, maar nu ook nog eens dag en nacht de koude moeten trotseren.

Duimen maar weer!

LOEKI EN LUKA...2 KATERTJES UIT EEN PLOEG VAN BIJNA 50 POEZEN

2010-10-14T08:49:00.000-07:00

Loeki en Luca komen uit een (particuliere!) poezenploeg van bijna 50 poezen. De eigenaars wonen in een huis van het OCMW, dat de opdracht heeft gegeven om de poezen 'op te ruimen'. Voor 10 van hen kwamen wij te laat. Ondertussen zijn al 16 poezen veilig onder dak, waaronder deze twee onderkomen kittens.

De poezen leven in zeer bedenkelijke omstandigheden. Zo hebben de eigenaars niet voldoende financiële middelen om de poezen fatsoenlijk te voederen, met als gevolg dat ze bij de buren de afvalzakken stuk trekken. Waarna die er emmers koud water overheen gieten en er met de bezemsteel achteraan jagen.

Het levenspad van Loeki en Luca is tot hiertoe dus niet bepaald over rozen gegaan. Ze zijn erg mager, hebben dikke buiken van de wormen, niezen en hun ogen zitten dichtgeplakt, maar na een paar dagen krachtvoer en medicijnen voelen ze zich duidelijk al veel beter. Ze eten alleen en gooien al eens een balletje in de lucht, al slapen ze nog erg veel.

Een zusterorganisatie zal ervoor zorgen dat de tien poezen die mogen blijven, gecastreerd en gesteriliseerd worden. Ondertussen staat ons daar nog een lange weg te wachten (en veel kosten), want er moeten nog heel wat poezen 'verhuizen' en behandeld worden.

De vraag is altijd dezelfde : waar moeten ze naartoe? Alle opvangen zitten bomvol en de tijd dringt. U kan helpen door deze poesjes te adopteren, zodat wij weer plaats hebben voor de volgende(-n). Ga naar www.katzoektthuis.be , want vanaf morgen 15 oktober staan ook Nienke en Neeltje erop, twee zeer rustige en zachtaardige getijgerde zusjes die nu eindelijk wel eens willen weten wat dat is : affectie krijgen!

BANGE NIPPER AL NA 24 UUR ONTDOOID!

2010-10-05T09:00:00.000-07:00

Dit s het verhaal van de wonderbaarlijke transformatie van een angstig en ziek zwerfkitten naar een aanraakbaar venteke dat al bijna alleen eet. De medicijnen slaan goed aan, Nipper was na 24 u koortsvrij en dat is natuurlijk de reden dat hij weer zelfstandig kan eten. En hij kan nog véél meer alleen. Hij wast zich alleen, hij kan alleen op zijn rugje rollen en ligt dan een beetje te 'luchtfietsen' (wat kan je meer doen wanneer je op je rug ligt...), hij geeft al eens een speelse tik tegen een speelgoedmuis en wanneer je hem voorzichtig onder zijn kinnetje aait, komt er zowaar een geluidje uit dat op spinnen lijkt.

Beentjes strekken, teentjes rekken ... het komt helemaal goed met deze kleine angsthaas!

OP HET NIPPERTJE GERED...

2010-10-04T09:01:00.000-07:00

Dit is Nipper. Acht weekjes oud/jong, maar helaas heeft hij al een heel zwerversbestaan achter zich. Hoe hij zich daarbj voelt valt grotendeels uit de foto af te leiden : hij is vuil er erg mager, zijn neusje hangt vol snot, zijn linkeroogje kan waarschijnlijk niet meer gered worden, een dkke buik vol wormen en alsof dit nog niet genoeg is, heeft hij een etterende open wonde op de rug, waarschijnlijk door zich uit de prikkeldraad te willen losrukken. Nipper is bang van mensen en had door zijn zware nies, geen interesse meer in eten. Het is dus lang, làng wachten geweest tot dit kleine mannetje zich liet vangen.

Hij is ontwormd en ontvlooid, de wonde op zijn rug wordt ontsmet en hij staat op zware antibiotica en pijn- en koortsstillers. Hiertoe wordt hij in een dikke badhanddoek gewikkeld, waar enkel zijn kopje nog bovenuit steekt. Gretig slikt hij dan via een spuitje de vloeibare AD (krachtvoer) naar binnen en zo kan ook moeiteloos zalf in zijn oogjes worden gedaan.

Hij is gisteren laat op de avond binnengekomen en vanmorgen heeft hij zelfstandig zijn eerste hapjes Sheba-paté gegeten, waarna een mini-wasbeurtje volgde.

Nipper is op het nippertje gered. Vele anderen hebben minder geluk en sterven een langzame dood door allerlei infecties, waaronder onverzorgde niesziekte die vaak tot longontsteking leidt.

Help dierenleed voorkomen en steun daarom broodnodige initiatieven zoals Kat De Goede Hoop ... in de hoop dat er zo steeds minder en minder 'Nippertjes' zijn!

PRUTSKE HEEFT HAAR 'MOEDER' GEVONDEN!

2010-09-15T09:48:00.000-07:00

Prutskes' moeder was dermate onderkomen dat ze is ingeslapen bij de dierenarts. Sindsdien lijdt Prutske aan het 'weeskinderensyndroom' : bij elke poes probeert ze of die haar moeder wil zijn. Weinig poezen zijn daarvan gediend dus tot voor kort zonder succes. Tot ze Boeike ontdekte - die lag daar toch maar lekker mak de hele dag te slapen. Eerst ernaast, dan erbij, dan erop en tot slot volgde een uitgebreid wasritueel van beide kanten. Dat Boei een kater is deert haar allerminst, hij is net zo lief en zacht als haar eigen mama.

Twee poezen waar het dreigde verkeerd mee te gaan, liggen nu veilig onder dak in elkaars armen...heu...poten. En dààr doen we het voor!

P.S. Prutske is wel nog steeds op zoek naar een adoptiegezin!

UPDATE 1/10 : Prutske is een paar dagen geleden vertrokken naar een gezin met een heel rustige en lieve tweeling van 11 jaar oud. Broertje Tim glunderde omdat zijn langgekoesterde wens eindelijk in vervulling mocht gaan : een eigen poesje vertroetelen stond blijkbaar al heel lang bovenaan op zijn verlanglijstje. Hartverwarmend om te zien met hoeveel warmte ze verwelkomd werd. Het ga je goed kleine meid, deze mensen zetten alles op alles om je moeder te vervangen en wedden dat het lukt?!

HET (OVER-)LEVEN VAN EEN ZWERFPOES

2010-05-16T09:00:00.000-07:00

Dit is Biebel. Hij is ongeveer zes maanden oud. Het grootste deel van zijn leven heeft hij doorgebracht als opgejaagd wild, wat er overduidelijk aan te zien is : hij is broodmager, half kaal, doodsbang en heeft een zware longontsteking. En toch, en toch... is hij weken, misschien wel maanden lang, dag en nacht, blijven zoeken naar wat eten en drinken, en een veilige rustplaats.

Tot hij in het Gentse stadspark bij 'de Moppie-familie' opdook - een voederplaats met verschillende generaties zwerfpoezen, godzijdank inmiddels allemaal gesteriliseerd (moeder Moppie's laatste nest bestond uit 7 dochters!).

Een vangkooi was niet nodig. Plat op zijn buik schoot hij razend van de honger, het transportbakje in. Thuis in de bench is zijn honger sterker dan zijn angst en hoewel hij op aangepaste voeding staat, heeft hij natuurlijk last van diaree. Het zal dan ook nog heel wat tijd en regelmaat vragen, alvorens zijn darmen gewend zijn aan kwaliteitsvoeding. En nog heel wat antiobiotica alvorens hij (hopelijk) verlost zal zijn van zijn longontsteking.

Maar kijk, affectie doet wonderen! Wanneer je hem zachtjes toespreekt, gaat hij op zijn zijkant liggen rollebollen in zijn nep-schapenwollennestje. Dit betekent dus dat hij nièt buiten geboren is, maar wèl buitengezet, of weggelopen (hoewel...hij moet toen nog erg klein zijn geweest en in de directe omgeving bevinden zich geen huizen; enkel de Kruidtuin en de Hogeschool in de Ledeganckstraat - beiden overigens berucht als dumpingplaats).

Zijn vele ontberingen kan hij ons niet vertellen, maar ik heb hem ten stelligste beloofd dat hier voorgoed een eind aan is gekomen.

Kom nu maar tot rust, lieve Biebie, je bent veilig, je bent thuis...

UPDATE 2 juni : Biebel doet het uitstekend! De medicijnen slaan goed aan en hij heeft een onstilbare eetlust. Hij is opengebloeid tot een open en hartelijk ventje dat weliswaar nog niet goed blijf weet met zijn affectie (al wordt er heel wat afgeknord -gespind en -gerollebold!), maar nog even en hij is een echte mensenvriend. Binnenkort wordt hij gecastreerd en is hij klaar om naar zijn definitieve onderdak te kunnen vertrekken. Wie biedt hem een veilige haven??

UPDATE 18 juni : Biebel is gisteren vertrokken naar een waar poezenparadijs; negen soortgenootjes, een vrijstaand huis met grote tuin in een rustige straat en ... het baasje dat de komende drie maanden fulltime thuis is. Nog een paar weken in de bench om te wennen aan de nieuwe omgeving en dan ... de jonge pootjes weer kunnen rekken en strekken. Eindelijk thuis, het ga je goed lieve Biebie!

LAATSTE WOORDEN OVER DAANTJE

2010-04-05T07:40:00.001-07:00

Dankzij de steun van heel velen (waaronder een grote gift uit Nederland) is de dierenartsrekening betaald. Aan allen bedankt, zowel voor de financiële steun als voor de hartelijke woorden!

Dat Daantje sinds 3 april niet meer onder ons is, is een voldongen feit. Accepteren lukt echter nog niet. Bekenden en onbekenden hebben intens met hem meegeleefd, wat erop wijst dat onze Daan wel héél speciaal was. Volgend bekend citaat uit het Hollandse jeugdboek 'Dik Trom', is dan ook op zijn (weliswaar fragiele) lijfje geschreven :

"Het was een bijzonder kind. Ja, dat was ie!"

DAANTJE HEEFT DE STRIJD VERLOREN ...

2010-04-04T13:11:00.000-07:00

1 april '10 : Daantje wordt afgehaald bij de dierenarts en zijn 'koffertje' wordt klaargemaakt om te kunnen vertrekken naar het gastgezin. Na een voorzichtige aai over zijn frèle bolletje, laat ik hem met gemengde gevoelens gaan; maar het is nu eenmaal beter voor hem dat hij met zo weinig mogelijk andere poezen in contact komt.

De eerste 48 uur gaat het goed : hij eet regelmatig, verkent zijn nieuwe omgeving en zit het liefst op de schoot. En dan ineens keert het tij...

Hij is onrustig, miauwt luid en onafgebroken en eet niet meer. De dierenarts raadt aan om hem wat extra cortisone te geven en dat helpt voorlopig. Hij valt in een diepe slaap, maar ontwaakt een paar uur later onder oorverdovend gekrijs. De komende uren zijn een hel, in de eerste plaats voor Daantje zelf, maar ook voor het gastgezin dat hem met spoed naar de dierenkliniek brengt.

Daar krijgt hij morfine zodat hij tenminste van de pijn is verlost. Hij is in shock, zijn kopje hangt slagzij, zijn temperatuur daalt tot minder dan 36°. Vermoedeljk heeft een interne infectie zijn centraal zenuwstelsel aangetast. Het is voor iedereen duidelijk wat er moet gebeuren, en wel zo snel mogelijk.

De laatste minuten zijn vredig, de dood komt als een verlossing.

Allerliefste Daan, die de natuurlijke gave had om tal van mensen met zijn aanblik alleen al van de sokken te blazen, is nu definitief vertrokken. En wij blijven achter met een loodzwaar hart en het gevoel dat we gefaald hebben.

We weten dat de tijd het verdriet doet slijten, maar wat niet zal slijten is de herinnering aan een piepklein, zwaargewond ventje dat er alles aan gedaan heeft om niet alleen ons, maar ook het leven te veroveren.

Met het leven is dat niet gelukt. Maar óns heeft hij voorgoed in zijn binnenzak.

Dag mini-mannetje, al heb ik je moeten laten gaan, ik laat je nooit meer los!

DAANTJE... DE WERELDKAMPIOEN...?...

2010-03-22T09:31:00.000-07:00

Amper vier maandjes oud, en daar lig je dan aan de kant van de weg. Je voorpootje is gebroken, maar je warme hartje klopt gelukkig nog. De dierenarts stelt ook grote, etterende krabwonden vast en schrijft voor alle zekerheid een antischimmelkuur voor.

Voorlopig mag je in quarantaine wat bekomen tot er meer zicht is op wat je (eventueel ) nog allemaal mankeert.

De eerste dagen eet je goed. Met je kwakkelpootje in de lucht huppel je naar je bakje en algauw blijkt wat voor hartveroverende lieverd je wel bent. Daarom word je 'Daantje' genoemd, want je bent overduidelijk Dè Wereldkampioen knuffelen, kopjes geven, spinnen als een spinnenwiel en ... op 3 poten toch nog opgewekt zijn en genieten van alle aandacht!

Maar dan gaat het ineens mis. Je eet niet meer en je hebt hoge koorts. Een langwerkend antibioticum en koorts- en pijnstillende middelen moeten soelaas bieden, doch je gaat alsmaar verder achteruit.

De wonden op je hoofdje breiden zich uit naar je gezicht tot aan je borst. Af en toe word je gek van de jeuk en de pijn en schreeuw je de longen uit je lijf. Wanneer je hele kopje grotesk opzwelt, wordt het hoog tijd om drastisch in te grijpen.

In allerijl word je naar een gerenommeerd dierenziekenhuis gebracht. Géén van de dierenartsen daar, heeft ooit al zoiets gezien. Ondertussen kan je je ogen niet meer openen omdat je hele hoofd vol oedeem blijkt te zitten. Meer dan een uur lang zijn twee dierenartsen met het onderzoek bezig. Allerhande bloedtesten (gelukkig negatief voor aids en leucose), microscopisch onderzoek van huid en haar, swaps en diverse haarplukken die 'op cultuur' gezet worden.

Alle ge-infecteerde stukken worden kaalgeschoren (zowat je halve lijfje) zodat ze later goed ontsmet kunnen worden en ook nu blijkt weer wat voor absolute goeierd je wel bent : met je pootjes gespreid blijf je rustig op je rugje liggen zodat de dokters overal goed aankunnen.

Je wordt aan een infuus gelegd langswaar je vocht, pijnstillers en twee soorten antibiotica krijgt toegdiend. Met een plastiek kapje om je nek wikkel ik je voorzichtig in een reuzegrote, zachte fleeze ... waarna je met een diepe zucht, prompt in een diepe slaap wegzinkt.

Vooruit lieve Daan, laat zien waarin je vooral wereldkampioen bent : in het vechten om te overleven!

De diagnose is op dit moment nog niet duidelijk. Er is echter wel al zicht op de rekening. Zo kost elke nacht dat hij moet opgenomen blijven 40e, zonder medicijnen. Wie wil helpen om dit (in alle opzichten!) 'kostelijke' mannetje te finanieren, kan dan ook een mailtje sturen naar hilde.blok@gmail.com.

Hoe dan ook : fingers crossed!

UPDATE 24 maart '10 : Daantje ligt nog steeds aan het infuus. Hij krijgt cortisone en een breed-spectrum antibiotica. Elke dag wordt hij met fysiologisch water gewassen en ingesmeerd met speciale zalf. Het gevaar is nog lang niet geweken; de eerste 5 dagen zijn cruciaal en die kaap heeft hij nog niet genomen. Op de röntgenfoto blijkt nu ook dat hij een dubbele beenbreuk heeft. Wanneer hij uit de gevarenzone is, zal zijn pootje voorlopig gespalkt worden. Hij is de liefste en aanhankelijkste 'patiënt' die ze daar sinds lang gehad hebben. Daarom alleen al moet hij blijven leven want we kunnen je niet meer missen hoor Daan!

UPDATE 28 maar '10 : gisteren was een kritieke dag voor Daantje. Hij wou ineens niet meer eten en kwam zijn nestje niet uit. Maar kijk, vanmorgen was zijn hele potje leeg en lijkt hij uit de as herrezen. Hij kan ondertussen zijn oogjes weer openhouden (die zaten dichtgekleefd door de wonden erom heen) en maakt geen koorts meer.
Al blijft zijn urine donkergekleurd (wat mogelijk wijst op een leverprobleem), toch willen de dierenartsen het niet opgeven, zeker niet nu ze al zo ver geraakt zijn. Het infuus werd verwijderd want zijn pootje begon te ontsteken. Voor zijn andere (gebroken) pootje, ligt de spalk al klaar. Daan mag voorlopig nog niet naar huis, dus is er heel veel geld nodig om hem de beste medische zorgen te kunnen geven. Het venteke heeft er niet om gevraagd om geboren te worden, laat staan om in zijn toestand te worden achtergelaten langs de kant van de weg. Samen laten wij hem niet in de steek!

UPDATE 2 april '10 : Daantje is ontslagen uit het 'ziekenhuis'! Het afscheid was roerend en dat is heel goed te begrijpen. Al heeft Daantje zijn uiterlijk (op dit moment) niet bepaald mee, hij is een poesje in mini-formaat en met zijn kaalgeschoren koppie en drie omzwachtelde pootjes - eentje rond zijn dubbele beenbreuk en de twee achterpootjes om te beletten dat hij zich openkrabt - gaat hij als een pijl recht naar je hart en laat je niet meer los.

Hij moet nog 4 dagen medicijnen krijgen en dan is het afwachten op het resultaat van het biopt dat een paar dagen geleden genomen is. Hopelijk weten we dan meer (ook de dierenartsen), want het is nog altijd gissen naar de oorzaak van zijn aandoening. Het oedeem is gelukkig verdwenen, maar zijn kopje ligt nog helemaal open tot aan zijn borst.

Het goede nieuws is dan weer dat hij voor de komende veertien dagen bij een gastgezin terecht kan en wèlk gastgezin dan nog ... de adoptanten van Boeli en Evarist (zie blogbericht 'Twee gehandicapte poezen vinden ideale thuis'). Mensen met veel moeilijke-poezen-ervaring, geduld èn tijd, dat kan niet fout gaan. Vanmorgen kwam er al goed nieuws : hij heeft goed gegeten, goed geslapen en verkent strompelend de veranda.

Over een paar dagen komen er foto's van Daantje op de blog en ook op de www.katzoektthuis.be. Deze zijn niet bedoeld om sensatie te wekken, wel om te laten zien hoe hij er aan toe is. Het ziet er allemaal nog zeer kwetsbaar (en gekwetst) uit, dus niet schrikken!

Laat ons hopen dat hij eindelijk uit de gevarenzone is en niet meer moet opgenomen worden. In eerste plaats voor hemzelf, in tweede plaats omwille van de (hoge) rekening. Dankzij uw steun is er al een kleine helft betaald. Daantje gaat ervoor! U toch ook?

AFSCHEID VAN EEN ONBEKENDE ZWERVER

2010-02-07T15:23:00.000-08:00

Laat op de avond van 31 januari, werd je door bezorgde mensen binnengebracht. Je was erg mager, vuil, onderkoeld en totaal uitgedroogd. Snel werd een warmwaterbedje voor je klaargemaakt waarop je voorzichtig werd neergelegd, omwikkeld in een zachte fleeze.
Je haalde nauwelijks nog adem...

Hoevelen hebben je zo opgemerkt maar hun ogen voor je gesloten? En hoelang heb je daardoor buiten moeten (over-)leven zonder eten, zonder beschutting?
Tot je niet meer liep, maar strompelde.
Tot je niet meer miauwde, maar in doodsnood je laatste kreten hebt uitgeschreeuwd.

Het enige wat ik nog voor je kon doen, was je warme bedje spreiden. Maar het was te weinig, het was te laat ...

Ooit ben je als aandoenlijk kitten liefdevol in huis genomen. Op je oude dag ben je echter harteloos in de steek gelaten. Maar wéét dat je niet tot op het bittere einde helemaal alleen was; er hebben zich mensen over je ontfermd, je warm ingeduffeld, je troostend toegesproken.

Al hebben we niet kunnen goedmaken wat anderen hebben nagelaten, we hebben geprobeerd om je het laatste stukje te helpen dragen. Je lijden is voorbij, het ga je voor altijd goed...

TWEE GEHANDICAPTE POEZEN VINDEN IDEALE THUIS

2010-01-07T00:34:00.000-08:00

Evarist (rechts) is zwaar

gehandicapt aan beide voorpoten. Ze zijn vergroeid met zijn lijfje waardoor hij hoofdzakelijk op zijn achterpoten loopt.

Boelie (links) was een zeer bange poes die aan allerlei stressverschijnselen leed.

"In augustus 2008 adopteerden wij Boelie en Evarist. Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ze onafscheidelijk geworden zijn!! Als één van de twee 'vermist' is (dierenartsbezoek, buitenspelen, ...) is de ander steevast aan het roepen en zoeken tot ze elkaar gevonden hebben! Vooral Evarist is heel afhankelijk van Boelie. De vrouw (Boelie) is hier de baas!
Ze hebben wel allebei hun probleempjes gehad... Evarist was in het begin de stoere van de 2. Hij begon onmiddellijk alles te verkennen en liet zich zelfs onmiddellijk strelen, op voorwaarde dat je niet in de buurt van zijn pootjes kwam! Hij bleek na een tijdje echter een chronische blaasontsteking te hebben, en staat momenteel op een speciaal diëet. Je hoort soms nog dat hij pijn heeft, maar dat is snel opgelost door hem extra te laten drinken en iets meer speciale brokken te geven. Door deze ziekte verloor hij echter een groot deel van zijn zelfzekerheid. Hij werd terug banger en we zijn helemaal opnieuw moeten beginnen. Hij is voorzichtiger geworden nu, maar is terug op de goede weg. Het is vooral belangrijk dat je hem een veilig plekje geeft en met veel geduld behandelt. Het is heel mooi te mogen zien hoe hij op die manier beetje bij beetje openbloeit. Hij begint zelfs terug te spelen, geeft kopjes, komt soms zelf naast ons liggen in de zetel en begint dan zachtjes te spinnen.
Boelie was in het begin ongelofelijk bang! We hadden zelfs 1 keer schrik dat ze ontsnapt was... Ze bleek toen in een hoekje zodanig opgerold te liggen dat we haar amper konden zien. Na een aantal maanden kwam ze ons elke morgen wekken met veel kopjes en verhaaltjes. Ze komt zelf knuffelen, vertelt ongelofelijk graag, geniet van de aandacht, spint erop los. Zij lijkt haar verleden dus helemaal achter zich gelaten te hebben. Zij heeft echter een ander probleem...
Boelie's verleden heeft zich blijkbaar op haar darmen geslagen. Bij de minste stress (stofzuiger, lawaai buiten, ongekend geluid, vlooienbehandeling, ...) heeft zij diarree en darmkrampen. We dachten eerst dat het puur lichamelijk was en hebben dus heel wat dierenartsbezoeken achter de rug. Pas vorige week kwamen we op het idee om het anders aan te pakken... We zijn bij de apotheker druppeltjes van dr. Vogel gaan halen (homeopathie) tegen de stress. Dit zijn gewone druppeltjes voor mensen, maar ze werken ook bij dieren en brengen geen schade aan zoals andere medicatie. Ze krijgt nu een dikke week druppeltjes en het gaat veel beter met haar! Ik zou dit dus willen aanraden voor iedereen die zulke problemen heeft met zijn/haar dier! Het is zeker het proberen waard.
We hebben er nog geen moment spijt van gehad, en moeten ons zelfs heel erg inhouden om er geen derde poesje bij te nemen! We volgen jullie nog steeds en blijven jullie dankbaar voor jullie inzet om deze twee poesjes-met-problemen toch een tweede kans te willen geven!"

Van schuw naar tam : vóór en na!

2009-12-03T02:49:00.000-08:00

FOTO 1 : VOOR

FOTO 2 : NA

Dit zijn (overduidelijk) 'de wittekes'. Op de foto bovenaan zijn ze pas binnengenomen in de opvang, weggehaald uit een ongecontroleerde overpopulatie van kittens en (moeder-)poezen.

Zeven weekjes oud en nog nooit een mensenhand gevoeld! Gevolg : bange blikken en bange lijfjes, angstig tegen elkaar aan gedrukt. Tot ze in de geduldige handen van een collega terecht kwamen. Liefdevol en rustig, met fluwelen handschoenen, zachtjes stimulerend maar nooit forcerend ... en zie ... het resultaat zijn twee bengeltjes van engeltjes die zich na een paar weken moeiteloos laten aaien en tillen.

And last but not least : ze zijn samen geplaatst bij heel lieve mensen. Of hoe met wat goede wil en een zachte hand, een slecht begin tóch een goed einde kan kennen!

Hommage voor Buddy

2009-09-23T06:14:00.000-07:00

Lieve Buddy,

een paar maanden geleden ben je in de opvang gekomen in een vreselijke toestand. Je staart was er vermoedelijk afgerukt (want elke dierenarts laat bij amputatie nog een paar wervels staan), je heiligenbeen was weg, je had een grote open rugwonde en tot overmaat van ramp bleek je aidspositief te zijn.

Maar je vertrouwen in de mens was niet verdwenen, al moest je wel met zachtheid behandeld worden. Wat moet je ooit een prachtig kitten zijn geweest; effen rost met zachte, gouden ogen. Wat is er fout gegaan? Wie heeft je zo in de steek gelaten?

Maar hier was je weer even gelukkig. Je kon het goed vinden met de anderen, je at goed, de wonde genas vlot...tot je een paar weken geleden ineens nierinsufficiëntie bleek te hebben. Onmiddellijk werd je op aangepaste voeding gezet en kreeg je medicijnen. Maar het heeft niet mogen baten. Een paar dagen geleden kon je niet meer eten door een zeer pijnlijke ontsteking in de mond. Je probeerde het nog wel, maar begon telkens heel hard te schreeuwen en vloog dan het hele huis door van de pijn. Na een zware kuur met pijnstillers die niet bleken te helpen, heeft de dierenarts je gisteren (22/9) laten inslapen, het was het laatste wat ik voor je kon doen.

Het leven heeft je niet gespaard, maar gelukkig heb je je laatste maanden in comfortabele omstandigheden kunnen doorbrengen. Je was een lieverd, een kater met een ingetogen persoonlijkheid. Ik heb veel van je gehouden...

2009-09-21T05:45:00.000-07:00

Zwerfpoezennieuws

Beste poezenvrienden,

Wie ben ik? Wat doe ik? Waarom een blog

Ik ben een particulier uit Gent die zich het lot van de vele zwerfpoezen aantrekt. Op dit moment trek ik elke dag (op de fiets, vanwege geen auto) naar 8 verschillende lokaties waar in totaal zo'n 25-tal poezen op eten en drinken zitten te wachten. Een groot deel van deze poezen is inmiddels gecastreerd/gesteriliseerd, maar er zitten nog heel wat 'nieuwelingen' te wachten om geholpen te worden. Al deze poezenpopulaties bestaan uit een vaste kern, die zich helaas steeds weer op miraculeuze wijze uitbreidt. Niet doordat ze zichzelf voortplanten - zoals reeds gezegd : de meesten kunnen dat gelukkig niet meer - maar wel doordat harteloze poezeneigenaars er hun eigen poes bij dumpen.

Dit zijn dus tamme huispoezen die het harde buitenleven (want dag en nacht overgeleverd aan de grillen van mens en natuur) niet kennen en totaal ontredderd ineens hun plan moeten trekken. Thuis heb ik een kleine poezenopvang waar deze poezen in de mate van het mogelijke (plaats, geld, ... ) worden binnengenomen. Ze worden er door een vaste dierenarts ontvlooid/ontwormd/gevaccineerd (kittens) en de volwassen poezen worden ook gecastreerd of gesteriliseerd, waarna ze naar een goede thuis kunnen vertrekken.En dit is meteen het lastigste onderdeel van het poezenwerk...

Vaak hebben deze poezen toch een zekere zwerfperiode achter de rug waardoor ze schuw en/of ziek zijn geworden, dus het zijn niet de meest makkelijke 'klanten' om geschikte adoptanten voor te vinden. Er heeft dan ook altijd een vrij uitgebreid kenningsmakingsgesprek plaats met de bedoeling dat beide partijen (zowel poes in kwestie als de adoptanten) elkaar goed leren kennen, zodat op basis van deze kennis, een poes kan gekozen worden die het best past bij de specifieke kenmerken van elk gezin.De bedoeling van deze blog is om een aantal van deze poezen aan u voor te stellen met foto en verhaal, want elke poes heeft zijn/haar eigen voorgeschiedenis.

Wilt u hen allemaal bekijken, ga dan naar http://www.katzoektthuis.be/, waar u een overzicht krijgt van alle poezen die op zoek zijn naar een definitieve veilige haven

Maar deze blog is er ook om uw steun te vragen.Ik werk parttime waardoor ik aan de poezen weliswaar wat meer tijd kan besteden, maar dat betekent ook een kleiner inkomen. U kan zich wellicht voorstellen dat zowel de zwerfpoezen (alleen al naar het eten gaat 250 euro per maand) als de opvangpoezen handen vol geld kosten. In een later stadium vindt u onder een apart menu een steunbrief waarin ik meer uitleg geef over hoe dat in zijn werk kan gaan. Vanzelfsprekend zijn ook giften in natura meer dan welkom.

In al deze poezenlevens is het al minstens één keer fout gegaan. Uw hulp kan er toe bijdragen dat ze een tweede kans krijgen, want ook deze zwervers hebben recht op een Waardig Leven!